molen legen (II)

Deel twee van het project 'molen legen'vond maadag plaats.
Eerst ging Arnoud met Solange naar Limoges om een pomp te huren.
Toen die gearriveerd was en naast de geleende genoeglijk stond te snorren op euroloodvrij 95, was het wachten op het zakken van het waterpeil in het bassin.

Maar als wat er gebeurde.....

Rustig laten snorren met zijn tweeen was het advies van Michel toen hij langskwam. Hij zou later die middag wel weer terugkomen, na zijn welverdiende slaapje (als bakker was hij bijtijds begonnen)

terwijl Arnoud ondertussen misselijk was geworden van de Euro 95 dampen, daalde het waterpeil niet noemenswaardig. We seinden Solange en Michel telefonisch in en zij zouden desalnietemin komen. Vier weten meer dan 2.
Ondertussen bedachten we allerlei altenatieven: meer pompen (brandweer?), meer afsluiting van het water (zandzakken?) of anders : duikers?....

Michel kwam in kluskloffie op laarzen met een verbeten trek op zijn gezicht. Die molen moest duidelijk ophouden met zijn kuren: dit was eerder gedaan zo; het zou ook nu gebeuren!!!
Hij sjorde nog eens watr aan het plastic dat ale barriere moest dienen, propte het met een boomtak verder de molen in en voila: het water ZAKT!

Enfin, enige tijd later was het zover gezakt, dat Arnoud via een ladder naar beneden kon om, onhanidg liggend op de fundatie van het rad, stapels aangekoekt blad uit het schoepenrad te verwijderen.

Van Esther en Arnoud in Frankrijk

Ik dacht nog even: "goh, wat een hoop blad, geen wonder dat het vastzit". maar toen in even later keek zag ik dat het water nog verder was gezakt en er in het hele bassin van circa 5 x 5 meter een dikke laag drap op de bodem lag.

Het communiceren verliep niet heel soepel. De taalbarriere was daarbij neit ees het grootste probleem, maar de geluidsbarriere wel: wat een herrie twee van die pompen in een afgesloten ruimte! Dus toen Arnoud iets schreeuwde van "E-U", kon ik er met enige fantasie van maken "wetsuit". Hmmm, hij waqs dus van plan om erin te gaan.....brrrrr.

Nadat de sneeuwschuif ook was neergelaten ging Arnoud vrolijk blad ruimen in het bassin. gelukkig bleek er een 'stop'in te zitten zodat een en ander vrolijk in het putje geveegd kon worden en meegevoerd werd, de Tardoire in.
Een hele klus, dus Arnoud riep:"Kom je ook in je wetsuit helpen?"

En zo kwam het dat we, bij kunstlicht (want buiten was het al donker) ons binnenzwembad hebben verkend. Inderdaad, frisjes an de enkels. Maar ja, zo leer je wel je molen kennen. Behalve het bassin was er ok nog een aanvoerkanaal gevuld met blad.
Troost voor mij: het kwam dus niet van die 'paar blaadje'die er na onze komst in waren gevallen. Dit was al wel van langer.


Affijn, toen de stop er eenmaal uit was konden de pompen uit. En na een uurtje poetsen vonden we het wel welletjes voor die dag. De molen zou nu immers niet meer vollopen, dus de rest kon ook wel wachten tot dinsdag.

Arnoud heeft vandaag de rest van het blad eruit laten spoelen en nu is hij weer spik en span. Nu nog op jacht naar ijzer voor de roosters van het kanaal, die het blad ook tegenhouden. Michel en Solange hadden wel adresje om navraag te doen.
Zaterdag komen ze bijons eten, dan horen we wat de beste optie is.

rustige zondag

Er is een tijd van werken .... en een tijd van zalig niksdoen.
En zeker op zondag is het toch zaak om voor dat laatste voldoende tijd in te ruimen, zeker als het stralend mooi weer is.

Waaruit bestond het rustig aandoen gisteren?
Na een bezoekje aan het tuincentrum, dat op zondag van 10 tot 12 open is, voor wat fruitbomen uit de aanbieding (ôns bin sunig) ging de reis naar Dournazac, een plaatjes op circa 10 km afstand.
Daar was een kastanjefeest, waar je voor 2 Euro p.p. allerlei kramen langs kon lopen. Vaak hadden ze iets met tamme kastanjes te maken: worst ..., brood...., taart..., kaas....., met kastanje, maar meestal niet: zuidamerikaanse truien, pantoffels (die worden hier écht heel veel verkocht), uien, knoflook etc. etc.
Best druk, best gezellig.

Van activiteiten in Frankrijk

Daarna thuis na een kleine pauze op de luie stoel in de zon: de fruitbomen planten! De gaten zaten al een week in de grond, dus het was nu neit heel veel werk meer.... 800 meter naar het einde van ons terrein voor 'welrotted manure', met een lege kruiwagen en dezelfde 800 meter met een volle bak, licht de heuvel óp ..... weer terug.

Maar goed, de eerste 2 appels, 1 peer, een kers, drie druiven en een vijg staan nu met de voetjes in de voedzame hauteviennese klei. Zet 'm op.
Er gaan er nog meer volgen, wee hebben 20 november een afspraak bij een bomenkweker van fruitbomen.

molen legen (I)

Er wordt nog een muur langs de rivier gerestaureerd, als onderdeel van de koopovereenkomst, in opdracht van de vorige eigenaar.
De werkers aan de muur hebben om een of andere reden liever niet dat we dan de molen hebben draaien.
Maar de afgelopen week moest slecht het cement voor de fundatie drogen en dus wilden we de molen toch wel eens laten draaien voor electra. Kunnen de verwarmingen eens lekker hoog!

Het begon prima, maar een minuut of 10 nadat hij op snelheid was gekomen en we overgeschakeld waren op electra van de molen, nam het opgewekte voltage ineens zienderogen af. En die dikke draaikolk in het waterbassin in de molen....die hoorde daar vast ook niet.

De boel dus maar weer uitgezet en op onderzoek gegaan.

Bij de wateringang van de molen vonden we de mogelijke boosdoener. Een van de roosters die het blad opvangt, zodat dat niet de molen ingaat, was van zijn plaats geraakt. Bij nadere beschouwing zelfs (onder water) helemaal doorgeroest en scheef. Dat houdt dus geen blaadjes en takken meer tegen zo. En draaiende delen kunnen heel slecht tegen blad e.d.

De vorige eigenaar, Michel, had echter aangeboden: "Als er iets is...bel gerust...dan kom ik langs".
De klacht kwam hem bekend voor. Het was in de acht jaar dat hij er had gewoond twee keer eerder gebeurd dat er blad in de molen terecht was gekomen. Dan was het zaak om de molen leeg te laten lopen.
De uitleg van dit hele proces leverde bij ons kennelijk toch wat vragende blikken op, want hij bood aan:"Ik wil best komen helpen hoor!". Nou, dat leek ons toch wel plezierig.

En zo werd er een afspraak gemaakt om dat op zaterdag te gaan doen. Een vriend (die ook de aannemer is van de muur bij de rivier) werd gevraagd om een grote pomp te komen brengen. De vorig eigenaresse van de molen, Solange, zou komen helpen want Michel moest 's ochtends nog werken in de bakkerij.

Vanaf negen uur was iedereen present, maar het duurde tot bijna 11 uur voordat we de pomp aan de gang kregen. Vervolgens bleek al snel dat capaciteit van de pomp niet echt genoeg was om het bassin (waar toch vanaf de ingang altijd nog water in blijft lopen, ook al sluit je die met plastic zoveel mogelijk af) voldoende leeg te laten lopen.

Toen Michel uit zijn werk kwam, conststeerde hij al snel dat er een grotere pomp moest komen van een verhuurbedrijf uit Limoges. Dat ligt circa 3 kwartier rijden verderop. Maar goed, wat moet, dat moet.
Ik dus mee in de auto met hen beiden.

Het liep uit op en grand tour door Limoges, van verhuurzaak naar verhuurzaak....die allemaal gesloten bleken op zaterdagmiddag....
Zo konden we dus onverrichterzake weer terug.
Ik kon niet helpen om als schrale troost vast te stellen dat het dus niet alleen emigrerende Nederlanders overkomt om voor dichte deuren te staan bij Franse ondernemingen. Maar ja, die troost helpt ons nog niet aan een pomp.

Maar niet getreurd, terug bij de molen, werd de gouden gids nog eens geraadpleegd en er werd in St Junien een geschikt verhuurbedrijf gevonden. Eén telefoontje later wisten we dat ze open waren én een pomp konden verhuren. Dus... samen met Michel ging ik voor een nieuwe (enkele) reis van een half uur.

Bij het inladen van de pomp maakte ik nog de opmerking:"En nu maar hopen dat deze werkt". Tuurlijk!

Maar al snel bleek, bij terugkomst bij de molen, dat er ecxht geen zegen op het project rustte. Er bleek geen terugslagklep in de bijgeleverder slang te zitten, waardoor deze pomp niet op gang te krijgen was.

Solange en Michel vonden dat de pomp onverwijld teruggebracht moest worden en een nieuwe gehaald, zodat het gehele proces nog plaats kon vinden. Het was op dat moment kwart voor vijf.....
Ons leek een 'autre jour' een beter idee en omdat we ons ook wel wat schuldig voelden over het feit dat zij nu alweer een hele dag bezig waren met ons, boden we aan het verder zelf wel te organiseren. Daar wilden ze echter niks van horen. Ze hadden aangeboden te helpen tot de boel was opgelost en eerder gingen ze niet weg!

Zij gingen naar St Junien terug en wij haalden benzine en eten, om er de hele avond nog tegen te kunnen.

Affijn, toen ze tegen 6 uur terugkwamen, hadden ze geen andere pomp bij zich.En nu staat de afspraak dat Arnoud maandag meegaat een pomp huren in Limoges. Wordt vervolgd...hopenlijk niet met heel veel afleveringen :-).

eerste bericht op dit blog

Zo, hier start dit weblog over onze belevenissen in de Haute Vienne, in onze molen in Frankrijk.

Er is zoveel te vertellen en een weblog is een prima methode daarvoor, nietwaar?