sneeuw

Vanmorgen deed ik mijn gordijn open en..... huh???.... sneeuw!
Een witte wereld buiten nodigt natuurlijk uit om even met het fototoestel naar buiten te gaan.
Dikke jas en klompen aan en zo op stap in een laag van ongeveer 3 centimeter.

Al op 10 meter van mijn voordeur begon de trip wat ingewikkeld te worden. Ik was net vanuit mijn zonnekuil de boomgaard in gestapt toen ik het lopen toch wel érg wiebelig begon te vinden. Natuurlijk zie je niet iedere kluit en kuil onder de sneeuw, maar bij iedere stap die ik zette voelde het schever en bobbeliger.

Een blik op de zolen van mijn klompen, verklaarde veel. Er zat een laag van zo'n 10 centimeter aan vastgekoekt! En het bleek superplaksneeuw te zijn, want flink stampen hielp nauwelijks. En niet egaal, overal dezelfde dikte... Nee, in het midden groeide het harder dan bij de tenen en hielen.
Dus doorgestunteld naar de rand van de boomgaard en daar een tak gevonden om de sneeuw mee van mijn klompen af te peuteren.
Dat proces moest zo'n beetje iedere 20 stappen weer herhaald worden! Dus veel verder dan het eerste weiland ben ik maar niet gegaan.

In het weiland waren maar enkele dierensporen te zien, maar op het bruggetje was druk verkeer geweest, sinds het had gesneeuwd.