Eerst ging Arnoud met Solange naar Limoges om een pomp te huren.
Toen die gearriveerd was en naast de geleende genoeglijk stond te snorren op euroloodvrij 95, was het wachten op het zakken van het waterpeil in het bassin.
Maar als wat er gebeurde.....
Rustig laten snorren met zijn tweeen was het advies van Michel toen hij langskwam. Hij zou later die middag wel weer terugkomen, na zijn welverdiende slaapje (als bakker was hij bijtijds begonnen)
terwijl Arnoud ondertussen misselijk was geworden van de Euro 95 dampen, daalde het waterpeil niet noemenswaardig. We seinden Solange en Michel telefonisch in en zij zouden desalnietemin komen. Vier weten meer dan 2.
Ondertussen bedachten we allerlei altenatieven: meer pompen (brandweer?), meer afsluiting van het water (zandzakken?) of anders : duikers?....
Michel kwam in kluskloffie op laarzen met een verbeten trek op zijn gezicht. Die molen moest duidelijk ophouden met zijn kuren: dit was eerder gedaan zo; het zou ook nu gebeuren!!!
Hij sjorde nog eens watr aan het plastic dat ale barriere moest dienen, propte het met een boomtak verder de molen in en voila: het water ZAKT!
Enfin, enige tijd later was het zover gezakt, dat Arnoud via een ladder naar beneden kon om, onhanidg liggend op de fundatie van het rad, stapels aangekoekt blad uit het schoepenrad te verwijderen.
 |
| Van Esther en Arnoud in Frankrijk |
Ik dacht nog even: "goh, wat een hoop blad, geen wonder dat het vastzit". maar toen in even later keek zag ik dat het water nog verder was gezakt en er in het hele bassin van circa 5 x 5 meter een dikke laag drap op de bodem lag.
Het communiceren verliep niet heel soepel. De taalbarriere was daarbij neit ees het grootste probleem, maar de geluidsbarriere wel: wat een herrie twee van die pompen in een afgesloten ruimte! Dus toen Arnoud iets schreeuwde van "E-U", kon ik er met enige fantasie van maken "wetsuit". Hmmm, hij waqs dus van plan om erin te gaan.....brrrrr.
Nadat de sneeuwschuif ook was neergelaten ging Arnoud vrolijk blad ruimen in het bassin. gelukkig bleek er een 'stop'in te zitten zodat een en ander vrolijk in het putje geveegd kon worden en meegevoerd werd, de Tardoire in.
Een hele klus, dus Arnoud riep:"Kom je ook in je wetsuit helpen?"
En zo kwam het dat we, bij kunstlicht (want buiten was het al donker) ons binnenzwembad hebben verkend. Inderdaad, frisjes an de enkels. Maar ja, zo leer je wel je molen kennen. Behalve het bassin was er ok nog een aanvoerkanaal gevuld met blad.
Troost voor mij: het kwam dus niet van die 'paar blaadje'die er na onze komst in waren gevallen. Dit was al wel van langer.
Affijn, toen de stop er eenmaal uit was konden de pompen uit. En na een uurtje poetsen vonden we het wel welletjes voor die dag. De molen zou nu immers niet meer vollopen, dus de rest kon ook wel wachten tot dinsdag.
Arnoud heeft vandaag de rest van het blad eruit laten spoelen en nu is hij weer spik en span. Nu nog op jacht naar ijzer voor de roosters van het kanaal, die het blad ook tegenhouden. Michel en Solange hadden wel adresje om navraag te doen.
Zaterdag komen ze bijons eten, dan horen we wat de beste optie is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten