 |
Hij jaagt op de muizen in het hoge gras bij onze gîte en hij heeft een slaapruimte in een holle ruimte er vlak tegen aan. Volgens de vorige bewoners is het een mannetje dat zo'n zes jaar oud is.
Hij maakte de indruk vanaf het begin dat wij er wonen best een lieve kat te zijn, maar een die mensen toch liever op gepaste afstand houdt. Waarschijnlijk had 'ie geen beste ervaringen met 'ons soort'.
De gepaste afstand was eerst een meter of 10, maar een paar weken (en dagelijks een schoteltje kattevoer) later, vond hij éen meter ook wel prima.
En het leek wel of hij wel dichterbij wílde, maar het ontbrak aan durf. Hij gaf kopjes aan het hek, of aan onze deur als hij ons zag en miauwde ook. Maar dichterbij dan die ene meter.... dat schoot hij toch snel weg.
Tot vorige week.
Op een dag wilde ik een handje voer op het schoteltje leggen en voordat ik er was, kreeg mijn hand een kopstoot, en nóg éen en zolang ik het voer vasthield in mijn hand, ging het maar door.
Twee dagen later kon ik hem ook met de voerhand zelf over zijn kopje aaien.
En sinds gisteren mag ik hem zelfs aaien als het voer al op het schoteltje ligt, met twee handen en ook over zijn rug. En enthousiast kopjes geven dat 'ie doet!
Wat een verschil met het schriele schuww katje dat hij eerst was!
Naast dat de schuwheid flink is afgenomen, is ook de schrielheid verdwenen.
Alleen daarover vragen we ons toch wel af of dat door het extra kattevoer komt en de tafelrestjes die ook wel buiten belanden..... Zó snel wordt een kat daar toch niet zoveel dikker van????
Zou het dan mischien toch geen mannetje zijn ....?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten