9 maaiers

We waren al een paar dagen met de voorbereidingen bezig, door alle hekken langs de weides langs te lopen en waar nodig te repareren.

Arnoud had via internet een kleine kudde schapen te koop gevonden in de Haute Vienne.
Die zouden óf woensdagmiddag bezorgd worden, óf zaterdagniddag.

Een telefoontje om drie uur leerde ons dat ze ingeladen werden en een dik uur later op de stoep zouden staan.

8 (waarschijnlijk zwangere) ooien en 1 ram van het Franse ras Solognot.

Het ras staat bekend om zijn 'sterke' eigenschappen: ze kunnen het hele jaar buiten staan, het zijn goede 'lopers'(handig als Freya er haar schapenhoederskwaliteiten op gaat uitproberen) en kunnen zelfstandig lammeren.

Affijn, ze zijn tegen 5 uur in hun nieuwe weiland losgelaten en gingen meteen aan het werk: maaien.

Daar kunnen ze zich prima mee vermaken, want er is genoeg weiland (iets van drie hectare in het stuk waar ze nu staan) en het meeste is bijna een meter hoog. Ze schijnen het tot golfbaankwaliteit kort te houden! En zelfs de braamstruiken met smaak te verorberen!

Met de vorige eigenaren een uur lang gsproken over alle tips en trucs over schapen (voeding, gezondheid, oormerken etc).
Nu de praktijk.......

fraai!

Hé, hé, het gereedschap is weer in de schuur, de pannen weer in de kastjes, de vaat gedaan/in de vaatwasser, het stof opgeveegd en de vloer gedweild..... de klus in onze keuken is klaar.



Maar drie dagen 'pizza, lasagne en friet', hebben wel geleid tot een fraai resultaat!

En nu deze klus af is, hebben we weer een aangename uitvalsbasis om naar terug te keren na werkzaamheden buiten of in het grote huis. Wel zo prettig!!

verhuisd

We zijn nu een paar dagen bezig om het werkblad van de keuken in onze gîte te vervangen door een beukenhouten werkblad.
Gisteren hebben we het in elkaar gelijmd, vanochtend netjes vlak geschuurd.

Toen we elkaar weer konden zien in de neerdalende stofwolken, besloten we dat het tijd was er er even tussenuit te gaan en er diende zich via de email een geschikt klusje aan.

Sinds Piano laat blijken dat 'ie een haan is, zijn er drie kipjes nogal ongelukkig en zij trokken zich terug in de schuur.
Elly, mijn muziekmaatje wilde wel kipjes hebben en met een verhuizing kunnen we háar en de kipjes hopenlijk gelukkig maken.

Elly mailde dat het kippenhok klaar was, dus toen na een telefoontje bleek dat ze ook thuis was, zijn we de kipjes gaan vangen en bezorgen.

Naderhand konden we weer verder met schuren en het opvullen van kiertjes met houtpasta. Nu nog wachten tot dat droog is, licht opschuren en dan (vele) laksessies houden.

Een groot nadeel van klussen in je woonruimte is wel duidelijk zichtbaar: overal opgestapelde spullen uit de keuken en gereedschap en stof.....

Nog even doorbijten dus.

Het wordt wel mooi. Dus onze kerstdis kunnen we straks in stijl bereiden!
En het gaat ook vrij goed, zelf een werkblad maken van beukenhout, dus als het zich een beetje goed houdt, dan is dat ook een goede optie voor in het grote huis.

in de sneeuw

Sinds de nacht van donderdag op vrijdag ligt er sneeuw en dat levert aardige plaatjes op uiteraard.

Freya vond het eerst maar niks, sneeuw. Maar na een paar uur gewenning blijkt het toch ook wel aardige kanten te hebben; bijvoorbeeld dat het zo leuk stuift als je erin rondspringt.





De kipjes zijn er heel wat minder van gecharmeerd. De meesten blijven de hele dag in de schuur en geloven het verder wel buiten.
Alleen een enkele kaalnek en de 'Aussies' zijn niet bang voor een beetje kippenvel....

diepvries

Op de Nederlandse tv worden de schaatsen alvast uit het vet gehaald: de eerste wedstrijden op natuurijs én de te verwachten filedrukte ivm met sneeuw van morgen zijn het gesprek van de dag.

Nou, hier zijn de omstandigheden ook vergelijkbaar met die in een diepvries....brrrrrr.
De komende dagen komt het kwik niet boven nul en vrijdag wordt hier sneeuw verwacht.

Hoewel het water in de rivier nog niet overweldigend is, is het wel genoeg om heel wat kacheltjes ta laten snorren, zodat we het hier binnen in ieder geval aangenaam hebben.

Maar 'naar de kipjes', pak ik er in ieder geval een sjaal, handschoenen en een muts bij. Freya lijkt de lagere temperatuur niet te hinderen, die wil gewoon naar buiten.

Nou, wij zijn toch meer te porren voor binnenklusjes: maten nemen voor een vloer, een plattegrond ervan tekenen... dat soort zaken.

In de diverse schuren is het ook niet echt aangenaam om te zijn..... dus....eh..... "is het al bijna voorjaar?" ("neee, nog lang niet kleumsmurf")

kerstkransje

Gisteren was ik uitgenodigd om deel te nemen aan een workshop 'kerstdecoraties maken' in een gemengd gezelschap van Nederlandse, Engelse en Franse dames.

Het idee was dat iedereen al wat materiaal mee zou nemen én wat te lunchen en dat we dan in de atelierschuur van de Nederlandse Hélène aan de slag gingen.

Om half elf gingen we aan de slag.

Freya was ook gezellig mee, kon ze nog even raggen met de jonge border collie van Hélène en ons verder vanuit de tuin gadeslaan.

Na een eerste stuk was het tijd voor de lunch, waar de jonge border collie (geheel tot het genoegen van de betrokkenen!) af en toe aan een stukje achterpoot, oor, of staart van een kat daar in huis knabbelde. Verbazend hoe die kat gewillig/enthousiast met zich liet donderjagen!

Na de lunch hielden een paar dames het voor gezien, maar de echte fanaten storten zich op nog een paar projecten.



Dit was mijn derde stuk, die ik op een roestig stuk ijzer heb gemaakt. Er komt geen kaars of dennentak aan te pas!

Tegen vieren nog even gezamenlijk de schuur opgeruimd en weer op huis aan.

post

Het was even een tijdje stil op het front van de Franse dienstverlening en dat is eigenlijk wel prettig, want zodra er weer diensten verleend moeten gaan worden in de categorie 'buiten het vierkantje denken', komt er zelden iets rond en glimmends uit tevoorschijn....

Een tijdje terug had ik een rekening te declaren bij het ziekenfonds. In principe kan dat simpel, door met een plastic kaart te wapperen op het juiste moment en dan gaat het allemaal automatisch.
Kennelijk was ik net luttele seconde te laat met wapperen, want ik kreeg een declaratieformulier mee.

Ik herinnerde me nog hoe dat moest van Arnouds onze eerste tandartsrekening: een uittreksel van onze bankgegevens erbij en op de bus.

Twee weken later was er een onheilspellend dikke envelop van het ziekenfonds met, jawel, het hele zwikkie retour met het verzoek om het wel even goed in te vullen. Het klantnummer ontbrak!

Sorry! Inderdaad! Dom, dom, dom!
Maar..... eh...... het feit dat ze me het konden terugsturen, zou toch voldoende info moeten opleveren om mijn klantnummer uit hun computer te peuteren....???? (Naam, adres, woonplaats.....)

Affijn, met een glimlach heb ik het verder ingevuld en op de bus gedaan.

Vandaag, post van het ziekenfonds. Iets minder dik.
Dat bleek niet aan een glansrijke afwerking te liggen, maar aan het feit dat ze ditmaal mijn envelop niet meer hadden teruggestuurd....

Met het verzoek om het geheel volledig in te vullen. Ik had wel mijn klantnummer ingevuld, maar niet die van Arnoud en zo konden ze werkelijk niks voor me doen!!!!!
Had Arnoud íets te maken met de declaratie?????? Noppes!
En nu ik zo vriendelijk was geweest om mijn inschrijfnummer in te vullen, móet de rest toch wel uit hun computer te peuteren zijn???

Ik werd zó pissig op deze geweldige dienstvelening... dat ik er nu, vier uur later, nog spierpijn van heb!
Affijn, nog maar eens proberen.... Zal wel weer een dikke envelop opleveren?????

Gisteren was er ook post van het waterleidingbedrijf.
Ze hadden de jaarrekening opgemaakt op basis van de door hun afgelezen meterstand. We krijgen geld terug.

Prima dus.

Maar ja, ze schrijven vrolijk dat ze geen enkele consumptie hebben gemeten in het afgelopen jaar. De meterstand was precies hetzelfde gebleven.

Tja....

Ik ga niet in bad in Tardoirewater, ik doe de afwes niet met regenwater en poetsen levert wel zweet op, maar dat gaat niet in het sop!

Er klopt dus iets niet en dat zou, wat mij betreft, het waterleidingbedrijf toch ook op zijn minst kunnen vermoeden.
Nee, nu krijg ik binnenkort, met vriendelijke groet, een cheque opgestuurd.

Leuk natuurlijk, maar érgens, óoit gaat dit natuurlijk weer gezeur opleveren.
Kunnen we ons vast op verheugen!

mei-december

Er is vandaag een kerst-/rommelmarkt in St Laurent sur Gorre, waar ik vanmorgen even naar toe ben geweest.

Thuisgekomen stapte ik uit de auto en zag even verderop iets in het gras liggen, langs de weg, vlakbij onze garage, vlak voor de brug over de Tardoire.
Hoewel het van alles kon zijn, vond ik de kleur en de grootte me iets te bekend voorkomen en ik liep de twintig stappen ernaartoe.

Daar werden mijn vermoedens helaas meteen bevestigd.

De mooie wit met rode kat die hier in mei was geboren, maar die we pas eind juni tegenkwamen, is dood. Mogelijk al sinds eergisteren, want ik had hem die avond al niet meer gezien, terwijl hij zich toch meestal wel 's avonds liet verwennen met een handje kattenvoer en ik hem dan ook even op mocht pakken.

De oorzaak? Ik denk aangereden. Zijn lijfje was intact, maar zijn kop was helemaal scheef.
Bah, niet te lang aan denken. Liever nog even een plaatje van hoe je dit mooie beestje zomaar ergens tegen kon komen:

geintje

Omdat de Tardoire met enige regelmaat lekker wordt bijgevuld, is het een fraaie dag om binnen, bijvoorbeeld aan de computer te zitten.

Eens in de zoveel tijd is het nuttig om een backup te maken en overtollige zooi van de harde schijf af te gooien. Andersom is daarbij trouwens de aanbevolen volgorde, maar ja.... je kan niet alles hebben....

Het beoordelen van onbekende bestanden op hun merites levert nogal eens de verrassing op:"O ja, dat heb ik toen eens gemaakt".

Vandaag zag ik ook een mapnaam die me niks zei op mijn laptop, dus tja.... openen maar die handel en kijken wat het is.

Het bleek een programmaatje te zijn om een beetje lol te maken met de webcam. Ooit al eens uitgeprobeerd, getuige het melige filmpje wat ook in de map zat, maar daarna niet meer gebruikt.

Tijd dus om diverse lachspiegeleffecten even los te laten op het beeld in de webcam (c'est moi....)

Deze vond ik wel artistiek!

haantjes

Eén december alweer. 's Ochtends is het pas tegen acht uur licht, 's avonds is het al om kwart voor zes donker.
In Nederland is het nóg wat langer donker, maar hoewel het hier dus íetsje beter is, hoeft dit deel van het jaar van mij echt niet. Nou ja... het wordt nog een paar weekjes een klein beetje erger en daarna gaan we weer (heeeeeeeeeeel langzamerhand) de goede kant op. Qua licht dan... de winter zelf kan dan nog volop losbarsten....

De kipjes gaan nu ook tegen kwart over vijf uit zichzelf naar hun slaapschuur en 'op stok' (hoewel een aantal van de jonkies nog altijd in een gezamenlijk nest op de grond slaapt).
De korte dagen zouden theoretisch tot minder eieren moeten leiden, maar ik heb er iedere dag nog altijd een stuk of 5 a 6. Het zou kunnen dat de jongste dames al hun bijdragen leveren, maar dat geloof ik nog niet, want dat begint meestal met een aantal misbaksels (windeieren of dubbeldooiers) en die heb ik nog niet gezien.

Een van de kipjes uit de Engelse lichting had deze week een wond op zijn hoofd. Die is u wel weer aan het genezen, maar ze heeft zich twee dagen echt teruggetrokken in de schuur.
Oorzaak???? Een van de hanen? Een van de hennen? Een van de buizerds? Iets anders?

Ik weet het niet, maar met twee adolescentenhanen bij het spul, is er momenteel wel meer onrust, dus er zal wel worden bijgeschaafd aan de 'pikorde'. Hopenlijk vloeit daar verder geen bloed bij. Er is immers ruimte zat voor allemaal! Maar ja, wie ben ik om me met hun pikorde te bemoeien?

Hoewel... als de hanen niet snappen dat ze de kippen heel moeten laten en denken dat zíj de baas zijn....kon het nog wel eens een hard gelag voor ze worden als blijkt dat ze bepaald niet onmisbaar zijn om eieren te krijgen ......

Affijn, vandaag de fraaie haantjes maar even op de foto gezet.

kukelekuuuuuu

De kuikentjes die eind juni uit het ei kwamen, zijn nu (bijna) volwassen.
De kipjes in het gezelschap kom ik af en toe zittend in een zelfgemaakt kuiltje tegen, wat toch wel lijkt alsof ze proefzitten voor eieren leggen...

In de club zijn ook twee hanen. Een van de twee ('Piano' vanwege zijn zwart/witte verenkleed) is de grootste van alle hoenders in het hok. Hij is zelfs groter dan de kaalnekken.

Dat het hanen zijn was lang ongewis. In de eerste maanden was er weinig om in éen oogopslag te zien dat het haantjes zijn.
Maar in de loop van de tijd kregen deze twee een langere staart met groene veren.

En nu vanochtend, kort na het openen van het nachthok hoorde ik voor het eerst het onmiskenbare hanengeluid:"Kukelekuuuuu". Volgens mij nog maar uit éen keeltje, maar toch klonk het meteen aardig imposant... een keer of drie.
Geinig!
Hopenlijk vinden de buren dat ook..... (maar de kippies zitten aardig achterop het land, dus wellicht horen ze het niet eens)

Ondertussen draai ik ook de molen weer enkele uren per dag.
Na de reperatie aan de flexibele koppeling, bleek er toch tijden lang nog te weinig water door de rivier te stromen om echt te kunnen draaien. Het is ook zo droog geweest in de zomer, dat de gronden in het aanvoergebied de gevallen regen waarschijnlijk hebben opgezogen als een spons ofzo....

Maar nu, ook al regent het hier de afgelopen dagen (in ieder geval overdag) niet veel, is er voldoende om een paar uur per dag te kunnen draaien.

verkocht

Sinds vanochtend is ons oude huis in Nederland, niet meer óns huis.

De overdrachtdatum was 2x verzet geweest, omdat de kopers de papieren nog niet rond hadden. Maar nu is het dan toch zover dat de benodigde handtekeningen zijn gezet en de overdracht een feit is.
Toch wel even gek; zeker omdat ik er niet bij ben is het een beetje abstract. maar ja, anderzijs ben ik blij dat het via een volmacht zo geregeld kon worden. Scheelt een hoop gedoe.

paddestoelen

Vandaag is het (eindelijk) weer zonnig! Prima weer om een beetje het onkruid uit de moestuin te verwijderen en andere buitenklussen (zoals in het zonnetje de Franse lectuur bekijken).

Gisteren, toen het dan toch in ieder geval droog was, met de camera ons bos ingewandeld op zoek naar fotogenieke paddestoelen.

Hier een paar aardige exemplaren:









Wat het zijn? Wie het weet mag het zeggen.

Cendrillon

Een druilige zondagmiddag en al een beetje door de leuke binnenactiviteiten heen, omdat het niet echt voor het eerst is dat het herfstig is.
Wat te doen?

Op de kast lag nog een aankondiging van een theaterstuk in een naburig dorp van een Engels/Franse toneelclub voor drie uur 's middags.
En hoewel hun reputatie hen vooruitgesneld was en die recentie, helaas voor hen, niet heel erg uitnodigend was, besloot ik toch te gaan en het zelf te bekijken.

Het was een uitvoering van Cendrillon, ofwel Assepoester. Toneel, af en toe voorzien van een lied.

Het feestzaaltje waar het gehouden werd zat aardig vol. Het geroezemoes vooraf deed Frankrijk verruilen voor 'the UK'.... vooral Engelsen dus, zo te horen.

In de anderhalf uur dat de voorstelling duurde heb ik me goed vermaakt, het was leuk gedaan. En hoewel 75% van de spelers een (af en toe zware) Engelse tongval hadden, werd het wel helemaal in het Frans gespeeld. Toch knap, om in een taal die je niet geweldig spreekt tóch op het podium te gaan staan!

En na afloop nog even de verbazing....
Geen nazit met een kopje thee ofzo.... Nee, kort na het applaus stonden de stoelen van het publiek alweer opgestapeld in de hoek van de zaal en stroomde het zaaltje leeg. Okee..... dat kan natuurlijk ook, een kopje thee thuis!

eindelijk

Hé, hé, éindelijk is het me eens gelukt!
Wat?
Het lijkt zoiets simpels 'naar de bieb gaan'. Er zijn jaren voorbij gegaan waarin ik dat vier keer in de week deed en er echt úren bleef :-)

Maar hoewel ik me op 24 juni, letterlijk om 5 voor 12 's middags had ingeschreven, was het er tot nu toe nog niet van gekomen om er ook echt wat te lenen.
Waarom niet?

Als ik eraan dacht om erlangs te gaan, bleek steeds maar weer dat mijn schema nog altijd niet heel Frans is en zéker niet binnen de openingstijden past, want dan was 'ie altijd dicht. Terwijl hij toch zes dagdelen per week open is, wat heeeeeeel ruim is voor zijn klein dorp.

Affijn, bij het opruimen had ik de lijst met openingstijden gevonden en dan kun je het een stuk, minder aan het toeval overlaten.
Vier dagen per week is de bieb open van 10 tot 12, tijden waarop er in huize 'le moulin de la barbarie' meestal geklust wordt. En dan nog twee keer van 4 tot ??, tijden waarop ik meestal niet meer denk over weggaan.. maar ja, dan moet het schema maar even om.
Op vrijdag gaat hij ook om 4 uur open, dus tien over vier was ik er. Het was er zelfs druk én vol. Om van de stripboeken (ach ja, je moet ergens beginnen), bij de informatieve boeken te komen moest ik óver het peutermeubilair stappen.


Met een tas vol tijdschriften over de regio en tuinieren, een stripboek en een knutselboek kan ik even vooruit. Mijn Frans een extra 'boost geven'....

dat ziet er goed uit

Afgelopen maandag hebben we met vereende krachten zo'n zes aanhangertjes vol met meubilair en ander ditjes en datjes van de Barbarie naar de Moulin de la Barbarie gebracht.

De vereende krachten bestonden uit Ian, die het spul kwijt wilde, Didier, een vriend van de rugbyclub en Bernie, een vriend de Engelse buren uit de Barbarie, die zin en tijd had om te helpen.

's Avonds was ik uitgenodigd bij Bernie en zijn vrouw Eve, samen met Ian, Glen en Mo om daar een vorkje mee te prikken. Dat was wel gezellig en de Crispy Duck, Rijst met Curry en Stoofpeertje met Siroop en Slagroom smaakten uitstekend.



De meeste spullen staan droog/niet-te-koud/uit de weg opgeborgen. Maar 3 kasten hebben een droog, warm plekje gevonden ín onze gîte, zoals bovenstaande buffetkast die de keuken meteen lekker aankleed!

Gisterenmiddag kwam via de email het bericht binnen dat ons oude huis nog niet vrijdag wordt overgedragen aan de nieuwe eigenaren, maar day ze nog een weekje extra nodig hebben om alle hypotheekdingen papiertechnisch rond te breien. Jammer, maar ja... dan wordt het toch volgende week....!

Gisterenavond stond de buurman voor de poort met een plastic zakje bij zich.
Zijn vrouw was met haar zus in het bos wezen wandelen in Champagnac en was daar een aantal 'Cèpes de Bordeaux' tegengekomen (eekhoorntjesbrood) . De eerste lichting van het seizoen en ze vonden dat ik hun maaltje maar moest hebben.



Aardig, nietwaar?

Dus ik weet wat er vanavond op mijn menu staat: omelet met cèpes en peterselie.

Nog een fotootje voor de schaal van die dingen:

(En dit is nog maar mediumsize, volgens mij)

meubeltjes

De voormalige eigenaar van onze eerste 5 kipjes heeft zijn huis verkocht en hij is nu twee weken over uit Engeland om het helemaal leeg te maken.

Hij is niet van plan om alles mee te nemen naar Engeland, dus een deel wordt ook weggegooid, weggegeven en verkocht.

Arnoud had al eens laten vallen dat als hij nog meubilair had dat niet meegaat, dat wij mogelijk wel geïnteresseerd zouden zijn om het een en ander over te nemen.

Zodoende liet hij me gisteren zien welke spullen hij graag in Frankrijk achter wil laten.

Een eettafelset met 6 stoelen, bijpassende buffetkast en open kast en een hoekbank, een bed, een ladenkast en nog zo wat ditjes en datjes leken me heel geschikt om in de molen of in éen van de gîtes een nieuw plekje te vinden en over de prijs werden we het ook al snel eens.Het is goed spul voor een fractie van de prijs als je het nieuw moet kopen.

Maandag gaan we ermee aan de 'wandel', de 500 meter bultaf naar ons huis, met hulp van een vriend van de rugby en zijn aanhangwagen.

Ik ben benieuwd hoe het bij ons zal staan! Ben vandaag maar even begonnen met wat plek ervoor in te ruimen, want een paar dingen zijn bestemt voor plekken die nu nog volop 'under construction' zijn, dus daar moet het nog even niet in de weg staan en stoffig worden. En een vochtige schuur is ook niet ideaal.
Maar, nu kan er wel het een en ander in onze gîte komen en in de kamer die tot nu toe alleen dienst deed als 'verhuisdozenkamer' in het grote huis, kunnen nu ook wel een paar stukken droog en 'uit de weg' staan.

Na dat sjouwen even een rondje over het terrein gelopen met Freya en daarbij kwam ik in het bos een hertje tegen die even stil bleef staan om net zo goed naar mij te kijken....

boerenkool met worst

De lerares Frans vertelde afgelopen maandag dat ze voorlopig nog tot half juni doorgaat met lesgeven, onder de vlag van de nieuw op te richten stichting. Dan besluit ze of ze daarna ook nog verder wil binnen de nieuwe stichting.
Voorlopig gaan de lessen dus gewoon door.

Gisteren heb ik de Franse buren getrakteerd op een super Hollandse maaltijd: boerenkool met worst! Voorafgegaan door een courgettesoepje uit de weck en gevolgd door een zelfgemaakte vanillevla met warme bramen uit de weck.
Het viel geloof ik wel in goede aarde. De buurvrouw was vooral erg gecharmeerd van de zoetzure zilveruitjes. Hier kennen ze wel zilveruitjes, maar dan op zuur. De zachte smaak van het zoetzuur beviel haar wel.

Half éen 's middags is niet helemaal het tijdstip waarop ik doorgaans z'n stevige warme prak eet, maar ja.... zij wel. En bijkomend voordeel: je kan gemakkelijk 4 uur klessebessen zonder met 'beddtijd' in de knoei te komen!
Hoewel ik na vier uur Frans praten en verstaan bést een tukje had kunnen doen, ook al was het net vier uur geweest.
Maar, het moet gezegd, het gaat steeds beter met dit soort dingen. In het begin was ik na een uurtje al helemaal moe en begreep ik er niks meer van.... tegenwoordig denk ik in het Frans in Frans gezelschap en begrijp ik toch het meeste wel.

Nadat ze weg waren, even bij de kipjes gekeken voor een uitwisseling van voer tegen verse eieren.
In het weiland zag ik een beest hard weglopen. Prachtige rode vacht en een dikke staart. Als kippeneigenaar hoor je ze liever niet zo vlakbij je dames te zien, maar ja, het is wel een heel mooi beest! En beste kans dat hij hier langer woont dan ik, dus voorlopig vertrouwen we maar op de kwaliteit van het hek rond de kipjes....

De molen draait en maakt iedere dag een iets beter voltage, dus dat gaat de goede kant op. En er zit ook niet heel veel blad in het kanaal, dus dat scheelt ook.
En hoewel de voorspellingen op iedere moment van de dag tot zaterdag regen, regen en regen voorspellen, kijk ik nu toch al de hele ochtend tegen een blauwe lucht aan en valt er prima te rommelen in de tuin.

eekhoorntjesbrood

Al sinds we hier wonen kijken we reikhalsend uit naar 'cèpes', ofwel eekhoorntjesbrood; de lekkere paddestoelen die hier volop in de buurt groeien.

Dus zeker als het een keer flink heeft geregend en het daarna niet al te koud is, denken we dat het nu toch zover zal zijn en geven we onze ogen overal goed de kost op zoek nar die bruine hoed, met gaatjes aan de onderkant en de witte steel met een nettekening erop.

Helaas heb ik ze nog altijd niet zo massaal zien groeien als aangekondigd.
De weidechampignons schieten nu wel letterlijk als paddestoelen uit de grond, maar verder nog niets paddestoelachtigs te bekennen.

Behalve dan nu in de woonkamer:


Een knutselproject. Met wat vingerhaken, oude lappen, een oude emmer en een restje kurk ontstond deze poef die zeker bij Tornio in de smaak lijkt te vallen.

Vannacht heeft het zo'n 5 cm geregend, dus vanmorgen heb ik de molen geactiveerd zodat 'ie weer kan indraaien en zo'n 10 kruiwagens blad verwijdert bij de bladvanger uit het molenkanaal.
De generator levert nog niet genoeg op om wat mee te doen, maar dat was vorig jaar ook zo. Pas na een dag of twee schijnt 'ie er weer helemaal zin in te hebben.
We wachten geduldig af. Gelukkig is het molenkanaal nu vrij schoon en de bomen al aardig kaal; dus ik kan ook nog eens wat anders doen dan bladvangen.

Voor de komende dagen wordt er nog veel meer water verwacht en het is niet koud. Ben dus benieuwd hoe het nu met de cèpes gaat...

rondjes

Ik had een bloemkooltje geoogst en de omhullende bladeren even op de tuintafel gelegd.
De dauw had er druppels op achtergelaten.

Opvallend was dat het geen halfronde bolletjes water waren, maar bijna perfecte bolletjes die over het blad heen rolden als knikkers, als het blad bewoog.
Geinig.

Verder had ik vandaag, midden in zijn vakantie(!), de monteur voor de molen aan het werk.
De flexibele koppeling was gearriveerd en werd er in een uurtje ingebakken.

Op zich is het een kwestie van 'erin leggen, dicht schuiven en bouten en moeren erin', maar omdat de generator van 300 kg ietsje lager was uitgekomen bij het uit elkaar halen, moest 'ie nu toch enkele millimeters opgetild worden om netjes te passen. Daar kwam zijn autokrik prima van pas.

Even uitproberen en het geheel draait weer rondjes dat het een lieve lust is.
Helaas is de rivier alweer aardig opgedroogd in een paar dagen, dus na een klein uurtje de boel toch maar weer uitgezet, want ik slobberde het kanaal aardig leeg.

Gelukkig (???) wordt er komende week weer flink regen verwacht.
Maar anderzijds.... het was vandaag 20 graden en zonnig overdag, zelfs nog wat te warm in de volle zon rond de middag...dus stoken is overdag niet echt een must en dan is extra electra ook minder van belang. Sterker nog, ik 'stookte' het grote huis gisteren en vandaag door de ramen open te zetten, want het was buiten warmer dan binnen.

Helemaal niet verkeerd, dus als de keus is 'dit weer', of 'lekker water voor de molen', dan weet ik wel dat ik voor de eerste optie kies.

Jacqueline en Emanuelle

Gisteren en vandaag hield ik ieder uur nog een uur over, omdat mijn biologische klok nog op zomertijd staat ingesteld.
Dan kun je een hoop doen: want iedere keer als je op de klok kijkt is het een uur vroeger dan gedacht, die weer besteed kan worden aan hond, tuin, huis etc.

Tijdens zo'n extra tuinuur hoorde ik vanmorgen het hek opengaan en stonden mijn Australische buren daar.

Ze gaan bijna weer op huis aan, na vanaf mei hier geweest te zijn en ze hadden Jacqueline (in het rood gehuld) en Emanuelle (in een zwarte outfit) bij zich, in de hoop dat die hier mochten komen wonen.
De beide meisjes hadden zich een paar maanden goed hun taak vervuld, maar mee in het vliegtuig...dat is toch geen optie; deze kipjes moesten toch hier ergens een nieuw thuis vinden.

Ach, als er plaats is voor 16, is er ook plaats voor 18.

En dus mochten ze even laten uit hun verhuisbox stappen, ín hun nieuwe territoriun, waar ze meteen kennis konden maken met de anderen.

Dat verliep redelijk soepel. Af en toe wordt er wel even gepikt, maar een paar uur later zaten ze toch redelijk vreedzaam bij elkaar rond de boom in de afgevallen bladeren te graven met hun poten, op zoek naar eetbare zaken.

Nu maar eens kijken of ze door hebben waar ze kunnen slapen vannacht en of ze de eitjes daar leggen waar de anderen dat ook doen.

flexibele koppeling

Nou de eerste helft is gelukt: het opzij schuiven van de generator en het verwijderen van de oude flexibele koppeling.

De Franse monteur was er keurig om negen uur en op twee weerspannige moeren na die een paar klappen op hun kop moesten krijgen om te draaien en eruit te komen, verliep het geheel zeer voorspoedig.

Helaas laat de tweede helft van het werk nog wel een weekje ofzo op zich wachten, want hoewel hij twee verschillende koppelingen bij zich had, was geen van beide passend.

De koppeling was een beetje apart, ik geloof niet dat hij zo éen eerder had gezien.
Er zitten 6 'bollen' op een ring. Die zijn meestal gelijkvormig, maar in dit geval verschilde de grootte, om en om.

Tja, zo eentje is nu in bestelling. Daar gaan een paar dagen overheen uiteraard.
Komende week heeft de monteur eigenlijk vakantie, maar als het onderdeel dan toch binnenkomt, komt 'ie hem er toch die week nog inzetten, zei 'ie. Wat heel aardig is, natuurlijk.

Jammer dat het niet af gekomen is, dan kan de molen nu nog niet draaien. Maar ja, niks aan te doen.

pannetjes worden nat...

Van de Franse lerares hoorde ik maandag dat er normaal gesproken in een jaar, tot nu, ongeveer een meter regen valt, maar dat er pas 70 cm is gevallen.

Nou, aan de ontbrekende 30 cm wordt gewerkt, sinds gisteravond!

Een bakje van circa 6 cm hoog was volgelopen én overstroomt, dus dat is er zeker gevallen, maar ik denk wel meer. Als ik zie hoe de rivier in éen nacht is veranderd van een koel kreekje in een woest schuimende massa... De dammen die de vakantiegangers hadden gemaakt in de rivier zijn compleet aan het zicht onttrokken.
Ik was even vergeten hoe dat er ook alweer uitzag. De vorige keer is dan ook minstens een half jaar geleden.

Theoretisch zou ik nu de molen kunnen opstarten.
Praktisch gezien wordt dat op zijn vroegst morgen.

Toen laatst Arnouds collega hier was en met een technische blik naar de apparatuur keek, zag/hoorde hij dat er een plastic koppeling aardig versleten was.
Dus startten we toen de zoektocht op naar een werkman die dit voor ons zou kunnen vervangen.

De grootste moeilijkheid is het aan de kant doen van de generator van 300 kg om erbij te kunnen. Was het ding niet zo zwaar dan zou het voor Arnoud ook niet ingewikkeld hoeven zijn om de koppeling te vervangen. Het juiste onderdeel is wel via internet te bestellen.

Vanmorgen belde onze werkman dat het onderdeel bij hem was gearriveerd en of morgenochtend schikt om de klus te klaren. Prima, uiteraard.

Dan kan ik daarna mijn bladhark uit het vet halen, denk ik.

nieuwe buren

Vanochtend zijn we, met de nieuwe buren van onze oude buren, rond gekomen met de onderhandelingen.

Er zitten (uiteraard) nog enkele ontbindende voorwaarden aan de deal, maar als de achterliggende processen allemaal glansrijk worden doorlopen, wisselt ons oude huis in Warnsveld nog komende maand van eigenaar.

De circa 50 zonnepanelen die wij daar op het dak hebben liggen zijn niet inbegrepen in de overdracht, dus die mag Arnoud dan ergens begin 2010 er nog af gaan halen.

Wie nog interesse heeft in de aankoop van zonnepanelen is van harte welkom om zich bij ons te melden.

Fijn dus! Als de verkoop over een dikke maand een feit is, is dat een zorg minder en kunnen we hier verder aan het grote huis.

mega-ei

Het was gisteren weer een dag met een aantal uitersten.

Toen ik gisterochtend met Arnoud naar Limoges ging, moest er eerst gekrabt worden en onderweg was het aardig mistig.
Tot een uur of twaalf was het flink koud. Pas toen ik terugkwam van de rommelmarkt en andere feestelijkheden in Champagnac la Riviere en de zon was doorgebroken, werd het wat aangenamer. Sterker nog; ik kon in mijn T-shirtje 4 karretjes hooi uit het weiland ophalen en een tijdschriftje lezen in het zonnetje.

Bij de ronde langs de kipjes kwam ik een super-mega-ei tegen:


Is een doorsnee ei bij ons zo rond de 50 gram; deze was 94 gram en volgens mij de allergrootste die ik hier uit de kippenschuur heb gehaald.



Vanmorgen was het tegen half negen ook nog maar -6 graden buiten (bij de deur, op twee meter van de grond) dus tot zover de geloofwaardigheid van de weerberichten, die al twee dagen beweren dat het niet kouder zou worden dan 0,8 graden (boven nul).

Nou ja, vanaf woensdag wordt er voor de rest van de week 3 cm regen verwacht, met nachttemperaturen boven de 10 graden.... dus maar eens kijken of het dan nog vriest......

treurige aanblik

Toen we gisterenochtend naar buiten keken zagen we het al: het had gevroren!

Het goede nieuws is daarvan dat je dan de boerenkool kan gaan eten.

Maar het was slecht nieuws voor al die courgettes, aubergines en paprika's die de dag ervoor nog zo fantastisch onderweg waren... Alle blaadjes van die planten hingen slap en bruin naar beneden en dat bood toch een buitengewoon treurige aanblik in de moestuin. In plaats van stampot boerenkool werd het driegroenten-stamp met de laatste courgettes, paprika's en aubergines die nog aan de plant hingen.

Ook de bonenplantjes, waarvan ik de dag ervoor nog verbaasd verzuchte bij de oogst van 2 kilo: "Jeetje, wanneer houdt dit op?!" gaven in koor stilzwijgend, met hangende blaadjes het antwoord op die vraag: "Nu!!"

Verderop in de tuin, waren ook de vlijtige liesjes niet meer zo vlijtig en de wilde bloemen, niet meer zo wild.

Wat wel een levendige aanblik bood waren de twee vrouwtjesfazanten die zich bij ons in het hoge gras hadden verschuild voor de jagers.
Ze vlogen op toen wij er een avondwandelingetje maakten (maar pas toen we er bijna op gingen staan...zo dichtbij waren ze).

Vannacht had het weer gevroren; al zou het bij 0,5 graden boven nul moeten zijn gebleven volgends het weerbericht.
Rond half negen vanochtend was het 5 graden onder nul, naast de voordeur, onder het afdak, op een meter of 2 boven de grond......hmmmmmm, fris dus.

dikkere trui

Dat het onderhand oktober is, wordt nu langzamerhand wel weer voelbaar. De maximumtemepratuur vandaag zo'n 13 graden. In het zonnetje, kan dat nog wel in T-shirt bij het plukken van circa 2 kilo boontjes (1 kg gele en 1 kg groene... het houdt niet op!!!...terwijl ze volgens de buurman 4 Euro de kilo deden op de markt vandaag....).
Maar in de wind en/of in de schaduw (en dus ook binnen in huis) koelt het knapjes af en is een extra trui wel een nuttig accessoire.

Hoewel er 4 cm regen was beloofd voor vorige week, is er zo goed als niks gevallen en kan het molentje echt nog niet malen.
En dus snort in het grote huis de houtkachel een paar uur per dag om het niet te ver te laten afkoelen en in onze gîte de kerosinebrander.

Buiten zijn er ook wezentjes die het kouder krijgen en hun trui wat warmer maken. Deze kleine bijvoorbeeld; die vandaag heel decoratief op een hekje aan het klauteren was.



Voor de liefhebbers van het tekenen en schilderen van dieren is dit wellicht een aardig plaatje?

worst en (andere) keukenwetenswaardigheden

Vanmiddag heb ik mijn derde worstje met stopverf aangebroken, dus er is nu al zo'n 2 kilo stopverf verwerkt bij het inzetten van diverse ruiten.
Een zekere handigheid krijg je er dan wel in, dus ik kan me al haast aanbieden als stopverfspecialist.

Samen zijn we een nieuw werkblad aan het maken voor de keuken in onze eigen gîte. Het bestaande werkblad was een experiment van een nieuw materiaal dat je kon gieten/uitsmeren en dat zou uitharden tot een prima werkblad.
Tja, experiment geslaagd, uitkomst niet helemaal wat we hadden gehoopt: het is lastig schoon te houden en daarbovenop is het materiaal aan het barsten en wegspatten.

Nu hadden we beukenplanken gekocht voor de vensterbanken in het grote huis. Daar zaten drie verrassend lange tussen (meetfoutje/dyslexie/schrijffoutje...kruis aan wat van toepassing is). Die, aangevuld met een aantal andere, kortere, zouden een prima houten werkblad kunnen vormen. We hoefden dan, te zijner tijd, nog maar hout voor éen vensterbank bij te kopen.

Maar, een kleine puzzel later, lijkt het erop dat we helemaal niets bij hoeven te kopen.
Niet alleen hadden wij bij de bestelling een kleine marge extra genomen, ook de houtleverancier had een paar centimeter bij iedere lengte er boven op gedaan, zodat het in ieder geval goed zat.
Terugrekenend naar de werkelijke lengtes en breedtes van de vensterbanken, bleken er gewoon planken over te zijn. En als je maar genoeg vensterbanken hebt (12), dan blijven er op die manier heel wat planken over.

Arnoud heeft ze op maat gezaagd en in verschillende lijmsessies bakken we daar nu werkbladdelen van.

Vanmiddag nog een culinaire ruilsessie gehouden met de buren. Ik bracht hen 8 eieren en een halve emmer boterbonen en kreeg (wat natuurlijk niet hoeft, maar ja, ze willen het graag kwijt!!) een pompoen en een potje vers geweckte tamme kastanjes mee terug.

Laatst had ik zelf kroketjes gemaakt en de buren er ook een paar, diepgevroren gegeven met klaarmaakinstructies. Ze hadden ze gemaakt én ze vonden ze lekker. Mooi!
Ik vertelde uiteraard dat het 'kroket' heet. Daar zullen ze wel van opkijken; 'croquettes' staat ook op alle zakken brokjes voor dieren.....

Binnenkort zal ik ze eens uitnodigen voor een oud-Hollandsche stampot boerenkool (als het een nachtvorstje heeft gehad). Ben benieuwd wat ze daarvan vinden.
Ze kennen boerenkool hier wel, maar niet als groente, maar als sierplant in allerlei kleurtjes in de gemeentelijke perken.

Dus als het idee leeft dat Nederlanders maar vreemde dingen eten (dierenbrokjes en sierplanten), kan ik me dat goed voorstellen.
Hoewel ons beeld van wat Fransen eten (kikkerbilletjes, pens en slakken, om maar eens wat te noemen) ook wel eens als 'apart' wordt betiteld.

winterklaar

Vanmorgen was het 19 graden (en bewolkt) om 8 uur 's ochtends, wat niet echt een gewone temperatuur is. Vanmiddag was het nog wat warmer en overwegend zonnig.

Ondanks deze omstandigheden, is, met de steeds korter wordende dagen en het al vallende blad, toch de herfst wel duidelijk begonnen en dus de winter in aantocht... :-(

Vandaag stonden er een par klusjes in het teken daarvan:
de barbeque is schoongemaakt en binnen gezet; de pergola is uit elkaar gehaald en staat ook binnen.

We hebben een fraie kabel gemaakt voor de noodgenerator, zodat áls de molen het niet doet én het electrabedrijf de EDF óok onverhoopt geen stroom zou leveren, er in ieder geval enkele kacheltjes en lampen kunnen branden.

En verder zijn we druk bezig met maken, monteren en schilderen van raamkozijnen voor de schuur. Dat lijkt niet alleen beter dan de eerdere spookgaten, maar houdt ook wat wind en dus kou buiten.

Een blik op de weerberichten leert dat het vanaf morgen al uit is met de pret: bijna 4 centimeter regen wordt er verwacht in de 4 dagen vanaf donderdag.
Nuttig voor de tuin en de molen, die echt nog niet kan draaien omdat er al maanden nauwelijks regen is gevallen, maar toch.....

toekomst Franse les

Vanmiddag hoorden we van de docente van de Franse les, dat de toekomst ervan onzeker is.

Het rommelde al in juni in de 'Famille Rural' de club waar het, samen met allerlei andere cursussen en activiteiten onder valt, maar met de vakantie voor de deur, werd er verder niet veel ondernomen. Wel hoorden we dat de subsidies gekort zouden worden. Achter de schermen is er in september veel overleg geweest, met een openbare bestuursvergadering op 1 oktober.

Elly was daarbij geweest en had al laten weten dat zij eruit opgemaakt had dat de 'Famille Rural' bij die zitting was opgeheven en dat er mogelijk een soort doorstart onder een andere naam zou komen.

Op 13 oktober, zo vertelde de docente, zal er besloten worden of de doorstart, maar dan als stichting, gemaakt kan worden, in een vorm waarin alle docenten/begeleiders vrijwilliger zijn.
Een boeiende vraag is dan of ze een voorzitter vinden. En aangezien een voorzitter van een stichting hier persoonlijk aansprakelijk is voor het doen en laten van de stichting én zoals de docente vrolijk opmerkte, ook ervoor de bak kan indraaien als er dingen misgaan, staan de liefhebbers nog niet echt te dringen aan de poort.

De docente van de andere Franse lessen (waar Elly bij zit) was dit siezoen nog niet begonnen, hangende de procedures en heeft laten doorschemeren niet te voelen voor een doorstart in een andere vorm. Maar ja, zij was ooit voorzitter van de Famille Rural....

Onze docente zei desgevraagd nog niet te weten wat ze besluit, als er een doorstart is.

Ik heb goede hoop, want ze is uiteindelijk toch ook al half september gewoon begonnen en is nu ook nog actief nu de Famille Rural officieel niet meer bestaat. En in Frankrijk, wanneer de juridische kaders ontbreken, hebben de meesten niet zo'n zin om actief te zijn....

Affijn, duimen dus dat er een doorstart komt, een voorzitter gevonden wordt én onze docente nog zin heeft om het te blijven doen.

Leuk was wel dat er vandaag 'nieuw bloed' was in de vorm van een Engelsman die twee weken geleden, een paar dorpen verderop, is neergestreken met zijn vrouw.
Zijn vrouw was thuis aan het tegelen, maar die komt volgende week ook.
En zijn het zestigers (plus), zoals de meeste Engelsen hier in de regio??? No way! Ik kan het niet helemaal inschatten, maar ik zou zeggen 'onze leeftijd'.

Nice to meet you!

dierendag

Voor Freya een lekker versgekookt bot, voor Tornio een extra lounge-sessie in het gras voor het huis, een hapje brood voor kipjes en eendjes...werelddierendag bij de molen.

Hoewel..... iets verderop wordt dierendag door de Fransen op een andere manier uitbundig gevierd: "Hé, een dier!!! KNAL!!"

Arnoud is nog bezig geweest vandaag om de 9 ruitjes in de nieuwe sponningen te zetten die het 'voorheen lelijke gat in de schuur' tot een fraai raam gaan omvormen.



Een kleine 'oeps' vond net plaats luttele seconden voor deze foto werd genomen; er zit een sterretje in het onderste raam, rechtsbovenaan.

Gelukkig bleek het niet zo erg; vanwege een 'oeps' van gisteren (meetfoutje) was er éen raampje toch al niet goed van formaat en dat bleek precies bij deze maat te zijn, zodat hij meteen vervangen kon worden en er morgen slechts éen ruitje bij gekocht hoeft te worden.

als een speer

Met Arnouds collega en vrouw zijn we woensdag een dagje op stap geweest in de Dordogne.

Oorspronkelijk was het idee om van de vélorail (karretje dat als een fiets wordt aangedreven rijdend op in onbruik geraakte spoorrails) gebruik te maken in onze eigen Haute Vienne, maar daar waren ze al aan het uitpuffen van de zomerdrukte en dus gesloten door de weeks.

Ietsje verderop konden we wel terecht op deze zonovergoten laatste dag van september.

Na een korte uitleg in het Frans met veel handgebaren, zodat er ook geen misverstanden zouden kunnen bestaan bij mensen die geen Frans verstaan, gingen we bergopwaarts op de pedalen. We, dat wil zeggen, de twee mannen, want er zijn twee plekken vanwaaruit het geheel aangedreven kan worden, de rest is voor passagiers.

Na zo'n veertig minuten vonden we het na het oversteken van de 3e weg wel tijd voor een kleine picknick bij het gereedstaande bankje.
Na een minuut of tien ging bij het voormalige naastgelegen station de telefoon en dat bleek voor ons te zijn!! Waar we bleven, liet de bewoonster vragen, er werd op ons gewacht bij het eindpunt!

Okee, tot zover dus dat je het in je eigen tempo kon doen en ook af mocht stappen, ha, ha!

Net voorbij de volgende bocht bleek het eindpunt, waar op ons werd gewacht door de dame die in haar eentje de lijn beheert en het karretje moest keren, voor de terugweg (bult af).

Dat ging wel een stuk gemakkelijker!

Daarna zijn we nog doorgereden naar Jumilhac om het kasteel en de tuin te bekijken.



Leuk om te doen, al is het wel wat vergane glorie zo hier en daar.

De gids was echter zeer gemotiveerd (zelfs op 30 september, na talloze bezoekers in de zomer) en vertelde ons zeer gedreven en uitgebreid álles over het kasteel en de tuin.
Daarbij hield hij nog een half oog op de ingang, want hij was niet alleen de gids, maar ook de portier.

Hij zou de rondleiding voor ons in het Engels doen, tenzij er nog Fransen aan zouden komen, dan ging hij in het Frans verder en moesten we ons maar redden met de rondleidingstekst uitgeschreven in het Nederlands.

Prompt kwam er een Francaise en ging het kasteelverhaal in het Frans (voor mij aardig goed te volgen, de man sprak heel netjes rustig Frans, maar voor de andere Nederlanders/Finse in ons gezelschap toch minder te begrijpen, maar ja).

Zoals gezegd, de man legde álles uit. Maar al snel hadden we een kwart ook al wel genoeg gevonden en we haakten een beetje moreel af.....
En zo gebeurde het dat we na een uitgebreide bespreking van de oude keuken met zo'n dikke honderd potjes en pannetjes van koper, niet alleen moreel waren afgehaakt, maar ook er fysiek de brui aangaven en vroegen of we er weer uitgelaten konden worden:



Onze gasten kwamen trouwens de volgende dag twee Belgen tegen die ook waren aangehaakt bij de rondleiding en wat bleek: ook zij hadden de rondleiding niet helemaal volgemaakt omdat het hen ook wat al te lang duurde; zó gedetailleerd.

kwestie van durf

Sinds een dikke week hebben onze eendjes (eindelijk) de rivier ontdekt en dobberen er nu zo'n beetje de hele dag vrolijk in rond.



Da's een leuk gezicht, uiteraard, een beetje leven in de brouwerij op het water.
Het was even een kwestie van durven, voor de eendjes, zover van huis, maar dan heb je ook wat!

Nu maar hopen dat ze een beetje op ons deel blijven.....jachtseizoen, enzo.....

En verder hebben vandaag onze eerste paddenstoelen geplukt. Het zou hier het jaar rond vergeven zijn van allerlei soorten eetbare paddenstoelen, maar tot op heden hadden we niks gezien wat treffende gelijkenis vertoonde met de plaatjes in het boekje.

Nu, vlakbij huis, in het gras, vonden we een handvol witte.
Check, check, dubbelcheck: het moeten wel weidechampignons zijn!



En nu nog opeten: kwestie van durven!

Ach, over een uurtje staan er weer gasten voor de deur (compagnon van Arnoud met zijn vrouw) ..... ;-)

coing

Maandag kwam na de Franse les ter sprake dat mijn Amerikaanse klasgenoot een fruitoverschot had, waar ze wel van afgeholpen wilde worden, omdat het anders maar tot 'applesauce' vermalen zou worden door de grasmaaier.

Gisteren ging ik gewapend met een paar emmers en kratten naar St Mathieu.

Na een gezellige pluksessie ging ik twee uur later weer naar huis met een flinke bak frambozen, circa 50 vijgen, circa 100 appels, een handvol van een onduidelijk groente die je als spinazie kan eten en 6 flinke 'quinces' ofwel 'coings' in het Frans.

Nóoit eerder gezien, volgens mij, maar je zou er erg lekkere jam van kunnen maken. Hoe het in het Nederlands heet, daar kwam ik pas 's avond achter.

http://fr.wikipedia.org/wiki/Coing

Terwijl ik 's middags in de buurt van de poort moest blijven, in afwachting van een pakjesbezorger, die aan het begin van de middag zou komen, maakte ik de jam.
De enorme peervormige stevige vruchten lieten zich buitengewoon lastig schillen en in stukken snijden en ze zijn ook niet geurig ofzo. Geen idee dus wat dat zou gaan opleveren.....

Een uurtje later had ik 5 weckpotten vol van deze jam en éentje met vijgenjam, plus nog een klein beetje in een los bakje van elk om te kunnen proeven.

Hmmmmmm, jammie! Allebei erg lekker!

Het voordeel van bij de poort rondhangen (terwijl Arnoud druk is bij de dam....) is dat buren die om een praatje verlegen zitten wat gemakkelijker langskomen.
En dus was even later een Engelse buurman uit de Barbarie ook zeer gecharmeerd van de jam en kort daarop onze Franse buurvrouw ook.

Tegen half vijf kwam het pakje; dus de Fransen kennen uiterst lange middagen als dat nog maar het begin van de middag is.....

's Avonds wist de man van Elly te vertellen dat de vruchten in het Nederlands 'kwee' heten, of kweepeer. Aha. Wel van gehoord, dus, maar ik dacht dat dat hele kleine peervormige vruchtjes waren. En klein, dat zijn ze zeker niet!

weer een werkdag

Precies een jaar geleden, tenminste, ook op de dinsdag, had ik mijn laatste werkdag in Deventer, met aansluitend een afscheidsfeestje.
Toch even een paar keer bij stil gestaan vandaag 'goh, éen jaar geleden nu....'.
Met name vanochtend had ik, liggend in de tandartsstoel terwijl een kies werd gereduceerd tot de kern, als basis voor mijn eerste kroon :-( alle tijd om daarover na te denken. Wat een contrast hé, de ene dinsdag in september of de andere!

Ach ja.... ook niet te lang bij stilstaan, want terugrijdend over de kronkelende weggetjes in het zonovergoten glooiende landschap was al duidelijk dat het een mooie werkdag ging worden bij de dam.
Naast de dam lekte door de grond ernaast zoveel water, dat daar wat aan gedaan moest worden. Het hout dat we ervoor hadden gekcoht was in een een paar hapklare brokken voorbereid en nu het weer lekker weer was, konden we met de voetjes in de rivier om de boel op te bouwen.

De molen maalde het kanaal zo goed als leeg, zodat we zo min mogelijk onder water hoefden te werken, maar nat en modderig werden we er wel van.
Arnoud had na afloop zelfs een schuursponsje nodig onder de douche en desondanks ging nog niet alle 'zooi' eraf.

Het is nog niet klaar, maar het gaat de goede kant op. Gelukkig blijft het deze hele week mooi weer, dus kunnen we er wel aan verder.

Gisteren was ik na de Franse les bij Elly uitgenodigd om appels te helpen schillen voor de appelwijn.
Samen met nog drie Nederlandse dames maakten we er een gezellige boel van, terwijl de handjes wapperden.
Het plan werd gesmeed om de middag te besluiten met een pan verse zelfgemaakte nasi, dus moest ik Arnoud ook maar even gaan halen.
Die kon nog wat hand en span diensten verrichten bij de maal-en persinrichtingen.
We aten aan een lange tafel buiten en genoten van wat het Franse leven te bieden heeft: goed gezelschap (dat Nederlands praat (?)), een goede maaltijd (nasi, met pindasaus en kroepoek....frans??) en een prima wijntje (appelwijn...of voor de liefhebber..het ruwe versgeperste materiaal).

We hadden Freya mee en daarom vroeg een andere dame aan haar vent, die ook mee zou komen eten, om ook de honden mee te nemen. Freya is nu ruim 8 maanden, hun border collie vrouwtje is 9 maanden. Dolle pret dus. Behalve voor het konijn van Elly, die het geheel minder succesvol vond en het vanaf gepaste afstand, helemáal achterin het hok, gadesloeg.

Twee andere dames in het gezelschap hadden hetzelfde vervagende rode sterretje op hun hand gestempeld staan als wij. Zij waren dus ook zondagmiddag in Saint Auvent geweest. Daar waren allerlei buitenspelletjes te doen. Oud-Hollandsch, zouden we in Nederland zeggen....maar ja, oud-Fransch in dit geval. Met wel oud-Hollansch weer en bijbehorende luchten, dus af en toe moest er even geschuild worden onder de bomen.

Ook het kasteel van Saint Auvent was geopend vanwege een kunstexpositie over 'bomen'. Geinig, maar wij vonden het uitzicht vanuit het kasteel op het dorpje minstens zo leuk:

Freya in herfsttooi

Sinds een paar dagen valt me op dat Freya een rode gloed over haar vacht heeft, met name bovenop haar kop en bij de staartaanhechting.

Arnoud noemt haar nu 'Brownie', maar zo erg is het ook nog niet.

Eerst dacht ik dat het de weerschijn van de zon was, maar de zon is vandaag ver te zoeken (in Nederland, geloof ik), dus dat is het niet.

Haar vader was een roodbruine border collie, misschien dat daar nu nog wat van 'doorbreekt'? Geen idee.

We zagen vandaag wel dat we Freya eigenlijk knaloranje moeten zien te krijgen.
Via het maisveld waren er twee jagers onderweg naar ons terrein, door over het hek te klimmen!!! Toch maar even uitgelegd dat het privéterrein is waar jagen niet echt op prijs wordt gesteld.
Verbazend hé, dat dat niet leuk gevonden wordt zo dicht bij je huis..... affijn ze dropen weer af.

Wij dachten dat het jachtseizoen in oktober zou beginnen, maar dat is kennelijk vorige week ingegaan. Tot februari is het dan weer ieder weekend knallerij.

Theoretisch kun je dan bordjes plaatsen op je hekken dat het verboden te jagen is op je terrein. Praktisch gezien wordt dat lastig als ze over alle hekken klimmen, nét precies waar geen bordje hangt en waar je ook geen mensen verwacht omdat er geen weg naar toe loopt.

Dus maar op zoek naar een stuk knaloranje stof en er een leuk hondensjaaltje of jasje van maken, zodat áls er van die onverlaten met geweren rondbanjeren, in ieder geval duidelijk is dat het geen vosje is dat er loopt.

En wellicht onze eenden kortwieken, want die banjeren tegenwooridg ook in een ruime straal rond het vogelperk rond.

En dit is dan Freya in jachtoutfit:

megamikado

Het is wat minder warm buiten en dan is in het bos rondsjouwen met stukken hout wel een aardige bezigheid. Bij temperaturen boven de twintig graden smoor je dan al snel uit je vel, maar nu is het goed vol te houden.

We zijn al twee dagen bezig helemaal achterop ons terrein om een stuk weer vrij te maken langs de rivier. Alles wat dunner is dan 20 centimeter doorsnee mag weg en de grond meot weer zoveel mogelijk vrij zijn van takken en stronken, zodat het in het vervolg met de zitmaaier bij te houden is. (Tja, all-terrain zitmaaien dus).

Ik heb ook een stukje gisteren met de bosmaaier rondgezwaaid om bramen en varens te kortwieken, meestal neemt Arnoud bosmaaier en kettingzaag voor zijn rekening.




En na het opstoken van een vrolijk vreugdevuur op een open plek, was het een kwestie van aanvoeren van brandbaar materiaal, dat af en toe eerst nog flink moest opdrogen bij het vuur, voordat het echt wilde branden....

Er lagen ook nog wat dikke stronken van jaren her opgestapeld. Die waren vaak al behoorlijk molm, maar soms hadden ze nog een behoorlijke stevigheid en was het lastig om ze van de stapel te krijgen.
Megamikado dus.

Maar het ruimt wel lekker op:

appels, peren en hout

Vanmorgen staat het in de keuken in het teken van appels en peren.
Gisteravond was ik bij Elly om muziek te maken, toen ze voorstelde om wat valappels-en peren te gaan rapen in de nabijgelegen boomgaard.

Prima plan, uiteraard. En dat leverde een krat appels en een emmer peren op die wel zo snel mogelijk verwerkt moeten worden, want ja.....valfruit heeft zo hier en daar wel een butsje opglopen.

De peren staan nu te trekken in wijn en kruiden en kunnen morgen in de weck. De appels zijn al al 'stukjes op siroop' en als appelmoes vandaag aan de beurt.

Gisteren hadden we ook de aanhanger achter de auto geknoopt om een vrachtje hout op te halen dat we hadden besteld om de oever bij de dam te kunnen beschermen tegen al te veel verval. We hadden bericht gehad dat de zending klaar was, maar ter plaatse bleek dat dat betekende 'bijna klaar, sorry', want een deel van het hout was nog niet geprofileerd zoals besproken.

Dat tweede deel konden we dan vanmorgen ophalen.

Gisterenmiddag nog meer boodschapjes gedaan. In Rochechouart wat ander hout gekocht om een 'spookraam' in de schuur te kunnen herstellen.
De dame die ons daar hielp vond het wel interessant dat we Nederlanders waren die de moeite deden om Frans te praten en 'dus' wilde zij graag Nederlands leren. In korte tijd wist ze 'ja', 'nee', 'niet goed', 'heel goed' en 'niet recht' en dat kon ze zelfs verrassend goed uitspreken allemaal (de 'h', zoals in heel en de 'g'-klank zoals in goed en recht kent het Frans niet).

Verder nog een zalmpje gescoord in de vrijdagaanbieding van 4,50 Euro de kilo en de vaatwasser weer opgehaald.

Van de buurman (!) hadden we al gehoord dat hij gerepareerd was toen hij de auto weer even met startkabel op gang hielp nadat het licht was blijven branden...
Interessant nieuws natuurlijk, vooral omdat we hadden afgesproken éerst een prijsopgave voor de reparatie te krijgen!!!! (En wij hadden nog geen bericht gehad)

De buurman bleek zeer welingelicht te zijn. Hij was klaar. Op zich voor een acceptabel bedrag, maar ja, niet helemaal zoals we hadden afgesproken zo.

Affijn, of 'ie het nu ook weer goed doet gaan we vanavond meemaken, tegen die tijd is 'ie weer helemaal vol.

meloen uit eigen tuin

Deze week kwam er iets uit de moestuin, wat in Nederland niet lukt 'van de koude grond': meloen.
Er staan twee soorten in de tuin: watermeloen en een soort die genoemd is naar het naburige departement Charente.

Een superoogst is het niet, want ze zijn vooral klein gebleven, maar dat maakt niet uit. Het gaat vooral om het idee dat het mogelijk is om hier meloenen te kweken!

Lastig is om te bepalen wanneer de Charentais rijp is. In de winkel zijn ze ietwat gelig, dus donkergroen is vast nog niet goed.
Maar ja, in de volgende fase snoepen er meteen liefhebbers mee, zodat er gaten in de gelige delen ontstaan. De fase ertussen is maar buitengewoon kort, geloof ik.

Desalniettemin, de meloen die over was gebleven tussen de gaten was wel heeeeeeel lekker!

nazomeren

Vorige week was het even 4 dagen vrij herfstig en dat is na maanden van bijna alleen mooi weer wel even omschakelen.
Gelukkig is het nu weer aan het nazomeren. Dat went een stuk sneller!

De avonden vallen al een stuk eerder in en ook 's ochtends is het weer aanmerkelijk kouder.
Ook in de moestuin ziet het eruit of de tijden van 'pluk maar raak' wat voorbij zijn. De groei is eruit, het blad wordt bruin. De herfst komt er toch dduidelijk aan.

Ook in de winkels zijn de tuinstoelen opgeruimd en staan de electrische kacheltjes weer hoog opgetast.
In een advertentiekrantje zag ik zelfs aanbiedingen voor handschoenen! Brrrr. Daar ben ik nog helemaal niet aan toe hoor! Ik hoop toch gewoon tot eind oktober in een T-shirtje buiten te lopen (zonder het koud te hebben).

Eén van de kleine kipjes is al een paar dagen weg. Da's vast niet zo gunstig voor het beestje....

Verder maken we ons op voor een setje gasten dat donderdagmiddag komt met een Leonberger (supergrote hond).
Dus Arnoud heeft vandaag nog een rondje gezwaaid met de kettingzaag en als we de blokken hout morgen in mootjes uiteen laten vallen met ons kloofapparaat en opbergen is het erf er in ieder geval (bijna) klaar voor.

scherven brengen....

In onze keuken is niet alles meer naar wens, helaas.

Een paar dagen geleden had ik een ovenschotel in de combimagnetron staan, op geheel gebruikelijke wijze, toen er een raar kabaal uit het ding kwam.
Een blik erin liet meteen zien wat er aan de hand was: het glazen draaiplateau van de combimagentron was in drie stukken gebroken!
Maar eens zien hoe en waar we hier in Frankrijk aan een nieuw draaiplateau kunnen komen.

Gisterenmiddag was Arnoud bezig met het aanbrengen van de electra in de werkschuur; nieuwe stopcontacten, t.l.-verlichting, dat soort zaken. En dan op zo'n manier dat het niet meer lijkt op de spannende spaghetti de onze voorganger(s) ervan gemaakt hadden.
Dat ging allemaal heel voorspoedig (al had het allemaal wel wat sneller mogen gaan, wat Arnoud betrof. Hij is al dáagen bezig met het electrisch systeem op orde brengen), totdat er een onverklaarbare kortsluiting optrad.

Na enig speurwerk bleek het toch verklaarbaar en was het opgelost. Hoera.

Echter, toen we 's avonds de vaatwasser aan wilden zetten, gaf die geen sjoege. Geen lampjes, geen klikjes.... niks en dus ook geen schone vaat.
Vanmorgen heeft Arnoud hem een beetje ontmanteld om te kijken of hetgeen er scheelt, gemakkelijk te verhelpen is.

Helaas bleek de eindconclusie van Arnoud dat hij er verder ook niks mee kon. Waarschijnlijk had de kortsluiting van gistermiddag een bij-effect gehad in de vorm van een stroomstoot richting vaatwasser en is er ergens in het electrisch hart van het ding iets kapot gegaan.

Speuren op internet gaf ons een telefoonnummer dat je bij storingen van dit merk vaatwasser kan bellen .
Nadat ik eerst al mijn vragen (want ja, voorrijdkosten, werkuren, onderdelen.... is dat een zinvolle investering t.o.v. de nieuwprijs????) op een rijtje had gezet in het Frans, bleek het nummer niet te bellen vanaf onze verbinding. Waarschijnlijk werkt het alleen vanaf een Frans vast toestel.

De telefooncel die we daartoe bezochten, na het boodschappen doen, bleek met een kraskaartensysteem te werken en zie daar maar eens aan te komen op zaterdagmiddag na 12.00 uur.

Affijn, het werd een handwas en de rest..... wordt vervolgd.

Tátaratáaaah... weer wat af!

In de eerste week van juli was Arnoud ermee begonnen en vandaag is de klus geklaard: het dak van de schuur tussen onze gîte en de garage.

Voor:


Tijdens:


En nu klaar:


En aan de achterkant:


Kilo's dakpannen hebben het dak via Arnouds schouders verlaten, talloze balken zijn naar beneden gegooid... minstens zovele kilo's dakpannen, bakken cement en rollen dampwerend plastic en stukken hout gingen via zijn schouders hun nieuwe plekje innemen.

Bij het intikken van de vele lange spijkers, sloeg Arnoud éen keer op zijn duim, zodat daar een nieuwe nagel gaat komen. Maar verder leidde al het geklauter op grote hoogte niet tot noemenswaardige blessure (gelukkig).

En Esther bijdrage aan het geheel?
Uhhhhh...foto's maken?????

Behalve éen keer een paar extra handjes bieden om het platsic vast te kunnen zetten, ben ik niet op het dak geweest. Het klimgen is aan mij voorbij gegaan, ben ik bang.

Op de grond wel geholpen met de aan-en afvoer van diverse materialen, maar het leeuwedeel is toch door Arnoud gedaan!

Nu kan het dak de winterse neerslag weer doorstaan (al hoop ik dat dat nog vele maanden op zich laat wachten!)

Hoera! Klus geklaard!
(op naar de volgende... tja, zo gaat dat!)

plukverslaafd en stadjes

Met 15 potten bramen in de voorraadkast, zouden de bramen vanaf nu best voor de vogeltjes kunnen blijven hangen aan de struiken.
Maar nee, ik blijk plukverslaafd! Hoe kun je nu zulke mooie dikke volle zwarte bramen laten hángen als je ze ziet? Dat gaat eenvoudigweg niet!
En dus toch maar weer met enige regelmaat onderweg met het emmertje om een paar kilo te plukken.

Laatst had ik bij het maaien een struik gezien die daarvoor nog onondekt was. Een uurtje plukken leverde bijna 4 kilo bramen op. Een uurtje in de sapstomer en voila.....bramensap!

Gisteravond had Arnoud vlierbessen gezien. Die zitten zó in de emmer. Daarna ben je er nog wel flink zoet mee om de bessen van de tros te rissen.
Zou vlierbessensorbetijs lekker zijn? Over een half uurtje zullen we dat weten.

Afgelopen zaterdag ging Arnouds moeder weer op huis aan. Zin aan 'werken' hadden we niet echt en dus besloten we om zelf ook nog maar even vakantiegangertje te spelen en met de auto naar Brantôme te gaan.

Dat is een leuk, bezienswaardig stadje.



Ietsepietsie toeristisch.... dat wel.
Maar zeker leuk om zelf even doorheen te lopen en met een chocoladebroodje bij de hand, te kijken hoe de talloze kanoërs de stuw nemen....

We zagen er deze collega molen, super 'pittoresque':



Stadjes die aan het water liggen, vind ik toch al snel leuker dan stadjes die dat niet doen.
Na Brantôme zijn we nog doorgereden naar St Yrieix la Perche. We waren er tussen de middag (niet het beste tijdstip om een Frans stadje levendig te zien) en hoewel het een leuk middeleeuws hart heeft, vond ik Brantôme toch meer de moeite waard.

Na een dagje autorijden en toeristisch doen, waren we weer blij om onze eigen molen te zien en bij ons eigen watertje te kunnen neerstrijken.

Onze kleine roodharige bezienswaardigheid, liet zich weer van zijn beste kant zien, onder het toeziend oog van 'maman'.

kiekeboe

Kijk eens wie we daar weer hebben?

Sinds gisterochtend is de kleine kat weer present bij onze gîte.
Of het nu door de regen van de nacht ervoor kwam, dat muizen vangen ineens niet meer zo gezellig is.... geen idee. Maar meesmikkelen met al het lekkers dat er voor je moeder zomaar wordt neergezet is natuurlijk wel zo relaxed en voor ons reden om er af en toe eens wat extra neer te leggen!

megaweck

Vanochtend heb ik een megawecksessie gehouden. Ik had, samen met Arnouds moeder, gisteravond 2,5 kilo bramen bij elkaar geplukt, met een emmer vlierbessen. Er lagen nog witte kool en een enorme rode biet van de buurman te wachten op de weckketel en zelf had ik nog wat augurken en een éenóorme courgette gekweekt.

Van half negen tot drie uur 's middags heeft de weckketel staan pruttelen, met mij tot half éen in zijn gezelschap; al bessen sorterend, rissend, groenten snijdend, blancherend en smakelijke zoetzuuropvulvloeistof brouwend. Aan het einde van de sessie waren er weer 21 potten gevuld.

Arnoud had de ochtend besteed aan (de voorbereidingen van) leemplaten plakken in de woonkamer van het grote huis.

Arnouds moeder was 's ochtends nog even voor een tweede visite bij de dierenarts geweest. Haar hond had twee dagen geleden zijn poot bezeert en gisteren, na het wakker worden, zag dat er zo zielig uit dat ze toch maar even naar de dierenarts zjn geweest.
Een injectie bij ieder bezoek en een tas vol pillen (c'est la France!!! Dol op pillen.) ging de hond van 9 jaar oud, toch maar eens proberen of ze Freya kon bijhouden!! Ijdele hoop, dat wel.... maar het pootje lijkt een stuk beter te gaan.

Verder bleek, gisteren al, dat de Stentor het artikel over ons ook had geplaatst in de Zutphense editie. Dat had nog weer de nodige e-mails tot gevolg, zelfs enkele van onbekenden die meer info wilden over de verhuur!

Voor wie de krant gemist heeft, dit is de foto die erbij geplaatst is:

op stap?

Het is nog altijd zomers warm.
In de gîte verblijft nu Arnouds moeder voor een weekje met een vriendin.
Zwemmen in het meer van St Mathieu en in de Tardoire bij ons huis wordt ook nog wel af en toe afgewisseld met leemplaten plakken in het grote huis en de kipjes voeren, bramen plukken en de moestuin wieden en er oogsten.

Het jonge katje moet kennelijk op eigen benen staan. Ik heb hem sinds woensdagavond niet meer gezien; Arnoud heeft hem later nog wel in wat braamstruiken gezien, verderop in het weiland.

Ook éen van de witte eenden is mogelijk op stap. Die is ook al een paar dagen niet meer gezien.

De kipjes leggen nu iedere dag zo'n vijf à zes eieren, dus het is maar goed dat er gasten zijn en buren en muziekspeelmaatjes....

hele volle week

Met gasten op het terrein én lekker warm ’s zomers weer, is bloggen een activiteit die er bij inschiet…blijkt. Even de e-mail lezen komt er nog net van, maar een blogje typen schiet erbij in.

Wat er wel van kwam was een tweede bezoek aan de tandarts voor de gasten op zijn laatste werkdag voor zijn vakantie. De jongen had nog steeds last en dus toch maar even gebeld…en gelukkig konden we nog weer langskomen.

De tandarts was hoogst verbaasd dat het nog zeer deed, maar desondanks heeft de tweede behandeling met een sterker spulletje er toch voor gezorgd dat de pijn verdween.

In het weekend had ik contact met een verslaggever van de Deventer krant. Of we er oren naar hadden om met een interview in de krant te komen. Tuurlijk!
Dus na een telefonisch interview, even de tekst gemaild gekregen en bekeken. Daar moest natuurlijk wel een leuke foto van ons tweeën bij, die we nog niet echt hadden liggen. Wel een ‘winterse’, maar nog geen recente ‘zomerse’.

Gelukkig wilde onze gast wel even voor fotograaf spelen en kon er een hele leuke foto naar Deventer gemaild worden.
Het stukje, met foto, stond afgelopen dinsdag in de krant.

Op maandagavond hebben we een kampvuur gehouden in het weiland. Na de regendag van zondag, kon dat wel weer zonder al te veel brandgevaar en met wat brooddeeg erbij en warme worstjes is dat best gezellig en lig je niet al te vroeg in je mandje.

Dinsdag ontstaken we nog een vuur, ditmaal in de barbecue.

Woensdag waren we uitgenodigd bij de buren voor een aangeklede borrel, ’s avonds. De buurvrouw werd 60 en had familie en bekenden uitgenodigd. Ik had al zo’n vermoeden dat de borrel wel heel erg aangekleed ging worden, toen ik hoorde dat er twee barbecues bij nodig waren.

En ja, onze lichte vrees bleek al snel bewaarheid: overvloedig drank en vlees vonden hun weg naar de lange tafel. Tegen 10 uur ging ik even naar de molen terug om Freya in de bench te doen en ik had zelf het liefst ook de oogjes toe gedaan…maar ja, bij de buren waren ze net aan de hoofdvleesschalen toe toen ik terugkwam.
Het geheel leek sprekend op het laatste plaatje in ieder Asterixstripverhaal: onder de sterrenhemel, aan lange tafels met veel spijs en drank. Alleen de bard ontbrak in de bomen…..

Zéer onbeleefd en bot….. bliezen we toch de aftocht tegen elf uur… vér voor het dessert. Slecht, slecht slecht! Maar we waren volgepropt en moegepraat, wat natuurlijk een slecht excuus is. Ik weet het….
Arnoud beloofde dat we de volgende dag zouden komen voor het dessert helpen opmaken. Maar omdat dat tussen 12 en 1 gepland stond, had ik al zo’n donkerbruin vermoeden dat de bedoeling zou zijn om álle restjes te helpen opmaken.

Tegen 12 uur ben ik dus maar even alleen naar de buurvrouw gelopen en heb de afspraak ietwat omgebogen: we zouden om 3 uur komen, écht voor alleén het toetje, met een kopje thee….We mochten Arnouds broer, schoonzus en nichtje wel meenemen!
Tjeerd en Suzanne hadden wel oren naar de chocoladetaart die ze in het vooruitzicht werd gesteld en gingen gezellig mee.
Een groot deel van de familie was blijven slapen en dus zaten we al snel weer aan lange tafels, maar nu in de garage…lekker koel.

Dat ‘nee’ zeggen geen optie was en dat ‘thee’ geen drank is. werd ook al snel duidelijk voor Tjeerd en Suzanne. Tjeerd wilde eigenlijk w ater drinken, maar dat ‘mocht niet’ en dus werd het bier. En voordat je het weet, staat er een tweede naast en bij Arnoud zelfs een derde. Maar bier en taart is het toch niet helemaal, als combinatie, vond Tjeerd.

Ik had na een flink uit de kluiten gewassen stuk chocotaart wel genoeg daarvan, maar moest flink in discussie over de vraag over hoe je ‘nee’ kan zeggen in het Frans, voordat de buurman was overtuigd. Helaas was de dame die het mes bediende nog altijd niet overtuigd en schoof er alsnog een stuk op mijn bord. Rustig laten liggen dan maar!

Arnoud wilde nog wel een stukje taart bietsen voor Marjan, die thuis was gebleven en had zijn oog op dat stukje op mijn bord laten vallen. Het leek me wat gênant om dat zomaar in te pakken en mee te nemen , dus vertelde ik de buurman over dat plan.
Niets daarvan, uiteraard! Er werd een volwaardig stuk voor Marjan afgesneden, namelijk de helft van het zeker nog 8 persoonsstuk dat er nog stond!

En of we nog vlees wilden…. En nog courgettes uit de tuin…..Nog iets anders?
Oef! In de avondmaaltijd was ook al weer voorzien bij ons.

tevoorschijn gekomen

Gisteren kwam Arnoud me roepen. Hij had wat ontdekt. Iets wat we echt niet meer verwacht hadden nog te zullen zien.
Eerst 's ochtends al, maar toen was ik niet in de buurt. 's Middags nog een keer en toen zag ik het ook. Het was even turen in het hoge gras, maar eenmaal in beeld..... aaah...wat een moppie!



Het is éen klein katje, hóogstwaarschijnlijk van onze buitenpoes en dan geboren in mei.
Ze zit heel verdekt opgesteld. Onder een grote prikstruik (tegen de buizerds), bovenop een bult (mooi uitzicht), achter de sloot (tegen wandelende vijanden) en slaat ons nieuwsgierig gade.
Bijna wit met roze/rode gloed zo hier en daar... heel snoezig!

Verder kwam er bij Freya ook iets tevoorschijn.
Ze had al een paar dagen een bobbel in de hals, die soms wat leek weg te trekken, maar die sinds maandag flink gegroeid was.
Ik had een afspraak met de dierenarts voor woensdagmiddag, maar gisterochtend toch maar even gebeld of het ook een dagje eerder kon. Dat kon.

De bobbel had duiveëi-achtige proporties aangenomen en in de hal bij de dierenarts vond Arnoud dat het nu echt op knappen staat.
Bij de dierenarts in de onderzoekskamer bleek dat ook het geval. De dierenarts drukt er even op en ...... zit helemaal onder .....

Freys mocht dus blijven, om het 'abces' onde verdoving schoon te laten maken.

Aan het begin van de avond kon ze weer opgehaald worden, voorzien van drie verbanden: éen om de hals, éen om de voorpoot en éen om de achterpoot.
Wij dachten dat ze misschien een beetje groggy in de hoek zou liggen, maar niets was minder waar. Spélen!



Ach, dat mocht ook van de dierenarts, alleen zwemmen mag niet.

Bij de jongeman van de gasten was ook enige medische zorg nodig. Bij hem was maandagavond kiespijn op komen zetten.
De tandarts kan hem woensdagnmiddag zien. Voor de tussenliggende tijd waren er nog wat verlichtende middelen nodig. Arnoud kende de tip om kruidnagelolie te gebruiken in zulke gevallen en dat bleek zelf hier bij de apotheek verkrijgbaar! (En dat terwijl we kruidnagelen uit Nederland hadden laten komen, omdat we dier hier niet gezien hadden....)

Met een ibuprofennetje en de kruidnagelolie was het ergste leed kennelijk al snel geleden en werd er weer gezongen in de rivier, bij het bouwen van een dammenstructuur. (Waarvan de buren zich afvragen "Wat gebeurt daar in de rivier?" en niks begrijpen van het antwoord "Het zijn Néderlanders, die bouwen graag dammen en dijken en waterlopen!")

ridders

Sinds gisteravond zijn de gasten in de gîte.
Terwijl de tassen nog ingepakt waren, kregen ze al te horen dat er vanochtend iets in de buurt te beleven was wat ze wellicht leuk vonden om bij te wonen.

In deze streek heeft Richard Leeuwenhart, een Engelse koning, rondgezworven. Er is een hele route uitgezet van zijn tocht, die je zelf al met de auto kunt volgen en waarbij je al bij allerlei kastelen komt.

Nu werd de hele route nogmaals door Richard en zijn gevolg afgelegd, ofwel een gekostumeerde optocht te paard, langs alle kastelen.

Het kasteel bij ons om de hoek: Cromìere, werd vanochtend om half elf aangedaan.

Wij waren zelf wel benieuwd, want we kenden het kasteel alleen vanaf de weg én een optocht is best leuk, nietwaar?

Vader en zoon, hadden bij de gasten wel zin om mee te gaan, moeder en dochter deden nog even rustig aan.

En zo wandelden we naar het kasteel en struinden er even op de binnenplaats rond, voordat de stoet er was.

Op de binnenplaats zat de bewoner, de graaf van Cromiere (als ik goed ben ingelicht), met zijn decoraties van het legioen van eer (denk ik), lekker op een stoel het geheel te bekijken.
Tja, en we zijn buren (ons land grenst aan het zijne), dus maar even kennis gemaakt met deze oude baas van in de negentig, schat ik.

Daarna: klaroengeschal!
De stoet kwam eraan!

Even de binnenplaats op, fotomoment en weer óp naar het volgende kasteel van de route.

feestelijke bloemetjes

Sinds vrijdag is het vier dagen feest in Oradour, met een heel feestprogramma met allerlei onderdelen, zoals een hardloopwedstrijd, wielrennen, kermis, vuurwerk (vanavond!) en een bloemencorso op zondagmiddag.

Daar waren we gisteren heen gewandeld om dat mee te maken.

In een rustige straat aan de route vonden we een muurtje in de schaduw, waar we het geheel gade konden slaan.
We wisten al dat het bloemen van papier zouden zijn, dit jaar geprikt op wagens rond het thema 100 jaar luchtvaart. Getrokken door tractoren die het meeste van die honderd jaar hebben meegemakt, kwamen er zo'n 10 wagens voorbij, afgewisseld met diverse muziekbands.

We zaten eerste rang, toen een van de tractoren er geen zin meer in had en stil bleef staan. Toen er alleen maar rook uitkwam, was dat voor de band erachter het sein om in de schaduw te gaan staan en wat te drinken. Zo kwam de hele optocht even in het slop.
Maar een hoop gepruttel en gereutel later, kon de 'Fokker D3' weer op pad.

Nadat de hele stoet aan ons voorbij was getrokken, liepen wij verder het dorp in, over de kermis.
Nou, inderdaad een hele grote!

Nu zijn kermissen niet helemaal aan ons besteed, maar goed, als er wat in het dorp te doen is moet je daar toch een indruk van krijgen.
Na een halfuurtje kermiskabaal, drukte en een zoete versnapering in vette baklucht, was het wel weer welletjes en tijd om naar huis te gaan.

Opvallend: de route van de optocht ging ook over het kermisterrein!! Daar was van doorrijden geen sprake...tussen het gedrang van alle feestgangers door.

Thuis staan de bloemetjes er ook vrolijk bij:



Maar het is er een stuk minder druk!