Onze partime Engelse overburen waren hier even een paar dagen voor én na de kerst.
Bij een babbeltje op straat vroegen ze of ik zin had om een vorkje mee te prikken. Aansluitend nodigden ze dan wat Engelsen uit die in het gehuchtje vlakbij wonen, om gezellig wat te komen drinken.
En zo heb ik gisteravond een rondleiding gekregen in het huis aan de overkant, wat van binnen verrassend groter lijkt dan van de buitenkant en bovendien een fraai uitzicht heeft over de Tardoire.
Na het eten kwamen er nog twee stellen, éen gepensioneerd uit de buurt van Liverpool, en éen met een eigen bouwbedrijf uit Zuid-Engeland.
Maar dat eigen bouwbedrijf was geen lang leven meer beschoren. Ze hadden een opdracht uitgevoerd waarvoor ze niet betaald hadden gekregen, waar ze juridisch ook niet sterk in stonden en dat had ze in de problemen gebracht. Na 12 jaar stopt deze maand het bedrijf, staat het huis nu te koop en is het de bedoeling om weer terug te gaan naar Engeland. Daar is het ook maar de vraag wat ze daar kunnen doen, qua werk, in de huidige situatie, dus het is allemaal zeer onzeker voor ze.
Hun huis dat te koop staat:
http://www.piegut-immobilier.fr/GBbien_details.php?id_bien=2074
Het was gezellig. Met mijn Engels kon ik de gesprekken van deze 'native speakers' gelukkig goed volgen en eraan meedoen. Ik kijk wel regelmatig BBC, maar ja, zelf meebabbelen met mensen voor wie Engels hun moerstaal is, dat heb ik nog niet zo vaak gedaan.
Ach, ze constateerden dat het Nederlandse onderwijsysteem met talen fantastisch moet zijn... Nou, hulde aan het Stedelijk Lyceum dus.
maandag 29 december 2008
zondag 28 december 2008
de buitenkat
Op het terrein leeft deze kat.
Hij jaagt op de muizen in het hoge gras bij onze gîte en hij heeft een slaapruimte in een holle ruimte er vlak tegen aan. Volgens de vorige bewoners is het een mannetje dat zo'n zes jaar oud is.
Hij maakte de indruk vanaf het begin dat wij er wonen best een lieve kat te zijn, maar een die mensen toch liever op gepaste afstand houdt. Waarschijnlijk had 'ie geen beste ervaringen met 'ons soort'.
De gepaste afstand was eerst een meter of 10, maar een paar weken (en dagelijks een schoteltje kattevoer) later, vond hij éen meter ook wel prima.
En het leek wel of hij wel dichterbij wílde, maar het ontbrak aan durf. Hij gaf kopjes aan het hek, of aan onze deur als hij ons zag en miauwde ook. Maar dichterbij dan die ene meter.... dat schoot hij toch snel weg.
Tot vorige week.
Op een dag wilde ik een handje voer op het schoteltje leggen en voordat ik er was, kreeg mijn hand een kopstoot, en nóg éen en zolang ik het voer vasthield in mijn hand, ging het maar door.
Twee dagen later kon ik hem ook met de voerhand zelf over zijn kopje aaien.
En sinds gisteren mag ik hem zelfs aaien als het voer al op het schoteltje ligt, met twee handen en ook over zijn rug. En enthousiast kopjes geven dat 'ie doet!
Wat een verschil met het schriele schuww katje dat hij eerst was!
Naast dat de schuwheid flink is afgenomen, is ook de schrielheid verdwenen.
Alleen daarover vragen we ons toch wel af of dat door het extra kattevoer komt en de tafelrestjes die ook wel buiten belanden..... Zó snel wordt een kat daar toch niet zoveel dikker van????
Zou het dan mischien toch geen mannetje zijn ....?
 |
Hij jaagt op de muizen in het hoge gras bij onze gîte en hij heeft een slaapruimte in een holle ruimte er vlak tegen aan. Volgens de vorige bewoners is het een mannetje dat zo'n zes jaar oud is.
Hij maakte de indruk vanaf het begin dat wij er wonen best een lieve kat te zijn, maar een die mensen toch liever op gepaste afstand houdt. Waarschijnlijk had 'ie geen beste ervaringen met 'ons soort'.
De gepaste afstand was eerst een meter of 10, maar een paar weken (en dagelijks een schoteltje kattevoer) later, vond hij éen meter ook wel prima.
En het leek wel of hij wel dichterbij wílde, maar het ontbrak aan durf. Hij gaf kopjes aan het hek, of aan onze deur als hij ons zag en miauwde ook. Maar dichterbij dan die ene meter.... dat schoot hij toch snel weg.
Tot vorige week.
Op een dag wilde ik een handje voer op het schoteltje leggen en voordat ik er was, kreeg mijn hand een kopstoot, en nóg éen en zolang ik het voer vasthield in mijn hand, ging het maar door.
Twee dagen later kon ik hem ook met de voerhand zelf over zijn kopje aaien.
En sinds gisteren mag ik hem zelfs aaien als het voer al op het schoteltje ligt, met twee handen en ook over zijn rug. En enthousiast kopjes geven dat 'ie doet!
Wat een verschil met het schriele schuww katje dat hij eerst was!
Naast dat de schuwheid flink is afgenomen, is ook de schrielheid verdwenen.
Alleen daarover vragen we ons toch wel af of dat door het extra kattevoer komt en de tafelrestjes die ook wel buiten belanden..... Zó snel wordt een kat daar toch niet zoveel dikker van????
Zou het dan mischien toch geen mannetje zijn ....?
woensdag 24 december 2008
postbode service
Daarnet ben ik verrast door de service van de postbode.
Ik was een uurtje bezig geweest met opruimen in het het grote huis en het vullen van leemcracks.
Kennelijk is in die periode de postbode aan de deur geweest. Hij kreeg geen gehoor op de deurbel (ik heb niks gehoord), terwijl hij twee pakjes voor me bij zich had.
Voor de ene, waarschijnlijk de gastankdop, heeft hij een berichtje ingevuld dat het vanaf de 26e op het postkantoor is op te halen.
Maar met de andere stond hij, vermoed ik in dubio, want het was een grote doos omwikkeld met kerstpapier. Dat wilde hij het liefst toch bezorgen vóor de kerst.
Maar ja, ik stel me zo voor dat hij even aan het hek heeft gevoeld en ontdekte dat die op slot zat. Jammer, dan toch maar een afhaalberichtje ervoor schrijven.....
Ach, via de brievenbus móet het toch mogelijk zijn om óver het hek te komen???
Natuurlijk is het giswerk, wat er zich in het hoofd van de postbode afspeelde en hoe hij gehandeld heeft. Het eindresultaat was in ieder geval dat ik daarnet het pakje tegenkwam naast de voordeur bij de gîte: mijn eerste doos boeken uit Deventer. Tof!
Ik was een uurtje bezig geweest met opruimen in het het grote huis en het vullen van leemcracks.
Kennelijk is in die periode de postbode aan de deur geweest. Hij kreeg geen gehoor op de deurbel (ik heb niks gehoord), terwijl hij twee pakjes voor me bij zich had.
Voor de ene, waarschijnlijk de gastankdop, heeft hij een berichtje ingevuld dat het vanaf de 26e op het postkantoor is op te halen.
Maar met de andere stond hij, vermoed ik in dubio, want het was een grote doos omwikkeld met kerstpapier. Dat wilde hij het liefst toch bezorgen vóor de kerst.
Maar ja, ik stel me zo voor dat hij even aan het hek heeft gevoeld en ontdekte dat die op slot zat. Jammer, dan toch maar een afhaalberichtje ervoor schrijven.....
Ach, via de brievenbus móet het toch mogelijk zijn om óver het hek te komen???
.JPG) |
Natuurlijk is het giswerk, wat er zich in het hoofd van de postbode afspeelde en hoe hij gehandeld heeft. Het eindresultaat was in ieder geval dat ik daarnet het pakje tegenkwam naast de voordeur bij de gîte: mijn eerste doos boeken uit Deventer. Tof!
dinsdag 23 december 2008
voorjaar in december
 |
Het is aangenaam weer! Vandaag is er, net als gisteren, een strak blauwe lucht en is het tussen de middag goed te doen zonder jas én op een luwe plek, zelfs in een T-shirt.
Eerst is het 's ochtends nog wel wat frisjes (het vriest), maar dat is een prima moment voor wat binnenwerkjes, zoals websites bijhouden en de leemmuur bijwerken.
De leemmuren moeten 2 maanden drogen en de eerste tijd ontstaan daarbij 'cracks' die dan weer weggewerkt moeten worden.
 |
De juiste methode heb ik nog niet ontdekt: alleen maar opvullen, levert op termijn vrij bultige muren op, dichtdrukken lijkt wel te werken, maar dan krijg je een verdieping die ook weer opgevuld moet worden. Maar Arnoud zei dat hij de verdikkingen er ook al wel weer afgestoken had en dat lijkt inderdaad wel een aardig vlak resultaat op te leveren.
Jammer dat er vooralsnog iedere ochtend weer 20 cracks zijn verschenen, oude en nieuwe.... ben benieuwd wanneer dat zichtbaar af gaat nemen.
Het zit vooral in de 2 buitenmuren; de 2 binnenmuren drogen met minder cracks op.
Tegen half een lonkte het zonnetje en ben ik met mijn lunch in de luwte gaan zitten. Na de lunch leek het me wel een goed idee om een boekje te lezen in de zon en de kat had ook wel zin om mee te gaan (denk ik....hij stribbelde in ieder geval niet heel erg tegen aan zijn wandellijntje)
En zo hielden we het wel een uurtje of twee vol:
 |
Nou ja, Tornio is een stuk minder dol op de volle zon dan ik, dus die dook al snel in mijn schaduw.
Morgen schijnt het ook nog zo'n dag te worden. Nou, daar teken ik voor. Wat mij betreft is het ook 'voorjaar' met Kerst, Oud, Nieuw, 3 koningen, etc. etc.
zaterdag 20 december 2008
eerste fietstochtje en père noël
Vanmiddag heb ik de fiets uit de schuur gehaald wat lucht in de bandjes gedaan en ben onderweg gegaan naar Oradour.
Dat is 'bult op', zo'n 3,5 kilometer. Ik koester geen Mont Ventouxachtige illusies over de kwaliteit van mijn kuiten; dus het was een wandeling met de fiets aan de hand.
Ik wilde nog een brief op de bus doen, maar zonder postzegels komt dat vast niet in Nederland aan ook al staat er een antwoordnummer op. Dus was het postkantoor éen van de haltes, net als de supermarkt voor een paar boodschapjes.
Onderweg, terwijl het dorp nog uitgestorven is, om kwart over twee, zag ik een aankondiging. Alle kinderen werden uitgenodigd om om 14.30 uur bij het gemeentehuis te zijn voor de intocht van Père Noël.
Terwijl ik eraan dacht hoe groot het contrast tussen deze winkelstraat op de zaterdagmiddag voor kerst is met willekeurig welke winkelstraat in Nederland, wandelde ik naar het gemeentehuis.
Daar waren om half drie enkele kinderen en hun ouders (maar ik sluit niet uit dat het een hoge opkomst was hoor, in percentages van de bevolking).
Tegen tien voor drie kwam er een ronkende motor met zijspan om de hoek, gevolgd door een geluidswagen. In het zijspan een levende wattenbol met rode puntmuts: Père Noël!
Een fotomoment voor de plaatselijke pers: alle kinderen rondom de puntmuts gegroepeerd!
Daarna ging het gezelschap een rondje langs de, nu geopende winkels, maken. Het was nog lang onrustig in Oradour sur Vayres!
Helaas deed het postkantoor niet mee aan het open zijn, dus die brief moet toch maar weer tot maandag wachten.
Deed ik over de heenweg ongeveer een half uur, de terugweg was in 10 minuten gepiept. En dat terwijl onderweg was gebleken dat de ketting er niet helemaal goed op lag en ik dus niet zelf kon trappen. Ach, ook helemaal niet nodig :-)
Dat is 'bult op', zo'n 3,5 kilometer. Ik koester geen Mont Ventouxachtige illusies over de kwaliteit van mijn kuiten; dus het was een wandeling met de fiets aan de hand.
Ik wilde nog een brief op de bus doen, maar zonder postzegels komt dat vast niet in Nederland aan ook al staat er een antwoordnummer op. Dus was het postkantoor éen van de haltes, net als de supermarkt voor een paar boodschapjes.
Onderweg, terwijl het dorp nog uitgestorven is, om kwart over twee, zag ik een aankondiging. Alle kinderen werden uitgenodigd om om 14.30 uur bij het gemeentehuis te zijn voor de intocht van Père Noël.
Terwijl ik eraan dacht hoe groot het contrast tussen deze winkelstraat op de zaterdagmiddag voor kerst is met willekeurig welke winkelstraat in Nederland, wandelde ik naar het gemeentehuis.
Daar waren om half drie enkele kinderen en hun ouders (maar ik sluit niet uit dat het een hoge opkomst was hoor, in percentages van de bevolking).
Tegen tien voor drie kwam er een ronkende motor met zijspan om de hoek, gevolgd door een geluidswagen. In het zijspan een levende wattenbol met rode puntmuts: Père Noël!
Een fotomoment voor de plaatselijke pers: alle kinderen rondom de puntmuts gegroepeerd!
Daarna ging het gezelschap een rondje langs de, nu geopende winkels, maken. Het was nog lang onrustig in Oradour sur Vayres!
Helaas deed het postkantoor niet mee aan het open zijn, dus die brief moet toch maar weer tot maandag wachten.
Deed ik over de heenweg ongeveer een half uur, de terugweg was in 10 minuten gepiept. En dat terwijl onderweg was gebleken dat de ketting er niet helemaal goed op lag en ik dus niet zelf kon trappen. Ach, ook helemaal niet nodig :-)
woensdag 17 december 2008
doorstroming
Arnoud is vanmorgen de hele morgen bezig geweest om de electrakast op de verdieping in het woonhuis opnieuw in te richten. Fransen zijn geen Italianen, maar dat zou je niet zeggen als je de spaghetti ziet in die electrakast. Al vanaf het begin een doorn in Arnouds oog. Maar nu de leem-target erop zit en de laatste dagen in zijn gegaan voordat hij de kost weer gaat verdienen, was het een mooi moment om het aan te pakken.
Ik ging ondertussen naar het keuringsstation in het naburige St Mathieu voor de auto. Een volgende hindernis in het bemachtigen van een Frans kenteken is bijna genomen. De auto is technisch goed, werd me verzekerd, maar niet helemaal compleet! Nu moet ik nog een keer terugkomen binnen twee maanden om de tankdop te laten zien op de gastank. Hmmm, op zich prima, maar die moet dan denk ik wel uit NL komen, want hier in Frankrijk hebben ze andere maten vulopeningen voor LPG.
Bij terugkeer zag ik dat er vandaag weerd niet werd gewerkt aan de muur langs de Tardoire. Maandag was de aannemer er met éen helper, gisteren met drie en dan is er ineens weer progressie. Maar gistermiddag werden de kruiwagens en troffels zó netjes opgeborgen, dat we denken dat ze dit jaar nier meer uit het vet gehaald worden.
De baas van het spul heeft een vakantie in Finland bij zijn sweatheart in de planning rond kerst en oud-en nieuw, weten we. Dus hij zal nu wel met zijn aandacht bij de voorbereidingen daarvan zijn. De helpers komen vast niet zelfstandig metselen, schatten we zo in.
Ik ging ondertussen naar het keuringsstation in het naburige St Mathieu voor de auto. Een volgende hindernis in het bemachtigen van een Frans kenteken is bijna genomen. De auto is technisch goed, werd me verzekerd, maar niet helemaal compleet! Nu moet ik nog een keer terugkomen binnen twee maanden om de tankdop te laten zien op de gastank. Hmmm, op zich prima, maar die moet dan denk ik wel uit NL komen, want hier in Frankrijk hebben ze andere maten vulopeningen voor LPG.
Bij terugkeer zag ik dat er vandaag weerd niet werd gewerkt aan de muur langs de Tardoire. Maandag was de aannemer er met éen helper, gisteren met drie en dan is er ineens weer progressie. Maar gistermiddag werden de kruiwagens en troffels zó netjes opgeborgen, dat we denken dat ze dit jaar nier meer uit het vet gehaald worden.
De baas van het spul heeft een vakantie in Finland bij zijn sweatheart in de planning rond kerst en oud-en nieuw, weten we. Dus hij zal nu wel met zijn aandacht bij de voorbereidingen daarvan zijn. De helpers komen vast niet zelfstandig metselen, schatten we zo in.
zondag 14 december 2008
arbeidsvitaminen
Wanneer we druk bezig zijn met leem smeren op de muren van de slaapkamer (de derde muur is nu gedaan) en bezig zijn met isoleren (2 muren van de mezzanine zijn nu gedaan), dan staat de radio erbij aan.
Op de fm-golven zwerven niet heel veel zenders rond en zeker geen zenders die regelmatig muziek draaien. De beste keus is tot nu toe 'France Blue Périgord' gebleken, de lokale radiozender voor de Dordogne.
Daarmee steek je ook nog het een en ander op van het Franse mediagebeuren.
Deze zender draait in verhouding tot andere die we kunnen ontvangen dus vrij veel muziek: circa 40% van de tijd. Die muziek is dan weer overwegend Franstalig (70% ?) en bestaat vooral uit muziek uit de vorige eeuw. Tenminste...voor het Franstalige deel kan ik dat niet beoordelen, maar het Engelstalige deel heeft zijn oorsprong meestal in de jaren 60 en 70 en heeeel af en toe 80.
De gesproken programmaonderdelen zijn prima om de oren te laten wennen aan de Franse tongval. Hoewel er vandaag een programma was dat volstrekt niet te volgen was; mogelijk in een dialect...het had spaanse trekjes in de zinsmelodie.
Er zijn twee programmaonderdelen die heel veel aan bod komen. 'Wat is er te doen in de Dordogne?' en de 'kleine advertenties'. Uit het eerste onderdeel blijkt dat Franse dol zijn op activiteiten die met eten te maken hebben: markten, lotto's, open dagen...het maakt niet uit..het gaat kennelijk allemaal gepaard met hapjes en sapjes.
Voor de 'kleine advertenties' kunnen mensen inbellen en vertellen wat ze in de aanbieding hebben of zoeken.
Vaak geen touw aan vast te knopen (je moet je hoofd ook een beetje bij de leem houden), maar ach.
Neem nu de jongen die een 'WII' verkocht. Het duurt even voordat (bij mij) het kwartje valt waar het nu over gaat. Zo groot is het verschil niet tussen een Fransman die 'ja'(Oui), zegt en 'WII'...
Opvallend is wel dat de Fransen uitermate beleefd lijken te zijn. Het halve gesprekje van een kleine advertenie gaat op aan 'Goedendag', 'hoe maakt u het', 'prettige dag verder' in uitgebreide bewoordingen.
Daar wordt ik na een paar uur wel eens wat melig van en dan jubel ik hardop vrolijk mee: 'BONJÓUR!', terwijl ik denk: "Draai nu nog maar weer eens wat muzíek!!!"
Op de fm-golven zwerven niet heel veel zenders rond en zeker geen zenders die regelmatig muziek draaien. De beste keus is tot nu toe 'France Blue Périgord' gebleken, de lokale radiozender voor de Dordogne.
Daarmee steek je ook nog het een en ander op van het Franse mediagebeuren.
Deze zender draait in verhouding tot andere die we kunnen ontvangen dus vrij veel muziek: circa 40% van de tijd. Die muziek is dan weer overwegend Franstalig (70% ?) en bestaat vooral uit muziek uit de vorige eeuw. Tenminste...voor het Franstalige deel kan ik dat niet beoordelen, maar het Engelstalige deel heeft zijn oorsprong meestal in de jaren 60 en 70 en heeeel af en toe 80.
De gesproken programmaonderdelen zijn prima om de oren te laten wennen aan de Franse tongval. Hoewel er vandaag een programma was dat volstrekt niet te volgen was; mogelijk in een dialect...het had spaanse trekjes in de zinsmelodie.
Er zijn twee programmaonderdelen die heel veel aan bod komen. 'Wat is er te doen in de Dordogne?' en de 'kleine advertenties'. Uit het eerste onderdeel blijkt dat Franse dol zijn op activiteiten die met eten te maken hebben: markten, lotto's, open dagen...het maakt niet uit..het gaat kennelijk allemaal gepaard met hapjes en sapjes.
Voor de 'kleine advertenties' kunnen mensen inbellen en vertellen wat ze in de aanbieding hebben of zoeken.
Vaak geen touw aan vast te knopen (je moet je hoofd ook een beetje bij de leem houden), maar ach.
Neem nu de jongen die een 'WII' verkocht. Het duurt even voordat (bij mij) het kwartje valt waar het nu over gaat. Zo groot is het verschil niet tussen een Fransman die 'ja'(Oui), zegt en 'WII'...
Opvallend is wel dat de Fransen uitermate beleefd lijken te zijn. Het halve gesprekje van een kleine advertenie gaat op aan 'Goedendag', 'hoe maakt u het', 'prettige dag verder' in uitgebreide bewoordingen.
Daar wordt ik na een paar uur wel eens wat melig van en dan jubel ik hardop vrolijk mee: 'BONJÓUR!', terwijl ik denk: "Draai nu nog maar weer eens wat muzíek!!!"
donderdag 11 december 2008
logeerpartij
Vandaag van mijn hand een bericht uit Le moulin. Ik ben al weer aan het eind van mijn logeerpartij en kijk tevreden terug op mijn tijd hier met twee hardwerkende mensen met een snorrende molen die iedereen en alles van licht, warmte en heerlijk warm water voorziet. Een ongekende luxe in zo'n opbouwhuis:na afloop van een dag hard werken ( wat mij betreft behang stomen, mesthoop maken en hand- en spandiensten waar mogelijk) languit in bad in een van de zes! badkamers. Je komt er als een ander mens vandaan.
Met het weer heb ik echt van alles meegemaakt: regenbuien, die maar niet op leken te houden, nachtvorst met prachtige rijp die het hele buitenveld in een winderwonderland veranderde; zondag heerlijke zon, zodat we languit in het zonnetje voor het huis hebben liggen lezen, gisteren kou en bedekte hemel,waarbij ik naar mijn handschoenen verlangde.... en dat allemaal in 10 dagen tijd.
De Tardoire is vandaag weer tot rust gekomen en veranderd in een lieflijk kabbelende beek. Dat was wel anders in het begin van mijn verblijf hier, want toen stonden de woeste schuimkoppen op het water! Arnoud is helemaal blij, want de molen draait al die tien dagen voluit. Iedere avond voor het slapen gaan haalt hij nog even de aangespoelde bladeren met een hark uit het rooster, zodat de molen niet verstopt raakt.
Heel bijzonder voor mij is het terrein rondom de molen: een beetje glooiend,met natte en droge gedeeltes,een schapenstal, drie grote paardenstallen en een kippenschuur, veel bos en steeds verrassende doorkijkjes. Groot, enorme groot voor mijn gevoel.Fijn om zo nu en dan overheen te lopen en steeds weer wat nieuws te ontdekken. Binnenkort komen er misschien koeien te lopen, de mooie bruine Limousinkoeien, waar ik mijn hart aan verpand heb. Er zijn nog veel kalfjes en de stieren lopen gewoon bij de kudde, wat een aardig geheel oplevert. Op mijn wandelingen in de omgeving heb ik hier volop van kunnen genieten, net als van de twee reeën, die plotseling voor mij de weg overstaken. Laten we hopen dat ze uit de handen van de jagers blijven, die hier hele jachtpartijen houden, in het weekendend inclusief een meute blaffende honden!
Ik ben heel blij hier geweest te zijn en alles nog in het beginstadium gezien te hebben. Je moet hun fantasie hebben, om te kunnen geloven: dit wordt onze wintertuin en je ziet een oud plat met gaten, waar ooit ramen hebben gezeten! Maar je voelt: dit komt goed en onder hun handen groeit nu de isolatie in het woongedeelte.Arnoud heeft zijn boomgaard al geplant,Esther haar aardbeien en de groententuin heeft al zijn plekje gevonden. Hier gaan ze samen voor: het grote huis, de ruimte, de omgeving, het weer.....graag kom ik hier terug!
Gonnie/ Ma
Met het weer heb ik echt van alles meegemaakt: regenbuien, die maar niet op leken te houden, nachtvorst met prachtige rijp die het hele buitenveld in een winderwonderland veranderde; zondag heerlijke zon, zodat we languit in het zonnetje voor het huis hebben liggen lezen, gisteren kou en bedekte hemel,waarbij ik naar mijn handschoenen verlangde.... en dat allemaal in 10 dagen tijd.
De Tardoire is vandaag weer tot rust gekomen en veranderd in een lieflijk kabbelende beek. Dat was wel anders in het begin van mijn verblijf hier, want toen stonden de woeste schuimkoppen op het water! Arnoud is helemaal blij, want de molen draait al die tien dagen voluit. Iedere avond voor het slapen gaan haalt hij nog even de aangespoelde bladeren met een hark uit het rooster, zodat de molen niet verstopt raakt.
Heel bijzonder voor mij is het terrein rondom de molen: een beetje glooiend,met natte en droge gedeeltes,een schapenstal, drie grote paardenstallen en een kippenschuur, veel bos en steeds verrassende doorkijkjes. Groot, enorme groot voor mijn gevoel.Fijn om zo nu en dan overheen te lopen en steeds weer wat nieuws te ontdekken. Binnenkort komen er misschien koeien te lopen, de mooie bruine Limousinkoeien, waar ik mijn hart aan verpand heb. Er zijn nog veel kalfjes en de stieren lopen gewoon bij de kudde, wat een aardig geheel oplevert. Op mijn wandelingen in de omgeving heb ik hier volop van kunnen genieten, net als van de twee reeën, die plotseling voor mij de weg overstaken. Laten we hopen dat ze uit de handen van de jagers blijven, die hier hele jachtpartijen houden, in het weekendend inclusief een meute blaffende honden!
Ik ben heel blij hier geweest te zijn en alles nog in het beginstadium gezien te hebben. Je moet hun fantasie hebben, om te kunnen geloven: dit wordt onze wintertuin en je ziet een oud plat met gaten, waar ooit ramen hebben gezeten! Maar je voelt: dit komt goed en onder hun handen groeit nu de isolatie in het woongedeelte.Arnoud heeft zijn boomgaard al geplant,Esther haar aardbeien en de groententuin heeft al zijn plekje gevonden. Hier gaan ze samen voor: het grote huis, de ruimte, de omgeving, het weer.....graag kom ik hier terug!
Gonnie/ Ma
woensdag 10 december 2008
soepel?
Het is niet meer zonnig, sinds gisteren, helaas.
Maar binnen zit nu de eerste bigbag leem op de wanden. Dat wil zeggen dat 1200 kilo leem is verwerkt, met daarbij een tiental emmers water.
Met die bigbag hebben we twee wanden in de slaapkamer nu helemaal in 2,5 cm leem staan en op 1 wand op de mezzanine de isolatie vastgeplakt.
Voor de liefhebbers van wiskunde: nog 1 wand met een dunnere laag in de slaakamr, 2 wanden op de mezzanine, 2 in de woonkamer en 1 in de keuken te gaan plús natuurlijk nog overal de finishlagen.... (en misschien vergeet ik nog wel ergens een wandje...)
Ach, de samenwerking in spul halen in de kruiwagen, mixen, opbrengen en gladstrijken verloopt heel soepel, net als isolatie op maat maken en bevestigen. Dus in grote lijnen zijn we wel happy met dit materiaal. Jammer dat we zelf na een uurtje of wat neit meer zo soepel opstaan van de stoel....maar misschien gaat dat wennen, na een bigbag of 2 à 3.
Wat vandaag ok buitengewoon soepel verliep was ons bezoekje aan de dame van het ziekenfonds hier. Gewapend met een stapel papier, was ze helemaal content met ons.
Nu afwachten wanneer ze het allemaal verwerkt hebben. De eerste tekeneen daarvan zouden binnen een maand zichtbaar moeten zijn, in de vorm van een 'verklaring van verzekering' (Fijn, het moet 1 januari ingaan). De echte verzekeringskaart zou dan nog wat langer op zich laten wachten. Ben benieuwd.
Maar binnen zit nu de eerste bigbag leem op de wanden. Dat wil zeggen dat 1200 kilo leem is verwerkt, met daarbij een tiental emmers water.
Met die bigbag hebben we twee wanden in de slaapkamer nu helemaal in 2,5 cm leem staan en op 1 wand op de mezzanine de isolatie vastgeplakt.
Voor de liefhebbers van wiskunde: nog 1 wand met een dunnere laag in de slaakamr, 2 wanden op de mezzanine, 2 in de woonkamer en 1 in de keuken te gaan plús natuurlijk nog overal de finishlagen.... (en misschien vergeet ik nog wel ergens een wandje...)
Ach, de samenwerking in spul halen in de kruiwagen, mixen, opbrengen en gladstrijken verloopt heel soepel, net als isolatie op maat maken en bevestigen. Dus in grote lijnen zijn we wel happy met dit materiaal. Jammer dat we zelf na een uurtje of wat neit meer zo soepel opstaan van de stoel....maar misschien gaat dat wennen, na een bigbag of 2 à 3.
Wat vandaag ok buitengewoon soepel verliep was ons bezoekje aan de dame van het ziekenfonds hier. Gewapend met een stapel papier, was ze helemaal content met ons.
Nu afwachten wanneer ze het allemaal verwerkt hebben. De eerste tekeneen daarvan zouden binnen een maand zichtbaar moeten zijn, in de vorm van een 'verklaring van verzekering' (Fijn, het moet 1 januari ingaan). De echte verzekeringskaart zou dan nog wat langer op zich laten wachten. Ben benieuwd.
maandag 8 december 2008
bruin, bruin en bruin
Vandaag was het alweer heerlijk zonnig. maar ja, het is maandag en dan moet er, zeker in Frankijk :-), wel gewerkt worden.
Arnoud was bezig met de leem op de eerste muur af te maken: het lijkt nu allemaal wel te blijven zitten.
Ik heb plinten gemaakt voor de volgende muur.
Ondertussen was Gonnie met een buitenklus in de zon bezig. Later, in de middag, hebben wij ons daarbij gevoegd en ook een kruiwagen of twee/drie gevuld.
Was was daar de bedoeling?
Tot twee maanden geleden stonden er paarden in dat weiland. En zelfgekweekte worteltjes hebben mest nodig... bij voorkeur goed weggerotte paardenmest.
1+1 is in dit geval: ja hoor: bruin!!!! Kruiwagens vol! En omdat we zelf lekker in het zonnetje rondlopen worden onze gezichten misschien ook nog wel bruin.
Ded aannemer van de muur kwam ook nog even langs. Vooral om te zeggen dat hij maandag verder gaat.... Diverse omstandigheden en een andere klus waarbij hij de woonkamer van mensen helemaal overhoop heeft liggen, krijgen deze week voorrang. Tja.
Arnoud informeerde wanneer hij bij ons klaar dacht te zijn...februari misschien? Nou nee, hij dacht wel eerder klaar te zijn! Dat zullen we zien.
Aan het eind van de middag nog een eerste laag leem op de tweede muur in de slaapkamer gezet en daarmee was het wel weer welletjes voor vandaag.
Arnoud was bezig met de leem op de eerste muur af te maken: het lijkt nu allemaal wel te blijven zitten.
Ik heb plinten gemaakt voor de volgende muur.
Ondertussen was Gonnie met een buitenklus in de zon bezig. Later, in de middag, hebben wij ons daarbij gevoegd en ook een kruiwagen of twee/drie gevuld.
Was was daar de bedoeling?
Tot twee maanden geleden stonden er paarden in dat weiland. En zelfgekweekte worteltjes hebben mest nodig... bij voorkeur goed weggerotte paardenmest.
1+1 is in dit geval: ja hoor: bruin!!!! Kruiwagens vol! En omdat we zelf lekker in het zonnetje rondlopen worden onze gezichten misschien ook nog wel bruin.
Ded aannemer van de muur kwam ook nog even langs. Vooral om te zeggen dat hij maandag verder gaat.... Diverse omstandigheden en een andere klus waarbij hij de woonkamer van mensen helemaal overhoop heeft liggen, krijgen deze week voorrang. Tja.
Arnoud informeerde wanneer hij bij ons klaar dacht te zijn...februari misschien? Nou nee, hij dacht wel eerder klaar te zijn! Dat zullen we zien.
Aan het eind van de middag nog een eerste laag leem op de tweede muur in de slaapkamer gezet en daarmee was het wel weer welletjes voor vandaag.
zondag 7 december 2008
leem (II)
Stukjes met "(II)", die gaan meestal over te nemen hindernissen.
Was het vorige stukje 'leem' helemaal joepie... deel 2 kent wat te overwinnen uitdagingen.
Gisteren zijn we de hele dag bezig geweest met het aanbrengen van de dikke leemlaag op de eerste wand van de slaapkamer.
Zwaar werk: de betonmolen haakte al af bij de twee lichting; dus ik ben nog even naar Chalûs geweest voor een 1100 Watt mixer. Die mocht ik 's middags naar hartelust hanteren.
Rond theetijd hadden we de ingewikkeldste helft van de muur, namelijk het deel met raam, gedaan. Na de thee zou het dus wat sneller moeten kunnen lopen.
Da ging ook heel voorspoedig. Arnoud was tegen vijf uur bezig om de laatste streken leem aan te brengen en plat te strijken. Het aftellen was begonnen:"Drie, twee, éen..." Maar éen was het sein voor de leem om eerst met een klein plekje... en al snel met een rol van een meter breed, van de muur af te komen zetten!
Balen dus!
Ik ging eten maken en Arnoud deed nog een poging om het nogmaals aan te brengen op de muur.
's avonds ging Arnoud nog even kijken.... :-( ......de hele tweede helft van de muur lag op de vloer.
Vanochtend zijn we dus maar even begonnen met een dunne laag te zetten. Mogelijk blijft dat beter plakken.
Later op de dag nog een tweede dunne laag en dat blijft tot nu toe aardig hangen.
In de tussentijd genoten van heerlijk zonnig weer: een wandeling op het eigen terrein dat helemaal berijpt was geraakt in de vroege ochtend en later, na de koffie, nog een wandeling om het meer van St Mathieu: gevolgd door 'lekker buiten zitten in de zon in onze windarme 'kom' in het talut bij de gîte. Héeeeel draaglijk!!!!
Was het vorige stukje 'leem' helemaal joepie... deel 2 kent wat te overwinnen uitdagingen.
Gisteren zijn we de hele dag bezig geweest met het aanbrengen van de dikke leemlaag op de eerste wand van de slaapkamer.
Zwaar werk: de betonmolen haakte al af bij de twee lichting; dus ik ben nog even naar Chalûs geweest voor een 1100 Watt mixer. Die mocht ik 's middags naar hartelust hanteren.
Rond theetijd hadden we de ingewikkeldste helft van de muur, namelijk het deel met raam, gedaan. Na de thee zou het dus wat sneller moeten kunnen lopen.
Da ging ook heel voorspoedig. Arnoud was tegen vijf uur bezig om de laatste streken leem aan te brengen en plat te strijken. Het aftellen was begonnen:"Drie, twee, éen..." Maar éen was het sein voor de leem om eerst met een klein plekje... en al snel met een rol van een meter breed, van de muur af te komen zetten!
Balen dus!
Ik ging eten maken en Arnoud deed nog een poging om het nogmaals aan te brengen op de muur.
's avonds ging Arnoud nog even kijken.... :-( ......de hele tweede helft van de muur lag op de vloer.
Vanochtend zijn we dus maar even begonnen met een dunne laag te zetten. Mogelijk blijft dat beter plakken.
Later op de dag nog een tweede dunne laag en dat blijft tot nu toe aardig hangen.
In de tussentijd genoten van heerlijk zonnig weer: een wandeling op het eigen terrein dat helemaal berijpt was geraakt in de vroege ochtend en later, na de koffie, nog een wandeling om het meer van St Mathieu: gevolgd door 'lekker buiten zitten in de zon in onze windarme 'kom' in het talut bij de gîte. Héeeeel draaglijk!!!!
 |
 |
vrijdag 5 december 2008
(te) veel water
Tjonge jonge, wat kan er veel water uit de lucht vallen!
Vandaag was het wisselvallig, maar dan ook echt "Jantje lacht, Jantje huilt".
Toen het even droog en zonnig was zijn we na het boodschappen doen even over het terrein gaan lopen en vervolgens kleddernat geregend in de eerstvolgende bui.
De molen kon vandaag niet lopen vanweg het luxe-proleem": tevéel water. Dan zit er zoveel water in de rivier dat het water wat uit de molen komt en nauwelijks uit kan:
Het komt ook schuimend en stampend de stuw afzetten een eind verderop.
Binnen is het weer een drukte van belang, want we konden weer lekker verder met de isolatieplaten van houtvezel. Reuze gemakkelijk spul, wat je met een beetje leem zo aan de muur plakt. Je kan het op de zaagtafel of met de decoupeerzaag bijwerken.
Dat was vandaag mijn taak.
Niet ingewikkeld, maar ik heb er wel een luchtmasker en een gazen kap bij opgezcoht, want bij het zagen werd het een fijn soort 'wol', dat recht in mijn gezicht werd uitgespuwd door de zaag. Ik zag er na iedere zaagsnede dus neit meer uit als 'dame in blauwe overall', maar meer als een ijsbeer met een gasmasker :-)
Drie keer haren wsssen... en dan komen nog de plukken isolatiewol uit mijn haar :-(
Het goede nieuws is dat het niet kriebelt zoals minder ecovriendelijke materialen zoals glas-of steenwol.
Morgen gaan we de stucplinten boven-en onder monteren en dan de eerste dikke leemlaag daartussen zetten. We zijn benieuwd hoe dat gaat. Voorlopig verloopt dit leemproject wel aardig.
De leemkleur is niet een kleur waar je iedere ochtend mee wakker wilt worden, wat mij betreft. Maar daarvoor hebben we dan ook nog finishlagen in de planning.
Maar zo eerst maar even Sinterklaas vieren met een ouderwetse Hollandse gourmetsessie.
Vandaag was het wisselvallig, maar dan ook echt "Jantje lacht, Jantje huilt".
Toen het even droog en zonnig was zijn we na het boodschappen doen even over het terrein gaan lopen en vervolgens kleddernat geregend in de eerstvolgende bui.
De molen kon vandaag niet lopen vanweg het luxe-proleem": tevéel water. Dan zit er zoveel water in de rivier dat het water wat uit de molen komt en nauwelijks uit kan:
 |
Het komt ook schuimend en stampend de stuw afzetten een eind verderop.
 |
Binnen is het weer een drukte van belang, want we konden weer lekker verder met de isolatieplaten van houtvezel. Reuze gemakkelijk spul, wat je met een beetje leem zo aan de muur plakt. Je kan het op de zaagtafel of met de decoupeerzaag bijwerken.
Dat was vandaag mijn taak.
Niet ingewikkeld, maar ik heb er wel een luchtmasker en een gazen kap bij opgezcoht, want bij het zagen werd het een fijn soort 'wol', dat recht in mijn gezicht werd uitgespuwd door de zaag. Ik zag er na iedere zaagsnede dus neit meer uit als 'dame in blauwe overall', maar meer als een ijsbeer met een gasmasker :-)
Drie keer haren wsssen... en dan komen nog de plukken isolatiewol uit mijn haar :-(
Het goede nieuws is dat het niet kriebelt zoals minder ecovriendelijke materialen zoals glas-of steenwol.
Morgen gaan we de stucplinten boven-en onder monteren en dan de eerste dikke leemlaag daartussen zetten. We zijn benieuwd hoe dat gaat. Voorlopig verloopt dit leemproject wel aardig.
De leemkleur is niet een kleur waar je iedere ochtend mee wakker wilt worden, wat mij betreft. Maar daarvoor hebben we dan ook nog finishlagen in de planning.
Maar zo eerst maar even Sinterklaas vieren met een ouderwetse Hollandse gourmetsessie.
donderdag 4 december 2008
leem
Gisteren is de vrachtwagen met leem en isolatiemateriaal tegen 14.00 uur gearriveerd.
Eerst moesten de vier pallets met isolatiemateriaal gelost worden, wat met enig aandringen vrij soepel verliep met het aanwezige hijstuig. dat bleek echter geen kraan te zijn, zoals we hadden gedacht, maar een palletwagen.
Met datzelfde hijstuig moesten de twee bigbags van ieder 1200 kg gelost worden.
De chauffeur had het zich allemaal eens rustig bekeken en was wel bereid rustig de tijd te nemen en het een en ander uit te proberen.
En dus werd de vrachtwagen wat verplaatst en werd een provisorische 'landingsbaan' van stukken hout gemaakt zodat de hobbel bij de ingang van de schuur gepasseerd kon worden.
Het duurde even, maar met wat wringen, staan nu de twee bigbags pal achter de schuurdeur en is het niet nodig geweest om eerst een paar kilo te lossen.
Interessant wordt nog of we de juiste kleur eindfinish geleverd hebben gekregen. We hebben wit en grijs besteld van een Duits merk en wit en 'schwartz' gekregen. Mijn Duits is niet geweldig, maar volgens mij is dat zwart.
Een telefoontje met de leverancier leerde ons dat zwart niet bestond in de kleurenlijn...dus dan moest het wel grijs zijn.....hmmmmm....affijn, dat gaan we waarschijnlijk pas in 2009 uitvinden.
Vandaag zijn we in ieder geval ermee aan de slag gegaan en nu lijkt de slaapkamer dus behoorlijk op buiten: modder, bruin... :-) maar het kliedert wel aardig, dus we zijn er wel content mee.
Gonnie is ondertussen bezig met het behang te verwijderen van de mezzanine.
Vanmiddag gaan we op stap. Er moet nog hout gehaald worden wat we besteld hadden in Chalûs, dus dan gaan we daar nog maar even rondkijken verder. Jammer dat het nogal regent.
Eerst moesten de vier pallets met isolatiemateriaal gelost worden, wat met enig aandringen vrij soepel verliep met het aanwezige hijstuig. dat bleek echter geen kraan te zijn, zoals we hadden gedacht, maar een palletwagen.
Met datzelfde hijstuig moesten de twee bigbags van ieder 1200 kg gelost worden.
De chauffeur had het zich allemaal eens rustig bekeken en was wel bereid rustig de tijd te nemen en het een en ander uit te proberen.
En dus werd de vrachtwagen wat verplaatst en werd een provisorische 'landingsbaan' van stukken hout gemaakt zodat de hobbel bij de ingang van de schuur gepasseerd kon worden.
Het duurde even, maar met wat wringen, staan nu de twee bigbags pal achter de schuurdeur en is het niet nodig geweest om eerst een paar kilo te lossen.
Interessant wordt nog of we de juiste kleur eindfinish geleverd hebben gekregen. We hebben wit en grijs besteld van een Duits merk en wit en 'schwartz' gekregen. Mijn Duits is niet geweldig, maar volgens mij is dat zwart.
Een telefoontje met de leverancier leerde ons dat zwart niet bestond in de kleurenlijn...dus dan moest het wel grijs zijn.....hmmmmm....affijn, dat gaan we waarschijnlijk pas in 2009 uitvinden.
Vandaag zijn we in ieder geval ermee aan de slag gegaan en nu lijkt de slaapkamer dus behoorlijk op buiten: modder, bruin... :-) maar het kliedert wel aardig, dus we zijn er wel content mee.
Gonnie is ondertussen bezig met het behang te verwijderen van de mezzanine.
Vanmiddag gaan we op stap. Er moet nog hout gehaald worden wat we besteld hadden in Chalûs, dus dan gaan we daar nog maar even rondkijken verder. Jammer dat het nogal regent.
woensdag 3 december 2008
bagger, logee en levering
Gisteren was het mooi weer en hadden we er het zonnetje bij toen we Arnouds moeder van de trein gingen halen in Limoges en voor die tijd nog even een rondje liepen door de winkelstraten van Limoges.
Vannacht is het echter gaan REGENEN! Vanochtend was het rond (en weer gedeeltelijk ín) het huis een enorme baggerzooi.
Maar het goede nieuws van de dag is dat de levering van leem en isolatiemateriaal dat we circa 2 maanden geleden hebben besteld, vandaag gaat komen.
De bedoeling was 'so chtends, maar ik ben net gebelt dat het vanmiddag wordt.
Gisteravond kregen we nog een paniektelefoontje dat zo slecht te ontcijferen was (gedeeltelijk door mijn Frans, gedeeltelijk door de slechte verbinding), dat ik vroeg of hij zijn vraag kon mailen.
De mail bleek het verzoek te bevatten of we ook een deel van de bigbags handmatig kunnen lossen, want ze konden geen kraan huren die 1200 kg aankon.
:-)
Tuurlijk!
Straks maar kijken hoehet gaat.
Vannacht is het echter gaan REGENEN! Vanochtend was het rond (en weer gedeeltelijk ín) het huis een enorme baggerzooi.
Maar het goede nieuws van de dag is dat de levering van leem en isolatiemateriaal dat we circa 2 maanden geleden hebben besteld, vandaag gaat komen.
De bedoeling was 'so chtends, maar ik ben net gebelt dat het vanmiddag wordt.
Gisteravond kregen we nog een paniektelefoontje dat zo slecht te ontcijferen was (gedeeltelijk door mijn Frans, gedeeltelijk door de slechte verbinding), dat ik vroeg of hij zijn vraag kon mailen.
De mail bleek het verzoek te bevatten of we ook een deel van de bigbags handmatig kunnen lossen, want ze konden geen kraan huren die 1200 kg aankon.
:-)
Tuurlijk!
Straks maar kijken hoehet gaat.
zondag 30 november 2008
stroomuitval
Gisterochtend en vandaag konden we uitslapen.
Niet alleen omdat het weekend is, maar vooral omdat ergens in de loop van de nacht de stroom was uitgevallen.
Dat betekent dat de wekker het niet doet en dan is het ook maar zo half negen :-)
Er is nog wel een reden waarom het dan aangenamer is om onder het warme dekbed te blijven liggen: de kacheltjes, die zijn voorzien van timers om het 's ochtends wat aangenamer te hebben in huis, hadden ook geen stroom meer. En als het de ene nacht redelijk vriest en de andere nacht behoorlijk waait, dan is het resultaat: koud in huis!
Waarschijnlijk is deoorzaak dat er ergens tussen 3 en 7 iets teveel apparaten door timers voorzien worden van stroom, zoals de boilers voor warmwater en dat dan de 'stop' eruit gaat. Maar welke....daar zijn we nog niet helemaal achter. Dus...morgen weer uitslapen..........?????
Vanacht is het plan om de molen voor het eerst 's nachts te laten draaien. Het heeft vandaag zoveel geregend dat er allicht voldoende water in de rivier zit en blad en takken zitten er nauwelijks meer in.
Maar ja, met stroom van de electramaatschappij wil je zo min mogelijk gebruiken: vandaar de timers. Alleen op de molen is het belangrijk om zo egaal mogelijk ook te verbruiken. Dat pleit dan niet voor timers. En timers die 'aan' gaan, is nog niet zo erg....maar als er veel kachels uitgaan, dan stijgt vervolgens het voltage dat in de werkende apparaten terecht komt. Niet alle apparaten zijn daar dol op.
Maar eens kijken hoe we daar in de praktijk handig mee om kunnen gaan.
Niet alleen omdat het weekend is, maar vooral omdat ergens in de loop van de nacht de stroom was uitgevallen.
Dat betekent dat de wekker het niet doet en dan is het ook maar zo half negen :-)
Er is nog wel een reden waarom het dan aangenamer is om onder het warme dekbed te blijven liggen: de kacheltjes, die zijn voorzien van timers om het 's ochtends wat aangenamer te hebben in huis, hadden ook geen stroom meer. En als het de ene nacht redelijk vriest en de andere nacht behoorlijk waait, dan is het resultaat: koud in huis!
Waarschijnlijk is deoorzaak dat er ergens tussen 3 en 7 iets teveel apparaten door timers voorzien worden van stroom, zoals de boilers voor warmwater en dat dan de 'stop' eruit gaat. Maar welke....daar zijn we nog niet helemaal achter. Dus...morgen weer uitslapen..........?????
Vanacht is het plan om de molen voor het eerst 's nachts te laten draaien. Het heeft vandaag zoveel geregend dat er allicht voldoende water in de rivier zit en blad en takken zitten er nauwelijks meer in.
Maar ja, met stroom van de electramaatschappij wil je zo min mogelijk gebruiken: vandaar de timers. Alleen op de molen is het belangrijk om zo egaal mogelijk ook te verbruiken. Dat pleit dan niet voor timers. En timers die 'aan' gaan, is nog niet zo erg....maar als er veel kachels uitgaan, dan stijgt vervolgens het voltage dat in de werkende apparaten terecht komt. Niet alle apparaten zijn daar dol op.
Maar eens kijken hoe we daar in de praktijk handig mee om kunnen gaan.
Franse verf (II)
Monocouche.... misschien moet je dat niet lezen als mono-couche (1-laag), maar als mon-0-couche (mijn nul laag)???? Nou vooruit, 0,2 laag dan. Van het duurdere merk zitten er nu 5 lagen op en het is (ongeveer) dekkend.
Gelukkig nam dat geen vijf dagen in beslag, maar bleek op dag twee dat je na een uurtje al kon overschilderen, dus dan passen er wel vier lagen in éen dag.
Gelukkig nam dat geen vijf dagen in beslag, maar bleek op dag twee dat je na een uurtje al kon overschilderen, dus dan passen er wel vier lagen in éen dag.
vrijdag 28 november 2008
verf
In het eerste gesprek dat we, eind september met onze Engelse partime-overbuurman hadden, kwam terloops 'Franse verf' ter sprake.
We zijn toen niet meteen de volgende dag liters ervan gaan halen. En het feit dat ik me vandaag dit gesprek herinner, doet vermoeden dat het product niet meteen een 'warme douche'(TROS RADAR) verdient.
Gisteren had ik besloten dat in onze nieuwe badkamer in de gîte, het pistachegroen aan de muur toch wat afdoet aan het effect van de nieuwe douchecabine en wastafels. Wít, dat zou de boel lekker ophalen!
Vandaag dus naar de doe-het-zelfzaak en een paar liter van de goedkoopste witte muurverf gehaald. Niet veel duurder dan melk, maar ja, witte verf is witte verf, nietwaar?
Thuis, bij het openen van de trog verf, grinnekte Arnoud al:"Nou, dat wordt een kliederfestijn". Inderdaad, het spul was ongeveer zo dun als melk.
Voorzichtig eerst maar eens een streekje ermee op de muur gedaan. Op pistachegroen moet wit toch een aanzienlijke verandering teweeg brengen....
Tja, het werd donkerpistachegroen...ongeveer alsof je het nat maakt, de muur.
Arnouds commentaar:"Misschien dekt het in 10 keer?"
Nou, dat leek me de moeite niet waard om daar mijn tijd in te steken.
Dus toen de winkel weer open was om half drie, nog maar een poging gewaagd en in het dure segment gezocht naar 'monocouche', wat heel hoopvol dekking beloofd in 1 laag.
Dat beloven producten in Nederland ook wel, terwijl écht dekkend altijd tenminste twee lagen nodig heeft, maar goed...het begin is er.
Ik heb nog even geschud aan deze trog... en het klonk (iets) minder klotsend dan de eerste aankoop.
Affijn, dit spulletje zit nu op de muur. Monocouche? Nou nee, dat in ieder geval niet. Maar mogelijk gaat het wl in 2 keer lukken.
Grappig was trouwens wel dat product 1 bij opdroging toch wel (doorschijnend) wit was geworden, dus wellicht, in een laag of 3 à 4 zou dat ook wat kunnen worden.
We zijn toen niet meteen de volgende dag liters ervan gaan halen. En het feit dat ik me vandaag dit gesprek herinner, doet vermoeden dat het product niet meteen een 'warme douche'(TROS RADAR) verdient.
Gisteren had ik besloten dat in onze nieuwe badkamer in de gîte, het pistachegroen aan de muur toch wat afdoet aan het effect van de nieuwe douchecabine en wastafels. Wít, dat zou de boel lekker ophalen!
Vandaag dus naar de doe-het-zelfzaak en een paar liter van de goedkoopste witte muurverf gehaald. Niet veel duurder dan melk, maar ja, witte verf is witte verf, nietwaar?
Thuis, bij het openen van de trog verf, grinnekte Arnoud al:"Nou, dat wordt een kliederfestijn". Inderdaad, het spul was ongeveer zo dun als melk.
Voorzichtig eerst maar eens een streekje ermee op de muur gedaan. Op pistachegroen moet wit toch een aanzienlijke verandering teweeg brengen....
Tja, het werd donkerpistachegroen...ongeveer alsof je het nat maakt, de muur.
Arnouds commentaar:"Misschien dekt het in 10 keer?"
Nou, dat leek me de moeite niet waard om daar mijn tijd in te steken.
Dus toen de winkel weer open was om half drie, nog maar een poging gewaagd en in het dure segment gezocht naar 'monocouche', wat heel hoopvol dekking beloofd in 1 laag.
Dat beloven producten in Nederland ook wel, terwijl écht dekkend altijd tenminste twee lagen nodig heeft, maar goed...het begin is er.
Ik heb nog even geschud aan deze trog... en het klonk (iets) minder klotsend dan de eerste aankoop.
Affijn, dit spulletje zit nu op de muur. Monocouche? Nou nee, dat in ieder geval niet. Maar mogelijk gaat het wl in 2 keer lukken.
Grappig was trouwens wel dat product 1 bij opdroging toch wel (doorschijnend) wit was geworden, dus wellicht, in een laag of 3 à 4 zou dat ook wat kunnen worden.
donderdag 27 november 2008
protocol
Liefhebbers van bureaucratie kunnen in Frankrijk hun hart ophalen. Oud nieuws...dat staat echt overal vermeld in alles wat met Frankrijk te maken heeft.
Nu zijn we wel liefhebbers van molens :-), maar geen groot fan van ambtelijke papiermolens.
Gisteren was weer een topdag in die molen.
We waren bij het spreekuur van het ziekenfonds om ons aan te melden. Wat Nederland betreft hadden we het juiste formulier E106 ingevuld en al bij ons. Daarop bevestigt de Nederlandse ziektenkostenverzekering dat Arnoud recht heeft op een basisverzekering in Frankrijk vía Nederland, omdat hij daar werkt. Ik sta erop vermeld als mede te verzekeren.
We kregen te horen dat er nog wat paperassen bij moeten. Okay, Fransen zijn dol op geboortebewijzen en trouwactes...voorruit...al staan de meest interessante gegevens daarvan ook in onze paspoorten.
Maar nu moeten we ook nog een E106 voor mij aanvragen. daar heb ik geen recht op, weant ik werk niet in nederland, maar dan willen ze dát graag zwart op wit.
Ik kon hoog springen of laag springen in de vorm van uitleggen dat het feit dát ik op dat formulier van Arnoud vermeld sta als mede te verzekeren betekent dat ik zelf geen recht heb op E106 (of uit mijn vel springen), het hielp allemaal niks.
Dus weer contact met Nerderland, in de hoop dat ze daar genegen zijn zo'n brief op te stellen en hier naar toe te sturen, bij voorkeur snel.
Trouwens...de mairie zat vorige week gewoon op slot hoor. De deur van het gemeentehuis draait naar binnen open, mits hij niet op slot zit. Weliswaar zat de dame in een bijkantoortje aan de achterkant, met een deur die naar buiten opendraait...maar dat kun je pas vermoeden als je er al eens geweest bent....
Affijn, dat was de eerste donkere wolk op mijn altijd zonnige huneur ;-).
Vervolgens kwam de post.
De cheque die we aan Renault hadden gestuurd kwam retour. Zij moeten iets voor ons doen om de auto een Frans kenteken te kunnen geven en dat zou 130 Euro kosten volgens de Renault garage. 10 dagen nadat ik de cheque had verstuurd, krijg ik hem dus terug met de mededeling dat het 135 Euro moet zijn....
Hmmm, zo verstrijkt de tijd ook wel weer lekker.
Gelukkig starten we dit soort dingen redelijk bijtijds op en dat moet dus ook wel. Want 'effe' iets regelen, dat is hier geloof ik geen optie.
Het goede nieuws van de dag is dat de muur gestaag vordert. Hij is nu ongeveer een meter hoog en moet nu weer even een paar dagen harden, voordat ze verder gaan met de rest.
De molen wekt zo'n 19 Kilowatuur per uur op, maar die verdwijnen ook net zo vrolijk in alle electrische kacheltjes her en der, want het is buiten wel frisjes.
Vandaag is het goddelijk zonnig, dus naast de activiteiten in de badkamer, moeten we straks ook nog maar even naar buiten.
Nu zijn we wel liefhebbers van molens :-), maar geen groot fan van ambtelijke papiermolens.
Gisteren was weer een topdag in die molen.
We waren bij het spreekuur van het ziekenfonds om ons aan te melden. Wat Nederland betreft hadden we het juiste formulier E106 ingevuld en al bij ons. Daarop bevestigt de Nederlandse ziektenkostenverzekering dat Arnoud recht heeft op een basisverzekering in Frankrijk vía Nederland, omdat hij daar werkt. Ik sta erop vermeld als mede te verzekeren.
We kregen te horen dat er nog wat paperassen bij moeten. Okay, Fransen zijn dol op geboortebewijzen en trouwactes...voorruit...al staan de meest interessante gegevens daarvan ook in onze paspoorten.
Maar nu moeten we ook nog een E106 voor mij aanvragen. daar heb ik geen recht op, weant ik werk niet in nederland, maar dan willen ze dát graag zwart op wit.
Ik kon hoog springen of laag springen in de vorm van uitleggen dat het feit dát ik op dat formulier van Arnoud vermeld sta als mede te verzekeren betekent dat ik zelf geen recht heb op E106 (of uit mijn vel springen), het hielp allemaal niks.
Dus weer contact met Nerderland, in de hoop dat ze daar genegen zijn zo'n brief op te stellen en hier naar toe te sturen, bij voorkeur snel.
Trouwens...de mairie zat vorige week gewoon op slot hoor. De deur van het gemeentehuis draait naar binnen open, mits hij niet op slot zit. Weliswaar zat de dame in een bijkantoortje aan de achterkant, met een deur die naar buiten opendraait...maar dat kun je pas vermoeden als je er al eens geweest bent....
Affijn, dat was de eerste donkere wolk op mijn altijd zonnige huneur ;-).
Vervolgens kwam de post.
De cheque die we aan Renault hadden gestuurd kwam retour. Zij moeten iets voor ons doen om de auto een Frans kenteken te kunnen geven en dat zou 130 Euro kosten volgens de Renault garage. 10 dagen nadat ik de cheque had verstuurd, krijg ik hem dus terug met de mededeling dat het 135 Euro moet zijn....
Hmmm, zo verstrijkt de tijd ook wel weer lekker.
Gelukkig starten we dit soort dingen redelijk bijtijds op en dat moet dus ook wel. Want 'effe' iets regelen, dat is hier geloof ik geen optie.
Het goede nieuws van de dag is dat de muur gestaag vordert. Hij is nu ongeveer een meter hoog en moet nu weer even een paar dagen harden, voordat ze verder gaan met de rest.
De molen wekt zo'n 19 Kilowatuur per uur op, maar die verdwijnen ook net zo vrolijk in alle electrische kacheltjes her en der, want het is buiten wel frisjes.
Vandaag is het goddelijk zonnig, dus naast de activiteiten in de badkamer, moeten we straks ook nog maar even naar buiten.
dinsdag 25 november 2008
tevreden
Vandaag voldoet 'leven in Frankrijk' heel aardig aan de wensen.
In de eerste plaats scheen tot een uur of drie vanmiddag de zon! Blauw is toch mijn favoriete kleur voor de lucht. Als is het eerst 's ochtends wel frisjes.... de wereld ziet er zoveel vrolijker uit: zonovergoten.
Dat betekent dus lekker buiten aanrommelen. In mijn geval: braamstruiken snoeien met de snoeischaar. In Arnouds geval: een tankje benzine in de bosmaaier erdoor draaien en verder de satelierontvanger aansluiten. Werkt allemaal prima. Dus we kunnen weer t.v. kijken, anders dan via uitzendinggemist.nl.
Gewetensvraag: Heb ik de televisie erg gemist in de afgelopen weken.....
En verder werd er vandaag gewerkt door werklui!!!! En het is niet eens maandag :-)
Af en toe kijken we eens wat er gebeurt. Niet gehinderd door enige kennis van het maken van muren van stenen, vinden we het er toch nog niet zo efficient uitzien.
Eerst werd er een stapel stenen verplaatst, met de hánd in de minibulldozer.
Vervolgens werd de fundatie die weken geleden is gemaakt weer blootgelegd (gevallen stenen en aarde) en de dijk in de rivier in ere herstelt.
Jammer was dat het resultaat daarvan was dat de dijk zó waterdicht was, dat de bouwplaats volliep met water dat nog van de andere kant komt. Hándig???
En tot slot: spint het molentje geheel tevreden en zit er nauwelijks blad in de rivier.
Straks nog een aangename maaltijd maken en dan is het feest voor vandaag compleet!
In de eerste plaats scheen tot een uur of drie vanmiddag de zon! Blauw is toch mijn favoriete kleur voor de lucht. Als is het eerst 's ochtends wel frisjes.... de wereld ziet er zoveel vrolijker uit: zonovergoten.
Dat betekent dus lekker buiten aanrommelen. In mijn geval: braamstruiken snoeien met de snoeischaar. In Arnouds geval: een tankje benzine in de bosmaaier erdoor draaien en verder de satelierontvanger aansluiten. Werkt allemaal prima. Dus we kunnen weer t.v. kijken, anders dan via uitzendinggemist.nl.
Gewetensvraag: Heb ik de televisie erg gemist in de afgelopen weken.....
En verder werd er vandaag gewerkt door werklui!!!! En het is niet eens maandag :-)
Af en toe kijken we eens wat er gebeurt. Niet gehinderd door enige kennis van het maken van muren van stenen, vinden we het er toch nog niet zo efficient uitzien.
Eerst werd er een stapel stenen verplaatst, met de hánd in de minibulldozer.
Vervolgens werd de fundatie die weken geleden is gemaakt weer blootgelegd (gevallen stenen en aarde) en de dijk in de rivier in ere herstelt.
Jammer was dat het resultaat daarvan was dat de dijk zó waterdicht was, dat de bouwplaats volliep met water dat nog van de andere kant komt. Hándig???
En tot slot: spint het molentje geheel tevreden en zit er nauwelijks blad in de rivier.
Straks nog een aangename maaltijd maken en dan is het feest voor vandaag compleet!
maandag 24 november 2008
waar?
Zou het waar zijn?
Na de eerste dag was het nog niet waar. Dat bleek wel onmiddelijk de volgende dag.
Maar nu is het al voor de derde dag zo, dus misschien is het wel echt waar. Het heeft vannacht immers wel gewaaid, maar.... er zit niet veel blad meer in de rivier.
Zou het dan nu klaar zijn met de fitnessoefeniningen, zo'n beetje ieder uur als de molen draait? Kunnen we dan nu urenlang luieren in de koesterende
warmte en sfeervol licht van de zelfopgewekte electra (theoretisch dan hé, praktisch gezien moest er eerst nog wel het een en ander gebeuren). Kan de hark in de hoek?
Het zou niet onaardig zijn!
Na de eerste dag was het nog niet waar. Dat bleek wel onmiddelijk de volgende dag.
Maar nu is het al voor de derde dag zo, dus misschien is het wel echt waar. Het heeft vannacht immers wel gewaaid, maar.... er zit niet veel blad meer in de rivier.
Zou het dan nu klaar zijn met de fitnessoefeniningen, zo'n beetje ieder uur als de molen draait? Kunnen we dan nu urenlang luieren in de koesterende
warmte en sfeervol licht van de zelfopgewekte electra (theoretisch dan hé, praktisch gezien moest er eerst nog wel het een en ander gebeuren). Kan de hark in de hoek?
Het zou niet onaardig zijn!
vrijdag 21 november 2008
fruittuin
Vandaag heeft Arnoud de fruittuin verder gevuld.
Gisteren konden we 'op afspraak' terecht bij de bomenkweker. Gewapend met een door Arnoud, op basis van de gegevens uit hun catalogus, samengestelde wensenlijst en met de aanhanger op sleeptouw kwamen we daar aan.
Zo'n lijst vond die kweker geloof ik wel wat en we konden dus al snel de kruiwagen vullen met bomen van 2 jaar oud.
Sommige bomen van de wensenlijst waren er niet, maar dan had de kweker wel een vervanger op het oog.
Boeiend om te zien vond ik hoe hij reageerde aan het einde van de lijst. Ik vertelde dat onze opzet was om door het jaar heen allerlei fruit te hebben en of hij dan misschien nog bomen aanvullend kon adviseren.
In Nederland is zo'n vraag de deur open zetten naar extra aankopen. De verkoper ruikt dan dat hij zonder al teveel moeite zó nog twee of drie dingen kan verkopen en zal dat dan zeker niet nalaten.
Deze man keek nog eens peinzend de lijst door. Mompelde nog even 'hmmm, qua peren heb ik nu alleen late gepakt.....'...keek toen nog even in de lijst me bomen die we thuis al hadden staan en constateerde vervolgens:"Ah, die hebben jullie al!"
En dus was zijn eindconclusie dat die het dan wel kon zijn zo!
Dat betekende dat we zo'n 25 nieuwe aanwinsten mee naar huis namen.
En met een redelijke temperatuur vandaag (wel motregen) en nachtvorst in het verschiet, hobbelde Arnoud weer met kruiwwagen en schep de bult op om de Haute Viennese klei weer de baas te worden, in de vorm van enkele diepe kuilen.
Eén van de suggesties die ik binnenkreeg op het daderprofiel was 'Zwarte Piet'....maar die was het denk ik niet..... die kwam uit de fruittuin tevoorschijn na een paar uur!
Gisteren konden we 'op afspraak' terecht bij de bomenkweker. Gewapend met een door Arnoud, op basis van de gegevens uit hun catalogus, samengestelde wensenlijst en met de aanhanger op sleeptouw kwamen we daar aan.
Zo'n lijst vond die kweker geloof ik wel wat en we konden dus al snel de kruiwagen vullen met bomen van 2 jaar oud.
Sommige bomen van de wensenlijst waren er niet, maar dan had de kweker wel een vervanger op het oog.
Boeiend om te zien vond ik hoe hij reageerde aan het einde van de lijst. Ik vertelde dat onze opzet was om door het jaar heen allerlei fruit te hebben en of hij dan misschien nog bomen aanvullend kon adviseren.
In Nederland is zo'n vraag de deur open zetten naar extra aankopen. De verkoper ruikt dan dat hij zonder al teveel moeite zó nog twee of drie dingen kan verkopen en zal dat dan zeker niet nalaten.
Deze man keek nog eens peinzend de lijst door. Mompelde nog even 'hmmm, qua peren heb ik nu alleen late gepakt.....'...keek toen nog even in de lijst me bomen die we thuis al hadden staan en constateerde vervolgens:"Ah, die hebben jullie al!"
En dus was zijn eindconclusie dat die het dan wel kon zijn zo!
Dat betekende dat we zo'n 25 nieuwe aanwinsten mee naar huis namen.
En met een redelijke temperatuur vandaag (wel motregen) en nachtvorst in het verschiet, hobbelde Arnoud weer met kruiwwagen en schep de bult op om de Haute Viennese klei weer de baas te worden, in de vorm van enkele diepe kuilen.
Eén van de suggesties die ik binnenkreeg op het daderprofiel was 'Zwarte Piet'....maar die was het denk ik niet..... die kwam uit de fruittuin tevoorschijn na een paar uur!
donderdag 20 november 2008
trekken
Wie officieel in Frankrijk woont, moet ook een Franse ziektenkostenverzekering hebben. Maar in welke vorm, dat hangt dan van je situatie af.
In ons geval bestaat er voor Arnoud een verzekeringsrecht in Nederland, als ondernemer.
We hebben het formulier dat die sitiatie bevestigd, nu een dag of tien in huis.
Met dat formulier kun je je melden bij de ziektenkostenverzekeraar in Frankrijk van je keuze. Die keus is gebaseerd op gemak: van de grootste is er een wekelijks spreekuur in onze gemeente...voor de rest moet je naar Limoges.
Affijn, ik kwam er dus voige week donderdag achter dat dit spreekuur wekelijks op woensdagochtend is in het gemeentehuis.
Mooi, wij dus gisteren daarheen. Om stipt negen uur waren wij daar, maar de deur was nog niet open. Nu hebben we wel vaker gemerkt dat openingstijden vrij ' indicatief' gehanteerd worden...dus ijsbeerden we nog wat rond.
Een Fransman met een busje zagen we ook de deur proberen en onverrichterzake weer instappen en uiteindelijk zelfs maar wegrijden.
Iedere tien minuten nog even aan de deur gevoeld....niks. Er brandde wel licht binnen en Arnoud zei ook dat hij iemand zag, maar duwen of trekken....de deur bleef dicht.
Tegen half tien vond Arnoud het welletjes en zijn we maar weer naar huis gegaan.
Daar belde ik met het gemeentehuis. De dame zei dat ze me niet kon doorverbinden met de dame van het spreekuur, maar ze noteerde mijn nummer en ik zou die ochtend teruggebeld worden.
Om half twaalf nog maar eens gebeld... en ik werd, vond ik, vrij bot afgepoeierd:"Jaaaaàh, ze belt teruùg". Niet dus.
Hoe kom je dan toch aan een ziektenkostenverzekering? De concurrent? Nog een keer op internet gekeken, maar geen zin om naar Limoges te rijden. Dit moet toch gewoon kùnnen?
Vandaag dus maar eens in de auto gestapt (gistermiddag was de boel dicht) en navraag gedaan.
Wegens werkzaamheden aan de kozijnen, werd ik verwezen naar de achteringang. daar trof ik een dame aan wie ik de vraag stelde of het klopte dat er op woensdagochtend zo'n spreekuur is en of dat 'inloop' is , of op afspraak. Ik vermeldde er nog bij dat ik de deur de dag ervoor gesloten had getroffen, maar dat wees ze resoluut van de hand. Ik had zeker aan de deur geduwd, maar je moet eraan trékken!
Hmm, handig zo'n bordje dat daar melding van maakt ;-) Daar waren dan toch alweeer drie mensen woensdagochtend mee geholpen geweest, waaronder 1 Fransoos....
We zijn nu dus heel benieuwd hoe hard die deur klemt a.s. woensdag, als we voor een hernieuwde poging gaan (ditmaar met de GSM en het tel.nr. mee!!!!).
In ons geval bestaat er voor Arnoud een verzekeringsrecht in Nederland, als ondernemer.
We hebben het formulier dat die sitiatie bevestigd, nu een dag of tien in huis.
Met dat formulier kun je je melden bij de ziektenkostenverzekeraar in Frankrijk van je keuze. Die keus is gebaseerd op gemak: van de grootste is er een wekelijks spreekuur in onze gemeente...voor de rest moet je naar Limoges.
Affijn, ik kwam er dus voige week donderdag achter dat dit spreekuur wekelijks op woensdagochtend is in het gemeentehuis.
Mooi, wij dus gisteren daarheen. Om stipt negen uur waren wij daar, maar de deur was nog niet open. Nu hebben we wel vaker gemerkt dat openingstijden vrij ' indicatief' gehanteerd worden...dus ijsbeerden we nog wat rond.
Een Fransman met een busje zagen we ook de deur proberen en onverrichterzake weer instappen en uiteindelijk zelfs maar wegrijden.
Iedere tien minuten nog even aan de deur gevoeld....niks. Er brandde wel licht binnen en Arnoud zei ook dat hij iemand zag, maar duwen of trekken....de deur bleef dicht.
Tegen half tien vond Arnoud het welletjes en zijn we maar weer naar huis gegaan.
Daar belde ik met het gemeentehuis. De dame zei dat ze me niet kon doorverbinden met de dame van het spreekuur, maar ze noteerde mijn nummer en ik zou die ochtend teruggebeld worden.
Om half twaalf nog maar eens gebeld... en ik werd, vond ik, vrij bot afgepoeierd:"Jaaaaàh, ze belt teruùg". Niet dus.
Hoe kom je dan toch aan een ziektenkostenverzekering? De concurrent? Nog een keer op internet gekeken, maar geen zin om naar Limoges te rijden. Dit moet toch gewoon kùnnen?
Vandaag dus maar eens in de auto gestapt (gistermiddag was de boel dicht) en navraag gedaan.
Wegens werkzaamheden aan de kozijnen, werd ik verwezen naar de achteringang. daar trof ik een dame aan wie ik de vraag stelde of het klopte dat er op woensdagochtend zo'n spreekuur is en of dat 'inloop' is , of op afspraak. Ik vermeldde er nog bij dat ik de deur de dag ervoor gesloten had getroffen, maar dat wees ze resoluut van de hand. Ik had zeker aan de deur geduwd, maar je moet eraan trékken!
Hmm, handig zo'n bordje dat daar melding van maakt ;-) Daar waren dan toch alweeer drie mensen woensdagochtend mee geholpen geweest, waaronder 1 Fransoos....
We zijn nu dus heel benieuwd hoe hard die deur klemt a.s. woensdag, als we voor een hernieuwde poging gaan (ditmaar met de GSM en het tel.nr. mee!!!!).
dinsdag 18 november 2008
daderprofiel
Nu de sateliettelevisie nog niet is geinstalleerd, kijken we op twee manieren televisie: uitzending gemist via internet voor het journaal (en andere eigen omroepprducties) en via ons mediacentre allerlei eerder opgenomen televisieseries.
In deze spannende series komt nogal eens een 'profiler' voor: iemand die aan de hand van kenmerken van de misdaad kan schetsen welke kenmerken de dader heeft.
De kennis die je met dat soort series opdoet komt zelfs van pas in het eerzame Oradour sur Vayres!
Misdaad? Nou nee, dat valt dan geloof ik ook nog wel mee. Hoewel ik nog niet helemaal weet of de gasten die dit betreft, ook echt onwelkom zijn....
Want daar zit het probleem... we weten niet wie het zijn!
Wat is het geval?
's nachts horen we ( nou ja, meestal alleen Arnoud, want ik hoor niks als ik slaap....) soms een ENORM kabaal vlakboven ons hoofd. Het klinkt als gestommel en geknaag. Eenflinke bons op de muur doet wonderen..dan is het weer stil.
Wij pijnigen ons hoofd over wie dit kan veroorzaken.
Dus we hebben nu de contouren van een profiel opgesteld. Wie het verder kan inkleuren is van harte welkom.
Het is waarschijnlijk een dier, óf een zoogdier (knaagdier of rovertje) óf een vogel en gezien het volume waarschijnlijk formaat 'kat'.
Het is waarschijnlijk een nachtdier, gezien het tijdstip.
Hij kan goed klimmem en/of zich in holtes wurmen, want hij zit waarschijnlijk op het dak, danwel in de ruimte onder de goot. ( die zich op circa 10 meter vanaf de grond bevindt).
Hij maakt knaaggeluid: door te knagen, maar mogelijk ook door nagels te scherpen of met een snavel ergens langs te schuren.
We hebben in de ruimtes onder het dak gekeken, en buiten onder de goot, maar daar zijn geen sporen, overblijfselen van een prooi of een stuk hout ofzo te zien.
Wat oh wat zou dit zijn?
In deze spannende series komt nogal eens een 'profiler' voor: iemand die aan de hand van kenmerken van de misdaad kan schetsen welke kenmerken de dader heeft.
De kennis die je met dat soort series opdoet komt zelfs van pas in het eerzame Oradour sur Vayres!
Misdaad? Nou nee, dat valt dan geloof ik ook nog wel mee. Hoewel ik nog niet helemaal weet of de gasten die dit betreft, ook echt onwelkom zijn....
Want daar zit het probleem... we weten niet wie het zijn!
Wat is het geval?
's nachts horen we ( nou ja, meestal alleen Arnoud, want ik hoor niks als ik slaap....) soms een ENORM kabaal vlakboven ons hoofd. Het klinkt als gestommel en geknaag. Eenflinke bons op de muur doet wonderen..dan is het weer stil.
Wij pijnigen ons hoofd over wie dit kan veroorzaken.
Dus we hebben nu de contouren van een profiel opgesteld. Wie het verder kan inkleuren is van harte welkom.
Het is waarschijnlijk een dier, óf een zoogdier (knaagdier of rovertje) óf een vogel en gezien het volume waarschijnlijk formaat 'kat'.
Het is waarschijnlijk een nachtdier, gezien het tijdstip.
Hij kan goed klimmem en/of zich in holtes wurmen, want hij zit waarschijnlijk op het dak, danwel in de ruimte onder de goot. ( die zich op circa 10 meter vanaf de grond bevindt).
Hij maakt knaaggeluid: door te knagen, maar mogelijk ook door nagels te scherpen of met een snavel ergens langs te schuren.
We hebben in de ruimtes onder het dak gekeken, en buiten onder de goot, maar daar zijn geen sporen, overblijfselen van een prooi of een stuk hout ofzo te zien.
Wat oh wat zou dit zijn?
maandag 17 november 2008
rondje
"Als het zondag een beetje aardig weer is...droog dus....dan gaan we weer eens een rondje lopen over ons terrein: het bos in". Dat zei ik de afgelopen week. Want in alle weken dat we hier nu zijn, waren we nog niet veel verder ons bos in gelopen dan een meter of 10.
Gisteren was het aardig weer en dus gingen we kort na het middageten op pad. Wel de stevige stappers aan, want het is niet helemaal 'op de paden van natuurmomnumenten'.
Er loopt nog een heel stuk terrein van ons langs de Tardoire, gedeeltelijk bos, gedeeltelijk moerassig enigszins begroeid weiland.
Nu de Tardoire niet meer zo boordevol is als laatst op regenachtige dagen, kabbelde het als een sympathiek lieftallig stroompje door het land.
Vlaj bij de molen is er een behoorlijk hoogteverschil, tussen de wal en het water, maar hier, stroomopwaarts, kun je je voorstellen dat het in de zomer aangenaam picknicken is vlak aan het water.
Nu was het meer het weer om met de handen in de zak, staande over het water te staren.
Daarna de bult weer opgewandeld om het uitzicht van bovenaf te bekijken.
O ja...en vandaag is het maandag. Is onze werkman gearriveerd voor de muur????
Ach, het is nog steeds maandag.... dus misschien komt 'ie nog... Maandagochtend is het in ieder geval niet geworden..
Wij zijn met een nieuw project gestart. In de gîte waar we verblijven maken we een een aparte toiletruimte en bergkast, zodat er een douchecabine in de badkamer geplaatst kan worden. Voor Arnoud is de Franse maat bad toch wat aan de kleine kant, zowel om in te liggen, als om in te douchen. En het lijkt er nog niet op dat ons huis in warnsveld op korte termijn een nieuw baasje vindt, dus dan moeten we het hier in de gîte mogelijk wat langer (maar dan wel comfortabel) volhouden.
Dit project zal ons wel weer een weekje bezig houden, is de verwachting.
Gisteren was het aardig weer en dus gingen we kort na het middageten op pad. Wel de stevige stappers aan, want het is niet helemaal 'op de paden van natuurmomnumenten'.
 |
Er loopt nog een heel stuk terrein van ons langs de Tardoire, gedeeltelijk bos, gedeeltelijk moerassig enigszins begroeid weiland.
Nu de Tardoire niet meer zo boordevol is als laatst op regenachtige dagen, kabbelde het als een sympathiek lieftallig stroompje door het land.
Vlaj bij de molen is er een behoorlijk hoogteverschil, tussen de wal en het water, maar hier, stroomopwaarts, kun je je voorstellen dat het in de zomer aangenaam picknicken is vlak aan het water.
Nu was het meer het weer om met de handen in de zak, staande over het water te staren.
 |
Daarna de bult weer opgewandeld om het uitzicht van bovenaf te bekijken.
.jpg) |
O ja...en vandaag is het maandag. Is onze werkman gearriveerd voor de muur????
Ach, het is nog steeds maandag.... dus misschien komt 'ie nog... Maandagochtend is het in ieder geval niet geworden..
Wij zijn met een nieuw project gestart. In de gîte waar we verblijven maken we een een aparte toiletruimte en bergkast, zodat er een douchecabine in de badkamer geplaatst kan worden. Voor Arnoud is de Franse maat bad toch wat aan de kleine kant, zowel om in te liggen, als om in te douchen. En het lijkt er nog niet op dat ons huis in warnsveld op korte termijn een nieuw baasje vindt, dus dan moeten we het hier in de gîte mogelijk wat langer (maar dan wel comfortabel) volhouden.
Dit project zal ons wel weer een weekje bezig houden, is de verwachting.
zaterdag 15 november 2008
st Junien
Toen het bikken met de electrische hamer echt helemaal klaar was (vrijdag nog een paar oneffenheden inde vloer weggewerkt), kon hij terug naar zijn baasje in St Junien.
Dat is een grote plaats op zo'n half uur rijden, waar toch nèt even wat meer vooorzieningen zijn dan in de omliggende dorpjes.
Ik had mijn oog al eens laten vallen op het zwembad en Arnoud was kennelijk een Aziatisch restaurant opgevallen.
En zo kwam het dat we na enkele boodschapjes (nog meer fruitbomen uit de aanbieding bij het tuincentrum daar) eerst wat rondspettererden in het zo-te-zien-vrij-nieuwe zwembad en daarna hongerig aanvielen op het lopend buffet. Jammie!
Grappig is dan wel dat het net lijkt of we in Engeland zijn gaan wonen. Aan de meeste tafeltjes zaten Engelsen te eten, die écht geen moeite doen om een paar woordjes Frans te leren...... Er moet heel in de buurt echt een heel stuwmeer aan Britten zijn, als je dat zo ziet in eht restaurant.
Dat is een grote plaats op zo'n half uur rijden, waar toch nèt even wat meer vooorzieningen zijn dan in de omliggende dorpjes.
Ik had mijn oog al eens laten vallen op het zwembad en Arnoud was kennelijk een Aziatisch restaurant opgevallen.
En zo kwam het dat we na enkele boodschapjes (nog meer fruitbomen uit de aanbieding bij het tuincentrum daar) eerst wat rondspettererden in het zo-te-zien-vrij-nieuwe zwembad en daarna hongerig aanvielen op het lopend buffet. Jammie!
Grappig is dan wel dat het net lijkt of we in Engeland zijn gaan wonen. Aan de meeste tafeltjes zaten Engelsen te eten, die écht geen moeite doen om een paar woordjes Frans te leren...... Er moet heel in de buurt echt een heel stuwmeer aan Britten zijn, als je dat zo ziet in eht restaurant.
donderdag 13 november 2008
vloer is eruit
Vandaag, even voor éen uur vanmiddag, daalde de laatste emmer vol cementpuin van de kamervloer af aan een touw. Via het raam, een tussenlanding bij de deur en met hulp van de kruiwagen, belandde ook dit laatste beetje puin bij alle stukken die hem waren voorgegegaan.....
Hoera, dus! Wat een zwaar werk, maar dat is nu klaar.
Arnoud had nog energie om met de kruiwagen rondjes rond het huis te kruien, op zoek naar nog meer stapels losliggend puin en nog vastzittend onkruid (soms in muren).
Ik had even geen zin meer in sjouwwerk, dus ik heb me beperkt tot het opruimen van de stof-en moddersporen in het huis.
Het ruimt dus weer lekker op, terwijl het molentje tevreden snort.
Gisteren kwam er wat minder blad in de bladvanger dan de dag ervoor, maar vandaag was het weer wat toegenomen en moesten de werkzaamheden met enige regelmaat worden onderbroken voor het harken van blad.
Het is al een paar dagen droog weer, met af en toe een zonnetje. Beter dan die regen van laatst.
We hebben nog eens gebeld met de aannemer van de muur. De Tardoire is nu wel weer laag genoeg en de basislaag voor de fundering is vast wel uitgehard.
Het antwoord was dat hij maandag weer verder gaat.
Ik verslikte me bijna van het lachen. We hadden het kunnen weten. Vraag je een Fransman 'wanneer' iets gaat plaatsvinden.... reken er maar op dat het antwoord is 'lundi'(maandag dus). We lazen dat al in een boekje, maar hadden er toen eigenlijk niet bij stil gestaan: "ene oog in ander uit". Maar het is kennelijk het standaard antwoord??? Of zouden ze zelf écht denken dat het de komende maandag gebeurt.... is maandag dan de enige dag in de week dat er íets gebeurt.....dus als het dan niet gebeurt...moet je weer een week wachten....
We houden in het in de gaten en je hoort er maandag :-) meer van (zie we integereren al)
Hoera, dus! Wat een zwaar werk, maar dat is nu klaar.
Arnoud had nog energie om met de kruiwagen rondjes rond het huis te kruien, op zoek naar nog meer stapels losliggend puin en nog vastzittend onkruid (soms in muren).
Ik had even geen zin meer in sjouwwerk, dus ik heb me beperkt tot het opruimen van de stof-en moddersporen in het huis.
Het ruimt dus weer lekker op, terwijl het molentje tevreden snort.
Gisteren kwam er wat minder blad in de bladvanger dan de dag ervoor, maar vandaag was het weer wat toegenomen en moesten de werkzaamheden met enige regelmaat worden onderbroken voor het harken van blad.
Het is al een paar dagen droog weer, met af en toe een zonnetje. Beter dan die regen van laatst.
We hebben nog eens gebeld met de aannemer van de muur. De Tardoire is nu wel weer laag genoeg en de basislaag voor de fundering is vast wel uitgehard.
Het antwoord was dat hij maandag weer verder gaat.
Ik verslikte me bijna van het lachen. We hadden het kunnen weten. Vraag je een Fransman 'wanneer' iets gaat plaatsvinden.... reken er maar op dat het antwoord is 'lundi'(maandag dus). We lazen dat al in een boekje, maar hadden er toen eigenlijk niet bij stil gestaan: "ene oog in ander uit". Maar het is kennelijk het standaard antwoord??? Of zouden ze zelf écht denken dat het de komende maandag gebeurt.... is maandag dan de enige dag in de week dat er íets gebeurt.....dus als het dan niet gebeurt...moet je weer een week wachten....
We houden in het in de gaten en je hoort er maandag :-) meer van (zie we integereren al)
dinsdag 11 november 2008
geen wiskunde vandaag
Er zijn van die berekeningen die je niet wilt maken:
Als er iedere seconde 5 tot 10 blaadjes in de bladvanger terecht komen...hoeveel blaadjes zijn dat er in 4 uur?
Hoeveel kruiwagens zijn dat?
Als een klompje cement van de weg te bikken vloer van 10 bij 10 centimeter (bij 6cm dikte) ongeveer 500 gram weegt en de hele vloer is ongeveer 100 vierkante meter...hoeveel kilo weegt dan de hele vloer?
En als er een halve vierkante meter vloer in de kruiwagen past, hoe vaak moet je dan heen en weer lopen om de hele vloer te verwijderen?
Maar gelukkig zijn we hier niet om wiskunde te studeren :-)
Als er iedere seconde 5 tot 10 blaadjes in de bladvanger terecht komen...hoeveel blaadjes zijn dat er in 4 uur?
Hoeveel kruiwagens zijn dat?
Als een klompje cement van de weg te bikken vloer van 10 bij 10 centimeter (bij 6cm dikte) ongeveer 500 gram weegt en de hele vloer is ongeveer 100 vierkante meter...hoeveel kilo weegt dan de hele vloer?
En als er een halve vierkante meter vloer in de kruiwagen past, hoe vaak moet je dan heen en weer lopen om de hele vloer te verwijderen?
Maar gelukkig zijn we hier niet om wiskunde te studeren :-)
 |
maandag 10 november 2008
molenaar
Vandaag vormde het gebrom van de molen de soundtack bij onze bezigheden.
Nadat Michel en Solange gisteren nog even waren langsgekomen voor tekst en uitleg, werd duidelijk dat hij:
a) prima kan draaien zonder de aandrijfriem die er steeds afloopt
( de 'regulateur' regelt de opening van de molen om het voltage gelijkmatig te houden...leuk, maar als de opening eenmaal goed is ingesteld...niet echt zinvol kennelijk)
b) de eerste twee à drie dagen na een periode van stilstand altijd wat langzaam op gang komt en niet meteen z'n volle toeren kan maken voor volledige 220.
(beetje zand enzo ertussen, moet even wegspoelen)
c) nu er nog zsoveel blad ronddrijft in de Tardoire, hij beter niet 's nachts kan draaien.
(tenzij Arnoud en ik zin hebben om elkaar af te lossen bij respectievelijk de bladvanger en het lekkere warme nestje.....)
Vandaag heeft 'ie dus lekker gedraaid. Gedeeltijk ook stroom opgewekt.
Dat hield wel in dat we onze bezigheden (bikken en puin ruimen), met enige regelmaaat moesten onderbreken voor 'blad ruimen' bij de bladvanger.
En op het moment dat daar de stapels blad bijna zo weer in het water vielen... werd het weer tijd voor de kruiwagen en hebben een een vrachtje of 10, voornamelijk eikenblad, een eind verderop in de tuin neergelegd. Misschien lekker voor de worteltjes en boontjes van komend jaar? Composteert dat nog een beetje lekker, blad? Er zaten in ieder geval wel heel veel wormen in.
De kruiwagen heeft in Warnsveld nooit zoveel kilometers gemaakt als nu per dag!
Nadat Michel en Solange gisteren nog even waren langsgekomen voor tekst en uitleg, werd duidelijk dat hij:
a) prima kan draaien zonder de aandrijfriem die er steeds afloopt
( de 'regulateur' regelt de opening van de molen om het voltage gelijkmatig te houden...leuk, maar als de opening eenmaal goed is ingesteld...niet echt zinvol kennelijk)
b) de eerste twee à drie dagen na een periode van stilstand altijd wat langzaam op gang komt en niet meteen z'n volle toeren kan maken voor volledige 220.
(beetje zand enzo ertussen, moet even wegspoelen)
c) nu er nog zsoveel blad ronddrijft in de Tardoire, hij beter niet 's nachts kan draaien.
(tenzij Arnoud en ik zin hebben om elkaar af te lossen bij respectievelijk de bladvanger en het lekkere warme nestje.....)
Vandaag heeft 'ie dus lekker gedraaid. Gedeeltijk ook stroom opgewekt.
Dat hield wel in dat we onze bezigheden (bikken en puin ruimen), met enige regelmaaat moesten onderbreken voor 'blad ruimen' bij de bladvanger.
En op het moment dat daar de stapels blad bijna zo weer in het water vielen... werd het weer tijd voor de kruiwagen en hebben een een vrachtje of 10, voornamelijk eikenblad, een eind verderop in de tuin neergelegd. Misschien lekker voor de worteltjes en boontjes van komend jaar? Composteert dat nog een beetje lekker, blad? Er zaten in ieder geval wel heel veel wormen in.
De kruiwagen heeft in Warnsveld nooit zoveel kilometers gemaakt als nu per dag!
zondag 9 november 2008
zondag
Hoewel het vandaag zondag is, is het geen rustdag.
Niet omdat we persé iets móeten, maar lekker bezig zijn is beter dan niks doen.
Dat was immers éen van de baisideeën om hier te gaan wonen.
Een ander basisidee was dat we het leuk vinden om (kleine!) tegenslagen te overwinnen met creativiteit.
Toen we vanochtend begonnen met de tewaterlating van Arnouds lasproduct, konden we deze creativiteit weer volop aanspreken; net als trouwens de 'brute kracht' die kennelijk de natuurlijke metgezel is van creativiteit...
Eerst wil de hij niet op zijn plaats. Sjorren aan de touwen hielp niet om het weet-ik-hoeveel-kilo-zware-en-onhandig-lange-ding (50 kg???, 3 meter lang) op zijn plaats te krijgen.
Gelukkig zit er een redelijk stevig bouwwerk boven de plek waar hij moest komen en konden we met een geimproviseerde 'katrol' het ding weer wat omhoog en vervolgens, na enig aandringen, op zijn plaats krijgen.
Hoera! Dan kunnen we nu eindeljk de molen laten draaien, zodat ik weblogstukjes op zelfgemalen stroom kan schrijven (onder andere).
Zo gezegd, zo gedaan.
Maar de brenger van interessante uitdagingen ('het lot') vindt kennelijk niet dat je dit soort dingen op zondag moet ondernemen. Want voordat er een vonkje 220 was geproduceerd, was éen van de aandrijfriemen van zijn wiel af gevallen.
Opnieuw erop gedaan...weer de boel latend draaien en wéer, voordat hij op toeren is.... plof. Hmmm.... een tijdje langzaam aan laten draaien, in de hoop er verwachting dat een vervorming die is ontstaan tijdens de periode van stilstand dan versoepeld... en plof.
Eens andersom (binnenste buiten) erop....lijkt goed te gaan...tot 200 Volt....plof.
Echt leuk zo'n molen, nietwaar?
Je leert er in ieder geval weer nieuwe Franse woorden bij. Want aandrijfriem, voorzover ik dat in het Nederlands al kende...zat nog niet in mijn Franse vocabulaire...
En het is toch wel handig als je de vorige eigenaren belt om het een beetje uit te kunnen leggen.
Affijn. Het bleek een bekende klacht. Het gebeurde wel vaker en kon geen kwaad. je kon zelfs electra opwekken zonder deze aandrijfriem. Geen probleem. Hij bestuurt immers maar de 'regulateur'...
En als je er iets aan wlde doen kon je er wel een product opdoen. Helaas strekt mijn Frans nog niet zo ver dat ik ook weet welk product.... maar niet getreurt.... ze komen vanavond nog wel even langs! Aardig! Had ik al verteld dat ze iets van 20 minuten verderop in de Dordogne wonen...? En dat hij morgen geopereerd moet worden.... nee zeker....
We hebben de molen toch nog maar even stil laten staan; dus dit stukje is nog niet geschreven op zelfgemalen stroom.
Onszelf hebben we nog niet stil laten staan. Arnoud had gisteren een electrische hamer gehuurd om de cementlaag in de keuken/woonkamer (en eventueel de aansluitende hal)te verwijderen.
Gisteren al de eerste vierkante meters verwijderd, vandaag nog een paar en nu is het op de helft van het deel keuken/woonkamer....
Op de foto's zie je Arnoud bikken met het ding en puin verzamelen op de 1e verdieping en mij het puin afvoeren met de kruiwagen.
Niet omdat we persé iets móeten, maar lekker bezig zijn is beter dan niks doen.
Dat was immers éen van de baisideeën om hier te gaan wonen.
Een ander basisidee was dat we het leuk vinden om (kleine!) tegenslagen te overwinnen met creativiteit.
Toen we vanochtend begonnen met de tewaterlating van Arnouds lasproduct, konden we deze creativiteit weer volop aanspreken; net als trouwens de 'brute kracht' die kennelijk de natuurlijke metgezel is van creativiteit...
Eerst wil de hij niet op zijn plaats. Sjorren aan de touwen hielp niet om het weet-ik-hoeveel-kilo-zware-en-onhandig-lange-ding (50 kg???, 3 meter lang) op zijn plaats te krijgen.
Gelukkig zit er een redelijk stevig bouwwerk boven de plek waar hij moest komen en konden we met een geimproviseerde 'katrol' het ding weer wat omhoog en vervolgens, na enig aandringen, op zijn plaats krijgen.
Hoera! Dan kunnen we nu eindeljk de molen laten draaien, zodat ik weblogstukjes op zelfgemalen stroom kan schrijven (onder andere).
Zo gezegd, zo gedaan.
Maar de brenger van interessante uitdagingen ('het lot') vindt kennelijk niet dat je dit soort dingen op zondag moet ondernemen. Want voordat er een vonkje 220 was geproduceerd, was éen van de aandrijfriemen van zijn wiel af gevallen.
Opnieuw erop gedaan...weer de boel latend draaien en wéer, voordat hij op toeren is.... plof. Hmmm.... een tijdje langzaam aan laten draaien, in de hoop er verwachting dat een vervorming die is ontstaan tijdens de periode van stilstand dan versoepeld... en plof.
Eens andersom (binnenste buiten) erop....lijkt goed te gaan...tot 200 Volt....plof.
Echt leuk zo'n molen, nietwaar?
Je leert er in ieder geval weer nieuwe Franse woorden bij. Want aandrijfriem, voorzover ik dat in het Nederlands al kende...zat nog niet in mijn Franse vocabulaire...
En het is toch wel handig als je de vorige eigenaren belt om het een beetje uit te kunnen leggen.
Affijn. Het bleek een bekende klacht. Het gebeurde wel vaker en kon geen kwaad. je kon zelfs electra opwekken zonder deze aandrijfriem. Geen probleem. Hij bestuurt immers maar de 'regulateur'...
En als je er iets aan wlde doen kon je er wel een product opdoen. Helaas strekt mijn Frans nog niet zo ver dat ik ook weet welk product.... maar niet getreurt.... ze komen vanavond nog wel even langs! Aardig! Had ik al verteld dat ze iets van 20 minuten verderop in de Dordogne wonen...? En dat hij morgen geopereerd moet worden.... nee zeker....
We hebben de molen toch nog maar even stil laten staan; dus dit stukje is nog niet geschreven op zelfgemalen stroom.
Onszelf hebben we nog niet stil laten staan. Arnoud had gisteren een electrische hamer gehuurd om de cementlaag in de keuken/woonkamer (en eventueel de aansluitende hal)te verwijderen.
Gisteren al de eerste vierkante meters verwijderd, vandaag nog een paar en nu is het op de helft van het deel keuken/woonkamer....
Op de foto's zie je Arnoud bikken met het ding en puin verzamelen op de 1e verdieping en mij het puin afvoeren met de kruiwagen.
 |
 |
 |
 |
vrijdag 7 november 2008
ijzer (II)
In tegenstelling tot eerdere berichten...
(Ik weet niet of de verwarring aan mijn Frans ligt, of aan de frane cultuur)
.... vandaag zou tussen half elf en twaalf uur het nieuwe ijzer voor de bladvanger van de molen komen. Op het gras bij de poort lag al het nodige bij elkaar gesprokkelde ijzer te wachten op de vrachtwagen, voor de retourreis. Want dat kon dan mooi meteen mee.
Verbazing dus toen ik om enkele minuten voór negen een vrachtwagen voor de poort zag staan. Ja hoor, het ijzer! Hoefden we ons meteen niet meet af te vragen wat we voor die tijd gingen doen :-)
Het werd uitgeladen en met een vrolijke zwaai wezen we op de stapel oud-ijzer, om mee te nemen. Dat had een zeer bedenkelijk kijkende fransman tot gevolg. Hmmmm...wat nu weer?
Hij vertelde dat hij dat echt neit mee kon nemen, want dan had hij een andere vrachtwagen nodig met een kraan.
Há, als dat het probleem is.... Het is met spierkracht op die plek gekomen...het kan ook wel met spierkracht in de container komen!!
Dat was nou toch wel jammer, aan zijn gezicht te zien. En de volgende reden vloeide al snel in rad-Frans over zijn lippen. Hij moest namelijk meteen door naar een andere klant en had niet gerekend op een retourvracht.
Tja, jammer dan! Wij hielden ons wat op de vlakte en waren ondertussen druk met het uitladen van het ijzer. Af en toe keek hij met een half oog naar de stapel en werkte dan weer verder.
Net toen we dachten:"Hij pakt de factuur en vertrekt" wees hij eerst op zijn spierballen, toen op ons en vervolgens op de vrachtwagen.
Ha! Nieuw plan, toch maar wel kennelijk!
En zo verdween er een hele bult oud roest alsnog in de container. Mooi!
Na het op maat maten in de ene schuur, kon het via een glibberig kruiwagentransport over de modderheuvel in een andere schuur in elkaar 'gebakken' worden.
Arnoud is erg in zijn nopjes met alle verschillende werkruimtes: zaagschuur, verfschuur, opslagschuur, lasschuur.
Aan het einde van de middag is er 1 fraai nieuw rooster gemaakt en in de menie gezet.
Nog 5 te gaan geloof ik, maar dat is wat meer facultatief... de andere 5 delen van de bladvanger kunnen wellicht nog wel even mee.......
(Ik weet niet of de verwarring aan mijn Frans ligt, of aan de frane cultuur)
.... vandaag zou tussen half elf en twaalf uur het nieuwe ijzer voor de bladvanger van de molen komen. Op het gras bij de poort lag al het nodige bij elkaar gesprokkelde ijzer te wachten op de vrachtwagen, voor de retourreis. Want dat kon dan mooi meteen mee.
Verbazing dus toen ik om enkele minuten voór negen een vrachtwagen voor de poort zag staan. Ja hoor, het ijzer! Hoefden we ons meteen niet meet af te vragen wat we voor die tijd gingen doen :-)
Het werd uitgeladen en met een vrolijke zwaai wezen we op de stapel oud-ijzer, om mee te nemen. Dat had een zeer bedenkelijk kijkende fransman tot gevolg. Hmmmm...wat nu weer?
Hij vertelde dat hij dat echt neit mee kon nemen, want dan had hij een andere vrachtwagen nodig met een kraan.
Há, als dat het probleem is.... Het is met spierkracht op die plek gekomen...het kan ook wel met spierkracht in de container komen!!
Dat was nou toch wel jammer, aan zijn gezicht te zien. En de volgende reden vloeide al snel in rad-Frans over zijn lippen. Hij moest namelijk meteen door naar een andere klant en had niet gerekend op een retourvracht.
Tja, jammer dan! Wij hielden ons wat op de vlakte en waren ondertussen druk met het uitladen van het ijzer. Af en toe keek hij met een half oog naar de stapel en werkte dan weer verder.
Net toen we dachten:"Hij pakt de factuur en vertrekt" wees hij eerst op zijn spierballen, toen op ons en vervolgens op de vrachtwagen.
Ha! Nieuw plan, toch maar wel kennelijk!
En zo verdween er een hele bult oud roest alsnog in de container. Mooi!
Na het op maat maten in de ene schuur, kon het via een glibberig kruiwagentransport over de modderheuvel in een andere schuur in elkaar 'gebakken' worden.
Arnoud is erg in zijn nopjes met alle verschillende werkruimtes: zaagschuur, verfschuur, opslagschuur, lasschuur.
 |
Aan het einde van de middag is er 1 fraai nieuw rooster gemaakt en in de menie gezet.
Nog 5 te gaan geloof ik, maar dat is wat meer facultatief... de andere 5 delen van de bladvanger kunnen wellicht nog wel even mee.......
woensdag 5 november 2008
telefoon
Het beste nieuws van vandaag, waarbij het wereldnieuws van een nieuwe Amerikaanse president, wat ons betreft wat naar de achtergrond verschuift.... onze telefoon doet het!
Onze Voice-over-IP verbinding (telefonie via internet) had het eigenlijk zullen doen zodra internet het deed, maar dat was helaas niet zo.
Het bedrijf waar we het abonnement bij hebben, was wat stroef in het verlenen van support. We moesten maar een door hen ingesteld kastje kopen, was de boodschap.
We hadden net besloten om dat maar te doen, toen vandaag geheel onverwacht de baas van het spul onze GSM had gebeld voor support.
Hij heeft een half uur lang me door alle instelingen van óns kastje heen gepraat (wel af en toe mopperend dat hij dat heus niet voor iedere klant zo kon doen....), maar.... daarna werkte het dan ook! Uitgaand is bewezen... inkomend....aan wie de eer?
Het is ons oude nummer uit Nederland, zonder Franse toevoegingen oid.
En verder....regende het vandaag weer de hele dag :-(
Ideaal weer voor binnenklussen (waar er best wel wat van zijn), zoals behang afstomen en kabelgoten bevestigen. Maar ja, ik heb zo mijn voorkeuren.....
Onze Voice-over-IP verbinding (telefonie via internet) had het eigenlijk zullen doen zodra internet het deed, maar dat was helaas niet zo.
Het bedrijf waar we het abonnement bij hebben, was wat stroef in het verlenen van support. We moesten maar een door hen ingesteld kastje kopen, was de boodschap.
We hadden net besloten om dat maar te doen, toen vandaag geheel onverwacht de baas van het spul onze GSM had gebeld voor support.
Hij heeft een half uur lang me door alle instelingen van óns kastje heen gepraat (wel af en toe mopperend dat hij dat heus niet voor iedere klant zo kon doen....), maar.... daarna werkte het dan ook! Uitgaand is bewezen... inkomend....aan wie de eer?
Het is ons oude nummer uit Nederland, zonder Franse toevoegingen oid.
En verder....regende het vandaag weer de hele dag :-(
Ideaal weer voor binnenklussen (waar er best wel wat van zijn), zoals behang afstomen en kabelgoten bevestigen. Maar ja, ik heb zo mijn voorkeuren.....
dinsdag 4 november 2008
ijzer (I) en ooievaars???
Vandaag was het (eindelijk) weer droog en tot een uur of twee zelfs zonnig. Het is verrassend hoe snel de bakken water die waren gevallen toch kennelijk worden opgenomen in de kleigrond. De plassen water die gisteren nog naast de gîte lagen, zijn nu toch aardig verdwenen. En ook de Tardoire is weer een heel eind lager.
Een mooie dag dus voor een dagje ‘buiten bezig’. Hoewel dat ‘bezig’ vooral op Arnoud sloeg, want ik was vandaag een beetje ‘pips’. Het eendagsvirus dat Arnoud vorige week een dag in zijn greep hield, had mij sinds gistermiddag te pakken.
Op zich een mild virus: zolang je stilzit is er niks aan de hand; maar ga je bewegen, dan voel je je als een zeezieke op de woelige baren.
Arnoud ging met de haakse slijper op pad om aan de zijkant van het huis allerlei ijzerwaren te verwijderen. 100 jaar historie passeerde daarbij de revue, in de vorm van een stoompijp, allerlei oude elektriciteitsgeleiders (vermoedelijk van toen de molen stroom leverde aan de fabriek in de buurt) tot en met de gevulde as-emmer, die getuige is geweest van de laatste open haard in de molen….
Het ligt nu aan de straat, wachtend op de ijzerhandelaar die donderdag komt, om ijzer voor de bladvanger van de molen te brengen. Maar hij handelt ook in oud ijzer, dus hij krijgt meteen een retourvracht mee.
Terwijl ik vooral rustig zat, werd dan nu-toch-eindelijk de internetbestelling geleverd. Hoera…we zijn te vinden!
En waarom heet dit stukje ijzer en ooievaars????
Tja, er vlogen vandaag een paar keer grote groepen vogels over. Soms in V-formatie, wat aan ganzen doet denken, soms in een meer wanordelijk verband, maar steeds met een behoorlijk aparte kakofonie van geluid. We konden het niet helemaal goed zien wat het nou waren, we vonden het nog het meest lijken op ooievaars.
Een mooie dag dus voor een dagje ‘buiten bezig’. Hoewel dat ‘bezig’ vooral op Arnoud sloeg, want ik was vandaag een beetje ‘pips’. Het eendagsvirus dat Arnoud vorige week een dag in zijn greep hield, had mij sinds gistermiddag te pakken.
Op zich een mild virus: zolang je stilzit is er niks aan de hand; maar ga je bewegen, dan voel je je als een zeezieke op de woelige baren.
Arnoud ging met de haakse slijper op pad om aan de zijkant van het huis allerlei ijzerwaren te verwijderen. 100 jaar historie passeerde daarbij de revue, in de vorm van een stoompijp, allerlei oude elektriciteitsgeleiders (vermoedelijk van toen de molen stroom leverde aan de fabriek in de buurt) tot en met de gevulde as-emmer, die getuige is geweest van de laatste open haard in de molen….
 |
| Van Esther en Arnoud in Frankrijk |
 |
 |
 |
 |
 |
|
Het ligt nu aan de straat, wachtend op de ijzerhandelaar die donderdag komt, om ijzer voor de bladvanger van de molen te brengen. Maar hij handelt ook in oud ijzer, dus hij krijgt meteen een retourvracht mee.
Terwijl ik vooral rustig zat, werd dan nu-toch-eindelijk de internetbestelling geleverd. Hoera…we zijn te vinden!
En waarom heet dit stukje ijzer en ooievaars????
Tja, er vlogen vandaag een paar keer grote groepen vogels over. Soms in V-formatie, wat aan ganzen doet denken, soms in een meer wanordelijk verband, maar steeds met een behoorlijk aparte kakofonie van geluid. We konden het niet helemaal goed zien wat het nou waren, we vonden het nog het meest lijken op ooievaars.
zondag 2 november 2008
modder
Voor de liefhebbers van warme modderstromen, is het hier een waar paradijs.
In de afgelopen dagen is er heel veel neerslag gevallen.
Daar wordt ik niet heel vrolijk van op het moment dat het valt, maar als het dan ook nog blijft liggen op de klei die mijn looproute vormt om het huis heen.... :-(
Het is namelijk glad (zeker op de hellende stukken waar een bulldozer het gras eraf heeft gereden) en zelfhechtend aan je schoeisel....
Het heeft zelfs zo geregend afgelopen week, dat Arnoud me op een ochtend vroeg of ik iets wist van de modderstroom onderin de molen, in de gang bij de ingang.
Ik wist van niks en het bleek geen grapje. Er was een hele modderstroom naar binnengespoeld.
Ach, dan staat de pas gekochte vloerwisser ook niet werkloos in de hoek....
De Tardoire reageert ook nogal direct op de neerslag.
De 'dijk'die in de rivier werd gebouwd een week of twee geleden tbv de werkzaamheden aan de muur, staat nu geheel onder water. En het water van de rivier gutst als een dolle door de rivierbedding: model wildwaterbaan.
Ik hoop dat het snel weer droog wordt, de voorspellingen zijn er wel naar. Dan maar eens zien hoe snel de rivier weer daalt en de werkzaamheden aan de muur hervat kunnen worden.
De rode bulldozer in mijn uitzicht valt toch niet heel erg in de categorie 'interessant tuinornament'. (Tenzij ik de sleuteltjes even een middagje mag als het allemaal weer wat is opgedroogd.... handig voor de tuininrichting....)
In de afgelopen dagen is er heel veel neerslag gevallen.
Daar wordt ik niet heel vrolijk van op het moment dat het valt, maar als het dan ook nog blijft liggen op de klei die mijn looproute vormt om het huis heen.... :-(
Het is namelijk glad (zeker op de hellende stukken waar een bulldozer het gras eraf heeft gereden) en zelfhechtend aan je schoeisel....
Het heeft zelfs zo geregend afgelopen week, dat Arnoud me op een ochtend vroeg of ik iets wist van de modderstroom onderin de molen, in de gang bij de ingang.
Ik wist van niks en het bleek geen grapje. Er was een hele modderstroom naar binnengespoeld.
Ach, dan staat de pas gekochte vloerwisser ook niet werkloos in de hoek....
De Tardoire reageert ook nogal direct op de neerslag.
De 'dijk'die in de rivier werd gebouwd een week of twee geleden tbv de werkzaamheden aan de muur, staat nu geheel onder water. En het water van de rivier gutst als een dolle door de rivierbedding: model wildwaterbaan.
Ik hoop dat het snel weer droog wordt, de voorspellingen zijn er wel naar. Dan maar eens zien hoe snel de rivier weer daalt en de werkzaamheden aan de muur hervat kunnen worden.
De rode bulldozer in mijn uitzicht valt toch niet heel erg in de categorie 'interessant tuinornament'. (Tenzij ik de sleuteltjes even een middagje mag als het allemaal weer wat is opgedroogd.... handig voor de tuininrichting....)
zaterdag 1 november 2008
dingen kopen in Frankrijk
Met een huis waar we nog wel het een en ander aan willen doen, zoals isoleren en een andere vloer elggen e.d., is het nodig om allerlei dingen aan te schaffen.
Gelukkig zit de Bricolage (doe-het-zelfcentrum) 'om de hoek', zeker voor Franse begrippen, namelijk op 2 km afstand.
Prima dus, dachten we.
Maar ja, in Frijkrijk werkt alles een beetje anders en dus komen ons relativeringsvermogen, planmatigheid (en bewoonbare gîte) uitermate goed van pas.
De Bricolage heeft namelijk niet alles. MDF, is een schaars artikel, had Arnoud al gemerkt in september dat ook niet besteld kan worden in onze Bricolage.
Andere dingen, zoals een houtsplijter (voor haardhout) en een douchecel zijn wel te bestellen en je krijgt dan ook een indicatie wanneer het er dan is. Tel daar gerust twee weken bij op!!!!
Helemaal boeiend verloopt ons contact met een bedrijf in eco-vriendelijke bouwmaterialen. We waren er drie weken geleden met de intentie een bestelling te doen voor isolatieplaten en leem.
Dat bleek neit helemaal zo te werken, we zouden eerst een prijsopgaaf toegestuurd krijgen via de mail.
Prima, maar dat duurde dus een week en toen klopte er ook nog eens niet alteveel van.
Dus gemaild (geen antwoord), gebeld en een nieuwe opgaaf afgewacht.
Die klopte...dus meteen over de mail aangegeven 'prima, laat maar komen'.
Nee, ook zo werkt het niet.
Toen we weer telefonisch contact hadden bleek dat ze een handtekening op een geprinte prijsopgaaf willen vergezeld van een cheque. Een cheque met het totale bedrag!!!! Ik vroeg nog eens of ik dat goed had begrepen.... ja dus.
Dat leek mij nou, zeker voor dit bedrag, niet de meets ideale handelwijze. Dus via de mail heb ik dat toch duidelijk gemaakt. 10% aanbetaling max, en anders 'laat maar'.
Dat bleek dan bij nader inzien ook wel goed. Dus het is nu besteld. Levertijd: 10 tot 15 dagen. Werkdagen....weekdagen....plus twee weken ;-).....we zullen wel zien.
Grappig is wel dat er op het papier stond dat de klant het zelf van de vrachtwagen gaat uitladen. Met twee bigbags van ruim 1000 kg.... wordt dat een langdurige geschiedenis. ... Wesselink Degro zou dat toch wat anders doen....
Toen ik vertelde dat ik dan zou uitladen met vier handen , twee scheppen en een kruiwagen, leek eht de verkoper misschien wel een goed idee om met een ander vrachtwagen te komen. Ja, misschien wel een goed idee. We zullen wel zien waar hij dan mee komt....
Dan maar via internet, de oude vertrouwde methode waarlangs Arnoud in Nederland al heel goede vrienden met de pakjesbezorger is geworden.
We bestelden vorige week kabelgoten bij een frans electrabedrijf. Die beselling kon alleen in gang worden gezet met een telefoonnummer erbij. Nou ja, ze moen best ons nummer hebben, maar de kans om ons te bereiken is vrij klein. Binnen heben we geen bereik.
Na een paar dagen: wanhopig mailtje: bel onze expediteur.
Ik dat gedaan. Vraagt die man: "Waarom belt u óns?" Tja, omdat me dat gevraagd werd.
Hij zoeken....en na een minuut of 5 tot 10 riep hij 'aha', nee, u moet met een andere expediteur bellen, dit is het nummer én dit is het nummer van het pakje.
Daar dus mee gebeld, drie keer kwijtverbonden in de interne organisatie, maar uiteindelijk kreeg ik een man die op zoek ging naar het dossier. Hoe, geen idee, in ieder geval niet met het nummer vna het pakje, mijn achternaam, mijn plaatsnaam of de postcode....
Het duurde dus weer even (gevoelsmatig 10 minuten) voordat hij het dossier gevonden had en licht schoorvoetend toegaf dat de chauffeur het adres niet had gevonden.
Een routebeschrijving gaf ik hem dus maar en we maakten de afspraak dat een nieuwe poging werd ondernomen op vrijdag 31 oktober tussen 10 en 12.
Rond die tijd hing ik dus rond bij de poort, want onze duurbel heeft ook moeite met de dikte van de muren van het huis.
Gelukkig was het lekker zonnig, want al wie er kwam.... je raadt het al.
Maandag dus nog maar eens achteraan. We willen het pakje toch wel hebben.
Maar enige verbazing over de efficiency van het systeem van pakjes bezorgen is er wel. Onze verhuizer uit Nederland kon het adres via zijn tom-tom wel vinden....dan moet een fransoos toch ook niet hoeven verdwalen..... Maar ja.
We vermoeden wel een beetje dat daar het telefoonnummer zowieso voor bedoeld was en dat er altijd gebeld wordt: we komen het dan-en-dan brengen...enne waar woont u precies?
Gelukkig zit de Bricolage (doe-het-zelfcentrum) 'om de hoek', zeker voor Franse begrippen, namelijk op 2 km afstand.
Prima dus, dachten we.
Maar ja, in Frijkrijk werkt alles een beetje anders en dus komen ons relativeringsvermogen, planmatigheid (en bewoonbare gîte) uitermate goed van pas.
De Bricolage heeft namelijk niet alles. MDF, is een schaars artikel, had Arnoud al gemerkt in september dat ook niet besteld kan worden in onze Bricolage.
Andere dingen, zoals een houtsplijter (voor haardhout) en een douchecel zijn wel te bestellen en je krijgt dan ook een indicatie wanneer het er dan is. Tel daar gerust twee weken bij op!!!!
Helemaal boeiend verloopt ons contact met een bedrijf in eco-vriendelijke bouwmaterialen. We waren er drie weken geleden met de intentie een bestelling te doen voor isolatieplaten en leem.
Dat bleek neit helemaal zo te werken, we zouden eerst een prijsopgaaf toegestuurd krijgen via de mail.
Prima, maar dat duurde dus een week en toen klopte er ook nog eens niet alteveel van.
Dus gemaild (geen antwoord), gebeld en een nieuwe opgaaf afgewacht.
Die klopte...dus meteen over de mail aangegeven 'prima, laat maar komen'.
Nee, ook zo werkt het niet.
Toen we weer telefonisch contact hadden bleek dat ze een handtekening op een geprinte prijsopgaaf willen vergezeld van een cheque. Een cheque met het totale bedrag!!!! Ik vroeg nog eens of ik dat goed had begrepen.... ja dus.
Dat leek mij nou, zeker voor dit bedrag, niet de meets ideale handelwijze. Dus via de mail heb ik dat toch duidelijk gemaakt. 10% aanbetaling max, en anders 'laat maar'.
Dat bleek dan bij nader inzien ook wel goed. Dus het is nu besteld. Levertijd: 10 tot 15 dagen. Werkdagen....weekdagen....plus twee weken ;-).....we zullen wel zien.
Grappig is wel dat er op het papier stond dat de klant het zelf van de vrachtwagen gaat uitladen. Met twee bigbags van ruim 1000 kg.... wordt dat een langdurige geschiedenis. ... Wesselink Degro zou dat toch wat anders doen....
Toen ik vertelde dat ik dan zou uitladen met vier handen , twee scheppen en een kruiwagen, leek eht de verkoper misschien wel een goed idee om met een ander vrachtwagen te komen. Ja, misschien wel een goed idee. We zullen wel zien waar hij dan mee komt....
Dan maar via internet, de oude vertrouwde methode waarlangs Arnoud in Nederland al heel goede vrienden met de pakjesbezorger is geworden.
We bestelden vorige week kabelgoten bij een frans electrabedrijf. Die beselling kon alleen in gang worden gezet met een telefoonnummer erbij. Nou ja, ze moen best ons nummer hebben, maar de kans om ons te bereiken is vrij klein. Binnen heben we geen bereik.
Na een paar dagen: wanhopig mailtje: bel onze expediteur.
Ik dat gedaan. Vraagt die man: "Waarom belt u óns?" Tja, omdat me dat gevraagd werd.
Hij zoeken....en na een minuut of 5 tot 10 riep hij 'aha', nee, u moet met een andere expediteur bellen, dit is het nummer én dit is het nummer van het pakje.
Daar dus mee gebeld, drie keer kwijtverbonden in de interne organisatie, maar uiteindelijk kreeg ik een man die op zoek ging naar het dossier. Hoe, geen idee, in ieder geval niet met het nummer vna het pakje, mijn achternaam, mijn plaatsnaam of de postcode....
Het duurde dus weer even (gevoelsmatig 10 minuten) voordat hij het dossier gevonden had en licht schoorvoetend toegaf dat de chauffeur het adres niet had gevonden.
Een routebeschrijving gaf ik hem dus maar en we maakten de afspraak dat een nieuwe poging werd ondernomen op vrijdag 31 oktober tussen 10 en 12.
Rond die tijd hing ik dus rond bij de poort, want onze duurbel heeft ook moeite met de dikte van de muren van het huis.
Gelukkig was het lekker zonnig, want al wie er kwam.... je raadt het al.
Maandag dus nog maar eens achteraan. We willen het pakje toch wel hebben.
Maar enige verbazing over de efficiency van het systeem van pakjes bezorgen is er wel. Onze verhuizer uit Nederland kon het adres via zijn tom-tom wel vinden....dan moet een fransoos toch ook niet hoeven verdwalen..... Maar ja.
We vermoeden wel een beetje dat daar het telefoonnummer zowieso voor bedoeld was en dat er altijd gebeld wordt: we komen het dan-en-dan brengen...enne waar woont u precies?
dinsdag 28 oktober 2008
molen legen (II)
Deel twee van het project 'molen legen'vond maadag plaats.
Eerst ging Arnoud met Solange naar Limoges om een pomp te huren.
Toen die gearriveerd was en naast de geleende genoeglijk stond te snorren op euroloodvrij 95, was het wachten op het zakken van het waterpeil in het bassin.
Maar als wat er gebeurde.....
Rustig laten snorren met zijn tweeen was het advies van Michel toen hij langskwam. Hij zou later die middag wel weer terugkomen, na zijn welverdiende slaapje (als bakker was hij bijtijds begonnen)
terwijl Arnoud ondertussen misselijk was geworden van de Euro 95 dampen, daalde het waterpeil niet noemenswaardig. We seinden Solange en Michel telefonisch in en zij zouden desalnietemin komen. Vier weten meer dan 2.
Ondertussen bedachten we allerlei altenatieven: meer pompen (brandweer?), meer afsluiting van het water (zandzakken?) of anders : duikers?....
Michel kwam in kluskloffie op laarzen met een verbeten trek op zijn gezicht. Die molen moest duidelijk ophouden met zijn kuren: dit was eerder gedaan zo; het zou ook nu gebeuren!!!
Hij sjorde nog eens watr aan het plastic dat ale barriere moest dienen, propte het met een boomtak verder de molen in en voila: het water ZAKT!
Enfin, enige tijd later was het zover gezakt, dat Arnoud via een ladder naar beneden kon om, onhanidg liggend op de fundatie van het rad, stapels aangekoekt blad uit het schoepenrad te verwijderen.
Ik dacht nog even: "goh, wat een hoop blad, geen wonder dat het vastzit". maar toen in even later keek zag ik dat het water nog verder was gezakt en er in het hele bassin van circa 5 x 5 meter een dikke laag drap op de bodem lag.
Het communiceren verliep niet heel soepel. De taalbarriere was daarbij neit ees het grootste probleem, maar de geluidsbarriere wel: wat een herrie twee van die pompen in een afgesloten ruimte! Dus toen Arnoud iets schreeuwde van "E-U", kon ik er met enige fantasie van maken "wetsuit". Hmmm, hij waqs dus van plan om erin te gaan.....brrrrr.
Nadat de sneeuwschuif ook was neergelaten ging Arnoud vrolijk blad ruimen in het bassin. gelukkig bleek er een 'stop'in te zitten zodat een en ander vrolijk in het putje geveegd kon worden en meegevoerd werd, de Tardoire in.
Een hele klus, dus Arnoud riep:"Kom je ook in je wetsuit helpen?"
En zo kwam het dat we, bij kunstlicht (want buiten was het al donker) ons binnenzwembad hebben verkend. Inderdaad, frisjes an de enkels. Maar ja, zo leer je wel je molen kennen. Behalve het bassin was er ok nog een aanvoerkanaal gevuld met blad.
Troost voor mij: het kwam dus niet van die 'paar blaadje'die er na onze komst in waren gevallen. Dit was al wel van langer.
Affijn, toen de stop er eenmaal uit was konden de pompen uit. En na een uurtje poetsen vonden we het wel welletjes voor die dag. De molen zou nu immers niet meer vollopen, dus de rest kon ook wel wachten tot dinsdag.
Arnoud heeft vandaag de rest van het blad eruit laten spoelen en nu is hij weer spik en span. Nu nog op jacht naar ijzer voor de roosters van het kanaal, die het blad ook tegenhouden. Michel en Solange hadden wel adresje om navraag te doen.
Zaterdag komen ze bijons eten, dan horen we wat de beste optie is.
Eerst ging Arnoud met Solange naar Limoges om een pomp te huren.
Toen die gearriveerd was en naast de geleende genoeglijk stond te snorren op euroloodvrij 95, was het wachten op het zakken van het waterpeil in het bassin.
Maar als wat er gebeurde.....
Rustig laten snorren met zijn tweeen was het advies van Michel toen hij langskwam. Hij zou later die middag wel weer terugkomen, na zijn welverdiende slaapje (als bakker was hij bijtijds begonnen)
terwijl Arnoud ondertussen misselijk was geworden van de Euro 95 dampen, daalde het waterpeil niet noemenswaardig. We seinden Solange en Michel telefonisch in en zij zouden desalnietemin komen. Vier weten meer dan 2.
Ondertussen bedachten we allerlei altenatieven: meer pompen (brandweer?), meer afsluiting van het water (zandzakken?) of anders : duikers?....
Michel kwam in kluskloffie op laarzen met een verbeten trek op zijn gezicht. Die molen moest duidelijk ophouden met zijn kuren: dit was eerder gedaan zo; het zou ook nu gebeuren!!!
Hij sjorde nog eens watr aan het plastic dat ale barriere moest dienen, propte het met een boomtak verder de molen in en voila: het water ZAKT!
Enfin, enige tijd later was het zover gezakt, dat Arnoud via een ladder naar beneden kon om, onhanidg liggend op de fundatie van het rad, stapels aangekoekt blad uit het schoepenrad te verwijderen.
 |
| Van Esther en Arnoud in Frankrijk |
Ik dacht nog even: "goh, wat een hoop blad, geen wonder dat het vastzit". maar toen in even later keek zag ik dat het water nog verder was gezakt en er in het hele bassin van circa 5 x 5 meter een dikke laag drap op de bodem lag.
Het communiceren verliep niet heel soepel. De taalbarriere was daarbij neit ees het grootste probleem, maar de geluidsbarriere wel: wat een herrie twee van die pompen in een afgesloten ruimte! Dus toen Arnoud iets schreeuwde van "E-U", kon ik er met enige fantasie van maken "wetsuit". Hmmm, hij waqs dus van plan om erin te gaan.....brrrrr.
Nadat de sneeuwschuif ook was neergelaten ging Arnoud vrolijk blad ruimen in het bassin. gelukkig bleek er een 'stop'in te zitten zodat een en ander vrolijk in het putje geveegd kon worden en meegevoerd werd, de Tardoire in.
Een hele klus, dus Arnoud riep:"Kom je ook in je wetsuit helpen?"
En zo kwam het dat we, bij kunstlicht (want buiten was het al donker) ons binnenzwembad hebben verkend. Inderdaad, frisjes an de enkels. Maar ja, zo leer je wel je molen kennen. Behalve het bassin was er ok nog een aanvoerkanaal gevuld met blad.
Troost voor mij: het kwam dus niet van die 'paar blaadje'die er na onze komst in waren gevallen. Dit was al wel van langer.
Affijn, toen de stop er eenmaal uit was konden de pompen uit. En na een uurtje poetsen vonden we het wel welletjes voor die dag. De molen zou nu immers niet meer vollopen, dus de rest kon ook wel wachten tot dinsdag.
Arnoud heeft vandaag de rest van het blad eruit laten spoelen en nu is hij weer spik en span. Nu nog op jacht naar ijzer voor de roosters van het kanaal, die het blad ook tegenhouden. Michel en Solange hadden wel adresje om navraag te doen.
Zaterdag komen ze bijons eten, dan horen we wat de beste optie is.
maandag 27 oktober 2008
rustige zondag
Er is een tijd van werken .... en een tijd van zalig niksdoen.
En zeker op zondag is het toch zaak om voor dat laatste voldoende tijd in te ruimen, zeker als het stralend mooi weer is.
Waaruit bestond het rustig aandoen gisteren?
Na een bezoekje aan het tuincentrum, dat op zondag van 10 tot 12 open is, voor wat fruitbomen uit de aanbieding (ôns bin sunig) ging de reis naar Dournazac, een plaatjes op circa 10 km afstand.
Daar was een kastanjefeest, waar je voor 2 Euro p.p. allerlei kramen langs kon lopen. Vaak hadden ze iets met tamme kastanjes te maken: worst ..., brood...., taart..., kaas....., met kastanje, maar meestal niet: zuidamerikaanse truien, pantoffels (die worden hier écht heel veel verkocht), uien, knoflook etc. etc.
Best druk, best gezellig.
Daarna thuis na een kleine pauze op de luie stoel in de zon: de fruitbomen planten! De gaten zaten al een week in de grond, dus het was nu neit heel veel werk meer.... 800 meter naar het einde van ons terrein voor 'welrotted manure', met een lege kruiwagen en dezelfde 800 meter met een volle bak, licht de heuvel óp ..... weer terug.
Maar goed, de eerste 2 appels, 1 peer, een kers, drie druiven en een vijg staan nu met de voetjes in de voedzame hauteviennese klei. Zet 'm op.
Er gaan er nog meer volgen, wee hebben 20 november een afspraak bij een bomenkweker van fruitbomen.
En zeker op zondag is het toch zaak om voor dat laatste voldoende tijd in te ruimen, zeker als het stralend mooi weer is.
Waaruit bestond het rustig aandoen gisteren?
Na een bezoekje aan het tuincentrum, dat op zondag van 10 tot 12 open is, voor wat fruitbomen uit de aanbieding (ôns bin sunig) ging de reis naar Dournazac, een plaatjes op circa 10 km afstand.
Daar was een kastanjefeest, waar je voor 2 Euro p.p. allerlei kramen langs kon lopen. Vaak hadden ze iets met tamme kastanjes te maken: worst ..., brood...., taart..., kaas....., met kastanje, maar meestal niet: zuidamerikaanse truien, pantoffels (die worden hier écht heel veel verkocht), uien, knoflook etc. etc.
Best druk, best gezellig.
 |
| Van activiteiten in Frankrijk |
Daarna thuis na een kleine pauze op de luie stoel in de zon: de fruitbomen planten! De gaten zaten al een week in de grond, dus het was nu neit heel veel werk meer.... 800 meter naar het einde van ons terrein voor 'welrotted manure', met een lege kruiwagen en dezelfde 800 meter met een volle bak, licht de heuvel óp ..... weer terug.
Maar goed, de eerste 2 appels, 1 peer, een kers, drie druiven en een vijg staan nu met de voetjes in de voedzame hauteviennese klei. Zet 'm op.
Er gaan er nog meer volgen, wee hebben 20 november een afspraak bij een bomenkweker van fruitbomen.
zondag 26 oktober 2008
molen legen (I)
Er wordt nog een muur langs de rivier gerestaureerd, als onderdeel van de koopovereenkomst, in opdracht van de vorige eigenaar.
De werkers aan de muur hebben om een of andere reden liever niet dat we dan de molen hebben draaien.
Maar de afgelopen week moest slecht het cement voor de fundatie drogen en dus wilden we de molen toch wel eens laten draaien voor electra. Kunnen de verwarmingen eens lekker hoog!
Het begon prima, maar een minuut of 10 nadat hij op snelheid was gekomen en we overgeschakeld waren op electra van de molen, nam het opgewekte voltage ineens zienderogen af. En die dikke draaikolk in het waterbassin in de molen....die hoorde daar vast ook niet.
De boel dus maar weer uitgezet en op onderzoek gegaan.
Bij de wateringang van de molen vonden we de mogelijke boosdoener. Een van de roosters die het blad opvangt, zodat dat niet de molen ingaat, was van zijn plaats geraakt. Bij nadere beschouwing zelfs (onder water) helemaal doorgeroest en scheef. Dat houdt dus geen blaadjes en takken meer tegen zo. En draaiende delen kunnen heel slecht tegen blad e.d.
De vorige eigenaar, Michel, had echter aangeboden: "Als er iets is...bel gerust...dan kom ik langs".
De klacht kwam hem bekend voor. Het was in de acht jaar dat hij er had gewoond twee keer eerder gebeurd dat er blad in de molen terecht was gekomen. Dan was het zaak om de molen leeg te laten lopen.
De uitleg van dit hele proces leverde bij ons kennelijk toch wat vragende blikken op, want hij bood aan:"Ik wil best komen helpen hoor!". Nou, dat leek ons toch wel plezierig.
En zo werd er een afspraak gemaakt om dat op zaterdag te gaan doen. Een vriend (die ook de aannemer is van de muur bij de rivier) werd gevraagd om een grote pomp te komen brengen. De vorig eigenaresse van de molen, Solange, zou komen helpen want Michel moest 's ochtends nog werken in de bakkerij.
Vanaf negen uur was iedereen present, maar het duurde tot bijna 11 uur voordat we de pomp aan de gang kregen. Vervolgens bleek al snel dat capaciteit van de pomp niet echt genoeg was om het bassin (waar toch vanaf de ingang altijd nog water in blijft lopen, ook al sluit je die met plastic zoveel mogelijk af) voldoende leeg te laten lopen.
Toen Michel uit zijn werk kwam, conststeerde hij al snel dat er een grotere pomp moest komen van een verhuurbedrijf uit Limoges. Dat ligt circa 3 kwartier rijden verderop. Maar goed, wat moet, dat moet.
Ik dus mee in de auto met hen beiden.
Het liep uit op en grand tour door Limoges, van verhuurzaak naar verhuurzaak....die allemaal gesloten bleken op zaterdagmiddag....
Zo konden we dus onverrichterzake weer terug.
Ik kon niet helpen om als schrale troost vast te stellen dat het dus niet alleen emigrerende Nederlanders overkomt om voor dichte deuren te staan bij Franse ondernemingen. Maar ja, die troost helpt ons nog niet aan een pomp.
Maar niet getreurd, terug bij de molen, werd de gouden gids nog eens geraadpleegd en er werd in St Junien een geschikt verhuurbedrijf gevonden. Eén telefoontje later wisten we dat ze open waren én een pomp konden verhuren. Dus... samen met Michel ging ik voor een nieuwe (enkele) reis van een half uur.
Bij het inladen van de pomp maakte ik nog de opmerking:"En nu maar hopen dat deze werkt". Tuurlijk!
Maar al snel bleek, bij terugkomst bij de molen, dat er ecxht geen zegen op het project rustte. Er bleek geen terugslagklep in de bijgeleverder slang te zitten, waardoor deze pomp niet op gang te krijgen was.
Solange en Michel vonden dat de pomp onverwijld teruggebracht moest worden en een nieuwe gehaald, zodat het gehele proces nog plaats kon vinden. Het was op dat moment kwart voor vijf.....
Ons leek een 'autre jour' een beter idee en omdat we ons ook wel wat schuldig voelden over het feit dat zij nu alweer een hele dag bezig waren met ons, boden we aan het verder zelf wel te organiseren. Daar wilden ze echter niks van horen. Ze hadden aangeboden te helpen tot de boel was opgelost en eerder gingen ze niet weg!
Zij gingen naar St Junien terug en wij haalden benzine en eten, om er de hele avond nog tegen te kunnen.
Affijn, toen ze tegen 6 uur terugkwamen, hadden ze geen andere pomp bij zich.En nu staat de afspraak dat Arnoud maandag meegaat een pomp huren in Limoges. Wordt vervolgd...hopenlijk niet met heel veel afleveringen :-).
De werkers aan de muur hebben om een of andere reden liever niet dat we dan de molen hebben draaien.
Maar de afgelopen week moest slecht het cement voor de fundatie drogen en dus wilden we de molen toch wel eens laten draaien voor electra. Kunnen de verwarmingen eens lekker hoog!
Het begon prima, maar een minuut of 10 nadat hij op snelheid was gekomen en we overgeschakeld waren op electra van de molen, nam het opgewekte voltage ineens zienderogen af. En die dikke draaikolk in het waterbassin in de molen....die hoorde daar vast ook niet.
De boel dus maar weer uitgezet en op onderzoek gegaan.
Bij de wateringang van de molen vonden we de mogelijke boosdoener. Een van de roosters die het blad opvangt, zodat dat niet de molen ingaat, was van zijn plaats geraakt. Bij nadere beschouwing zelfs (onder water) helemaal doorgeroest en scheef. Dat houdt dus geen blaadjes en takken meer tegen zo. En draaiende delen kunnen heel slecht tegen blad e.d.
De vorige eigenaar, Michel, had echter aangeboden: "Als er iets is...bel gerust...dan kom ik langs".
De klacht kwam hem bekend voor. Het was in de acht jaar dat hij er had gewoond twee keer eerder gebeurd dat er blad in de molen terecht was gekomen. Dan was het zaak om de molen leeg te laten lopen.
De uitleg van dit hele proces leverde bij ons kennelijk toch wat vragende blikken op, want hij bood aan:"Ik wil best komen helpen hoor!". Nou, dat leek ons toch wel plezierig.
En zo werd er een afspraak gemaakt om dat op zaterdag te gaan doen. Een vriend (die ook de aannemer is van de muur bij de rivier) werd gevraagd om een grote pomp te komen brengen. De vorig eigenaresse van de molen, Solange, zou komen helpen want Michel moest 's ochtends nog werken in de bakkerij.
Vanaf negen uur was iedereen present, maar het duurde tot bijna 11 uur voordat we de pomp aan de gang kregen. Vervolgens bleek al snel dat capaciteit van de pomp niet echt genoeg was om het bassin (waar toch vanaf de ingang altijd nog water in blijft lopen, ook al sluit je die met plastic zoveel mogelijk af) voldoende leeg te laten lopen.
Toen Michel uit zijn werk kwam, conststeerde hij al snel dat er een grotere pomp moest komen van een verhuurbedrijf uit Limoges. Dat ligt circa 3 kwartier rijden verderop. Maar goed, wat moet, dat moet.
Ik dus mee in de auto met hen beiden.
Het liep uit op en grand tour door Limoges, van verhuurzaak naar verhuurzaak....die allemaal gesloten bleken op zaterdagmiddag....
Zo konden we dus onverrichterzake weer terug.
Ik kon niet helpen om als schrale troost vast te stellen dat het dus niet alleen emigrerende Nederlanders overkomt om voor dichte deuren te staan bij Franse ondernemingen. Maar ja, die troost helpt ons nog niet aan een pomp.
Maar niet getreurd, terug bij de molen, werd de gouden gids nog eens geraadpleegd en er werd in St Junien een geschikt verhuurbedrijf gevonden. Eén telefoontje later wisten we dat ze open waren én een pomp konden verhuren. Dus... samen met Michel ging ik voor een nieuwe (enkele) reis van een half uur.
Bij het inladen van de pomp maakte ik nog de opmerking:"En nu maar hopen dat deze werkt". Tuurlijk!
Maar al snel bleek, bij terugkomst bij de molen, dat er ecxht geen zegen op het project rustte. Er bleek geen terugslagklep in de bijgeleverder slang te zitten, waardoor deze pomp niet op gang te krijgen was.
Solange en Michel vonden dat de pomp onverwijld teruggebracht moest worden en een nieuwe gehaald, zodat het gehele proces nog plaats kon vinden. Het was op dat moment kwart voor vijf.....
Ons leek een 'autre jour' een beter idee en omdat we ons ook wel wat schuldig voelden over het feit dat zij nu alweer een hele dag bezig waren met ons, boden we aan het verder zelf wel te organiseren. Daar wilden ze echter niks van horen. Ze hadden aangeboden te helpen tot de boel was opgelost en eerder gingen ze niet weg!
Zij gingen naar St Junien terug en wij haalden benzine en eten, om er de hele avond nog tegen te kunnen.
Affijn, toen ze tegen 6 uur terugkwamen, hadden ze geen andere pomp bij zich.En nu staat de afspraak dat Arnoud maandag meegaat een pomp huren in Limoges. Wordt vervolgd...hopenlijk niet met heel veel afleveringen :-).
donderdag 23 oktober 2008
eerste bericht op dit blog
Zo, hier start dit weblog over onze belevenissen in de Haute Vienne, in onze molen in Frankrijk.
Er is zoveel te vertellen en een weblog is een prima methode daarvoor, nietwaar?
Abonneren op:
Posts (Atom)