dakdrager gemaakt

Vandaag hebben we heel wat werk verzet.
Eerst met de aanhanger naar de houthandel in Rochechouart om planken te halen.
Daarna de hele handel (27,5 vierkante meter in planken van 2,50 m) handmatig naar de plaats van bestemming gewandeld.

Na de koffie, nam Arnoud de hamer en spijkers ter hand om de planken vast te maken. Op het schuurtje voor haardhout, bovenop de al eerder gemonteerde balken.



Hoewel Arnoud niet zo heel dol is op spijkers, omdat ze onder zijn handen de neiging hebben om diep voor hem te buigen, zag het er rond luchhtijd al zo uit:



Tegen half zes (en een extra doosje spijkers later) waren alle balken bedekt en kon het zeil er weer overheen in afwachting van de Engelsman die hier een dezer dagen wat grondwerk komt doen en ook de dakpannen van een weiland verderop kan transporteren. En dan, als die dakpannen er ook opzitten, is met beperkte middelen dit 'lelijke bouwval' ineens een authentiek pittoresk Frans schuurtje geworden... heel wat beter, als hier van de zomer gasten komen!

Tussen de bedrijven door nog een babbeltje gemaakt met de buurman die ons kwam uitnodigen voor een hapje mee-eten ergens dit weekend.

Evenals maandag, dinsdag en woensdag, was de aannemer er vandaag niet om te werken aan de muur. Gisteren dus wel even, dus kennelijk is het niet zo dat hij heeft besloten er maar helemáal geen tijd meer in te steken en zijn verlies te nemen.....

Zondag maken we een ritje in de richting van Tulle, ruim honder kilometer bij ons vandaan. Waarom dat? Zondag (of maandag) meer daarover!

voorbereidingen

De aannemer van de muur hebben we deze week nog niet gezien. Wel wat zorgelijk dus... op deze maner komt het zéker niet af voor de 15e maart.

Maar ja, na een paar wat minder mooie dagen, was het vandaag volop voorjaarsweer: boven de 10 graden en een strakblauwe lucht.

Toen we bezig waren met het verwijderen van een reepje gras uit de aanstaande moestuin, kwamen we er toch wel over tepraten dat dit gekkenwerk is om allemaal met de hand te doen. We slopen onszelf ermee en er is nog zoveel vierkante meter te doen!
Maar ja, wat zijn de alternatieven, als het spaarvarken met een koortsthermometer in zijn bedje ligt.....

Toch maar besloten dat we dit beter machinaal kunnen laten doen en weer contact gelegd met een Engelsman die grondwerk doet hier in de buurt. Die komt ergens komende week een dagdeel met een dikke machine langs.
Afgesproken is dat hij meteen wat spullen verplaatst, die nu nog achterin weiland 2 liggen, maar die bij huis van pas komen, zoals een aantal hekpalen (om de moestuin van de koeien te scheiden) en, als de tijd het toelaat, dakpannen voor het schuurtje in de tuin.

Arnoud is vandaag dus 'archeologisch onderzoek' gaan doen als voorbereiding daarop: uit de stapels dakpannen die er liggen zijn nu twee pallets vol goede exemplaren geselecteerd. Onderpannen en bovenpannen, in geheel authentieke streekstijl.



Terwijl we in de wei waren, kwamen de vogels weer terug die we in oktober voorbij hoorden komen. Toen dachten we dat het ooievaars waren... mogelijk zijn het kraanvogels..... Eén ding is zeker... het voorjaar is in aantocht.

stevig aan het werk

Arnoud heeft er uiteraard weer helemaal zin in. In de drie dagen dat hij nu thuis is hebben we de handjes alweer lekker laten wapperen.
Donderdag een extra baan gras uit de toekomstige moestuin verwijderd, in het zonnetje.
Vrijdag de schommelbank en een tuinbank die meeverhuisd waren, weer in elkaar gezet, in het zonnetje.
Vandaag een kuub haardhout gemaakt van een paar losliggende bomen op het eiland en een flink vreugdevuur een paar uur lang gaande gehouden met de losse takken die her en der op het eiland te vinden waren, dit alles ook weer in het zonnetje.

Tevredenheid alom dus over de progressie van onze bezigheden en over het weer.

Minder tevreden zijn we over de progessie van het werk aan de muur.
Arnoud schrok van de hoeveelheid werk die nog gedaan moet worden (of van het weinige dat er al gedaan was.....)
En ik had al een week of twee het idee dat de aannemer er een beetje de brui aan gaf, want áls hij er al was, was het niet veel meer dan 3 à 4 uur op een dag.
Donderdag kreeg ik helemaal het gevoel dat hij een spelletje aan het spelen was met ons... Want allerlei dingen die hoorden bij de afgesproken werkzaamheden, daar trok hij nu openlijk zijn handen van af onder het motto: da's niet in mijn offerte opgenomen.
En na 15 maart mag er niet meer aan de rivier gewerkt worden en dus hadden we aangenomen dat het dan wel klaar moest zijn...maar hij had het erover dat dat voor bepáalde werkzaamheden geldt....(alsof hij daarna best nog zijn verder kon gaan met zijn lelijke machines in onze tuin, waar we zo tegen het voorjaar toch andere plannen dan 'bouwput' mee hebben...)

Nu zijn wij niet de opdrachtgever voor deze klus. Dat zijn nog de vorige eigenaren. Tijd dus voor een babbeltje met hen om af te stemmen waar we aan toe zijn.
Ze waren hier gisterenmiddag.

Gelukkig waren wij het met zijn vieren nog altijd roerend eens over welke taken er nog verricht moeten wortden (bouw muur, herstel van een ander deel muur en de veroorzaakte schades her en der én opruimen van de chaos op het terrein).
Zij zouden hem erop aanspreken dat hij dat alles geacht wordt te doen én wel vóor 15 maart!

Vandaag hoorden we dat de aannemer tussen ontwaken en ontbijt hierop vanmorgen aangesproken is (kennelijk in niet mis te verstane woorden) en dat hij heeft toegezegd dat alles te doen, voor 15 maart.

Dat is nog 3 volledige werkweken, waarin hij stevig aan het werk moet om dat ook allemaal te doen. En de vorige bewoners hebben aangekondigd regelmatig langs te komen en hem op de vingers te kijken en waar nodig aan te moedigen...

Affijn, we zijn blij met de voortvarendheid van de vorige bewoners en nu maar hopen dat dat ook tot de gewenste voortvarendheid van de aannemer leidt.

tellen

Nog twee nachtjes slapen en dan is hier de balans weer rechtgetrokken tussen de hoeveelheid katten en mensen :-)

Het is hier sinds zaterdag weer met enige regelmaat zonnig en dat vindt de buitenkat wel gezellig:



Vanmorgen had ik de eer om zo'n 10 Nederlandse belastingdienstmedewerkers te spreken.
Eén was wat mij betreft ook wel genoeg geweest, maar ja, na diverse keren door-en wegverbinden heb ik er toch heel wat gesproken voordat mijn vraag beantwoord was.

Wat mij betreft leverde dat nog wel gemakssuggesties op rond 'leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker'.
Ze hadden zelf een optelsom van 3 getallen gemaakt, waar een kind op de basisschool een onvoldoende voor zou krijgen. Bij navraag bleek er een wiskundige slordigheid in te zijn geslopen (een aftrekpost óptellen bijvoorbeeld...of zoals zij het zeiden:"het minteken vergeten" en dan ook nog het hele getal niet vermelden in de som....).

Volgens mij hebben ze dit broddelwerkje helemaal zelfstandig geproduceerd en is nu aan ons de eer om het te corrigeren met een formulier dat alleen op papier ingevuld kan worden en dat onze deurmat in de afgelopen 14 dagen nog niet heeft bereikt.....Misschien dat de tweede poging nu meer succes heeft....
Helaas is het wel de bedoeling dat we het Wouter Bos-fonds sponsoren vóor eind februari en iedere maand totdat het is rechtgebreid.

Het zijn dus niet alleen de Franse instanties waar ik me wel eens hardop bij afvraag of 'gezond verstand' iets is waar potentiele medewerkers op worden áfgewezen.

mooie beestjes

Al een paar keer had ik ze gespot, maar nooit terwijl ik een fototoestel bij me had en nooit meer dan éen te gelijk.

Vanmiddag maakte ik een wandelingetje. In de rivier, bij het bos zag ik dit stelletje rondzwemmen dat zich behoorlijk gewillig liet fotograferen.


Op deze foto zitten er VIER.


Drie vlakbij elkaar, beetje closer in beeld.


"Kijk mij eens, helemaal niet bang zijn!"


...en weer terug naar de anderen....



Het zijn, denk ik, muskusratten.
Met Zeeuws bloed in de aderen zou ik dan geloof ik meteen moordneigingen moeten krijgen. Vandaag bleef het bij het fotograferen van deze mooie beestjes die van een mooie dag in de zon genoten.

opruimen, opruimen, opruimen

Gisteren heb ik kennelijk de smaak te pakken gekregen, want ook vanochtend ben ik vooral bezig geweest met opruimen.

Dit is een (samengestelde) panoramafoto van het resultaat van gisteren:



De ruimte erachter (de zolder van de andere gîte), bevatte ook een variatie aan spullen, gedeeltelijk in het looppad.
In een uurtje kreeg alles een fraai plekje aan de zijkanten van de ruimte, soort bij soort: gereedschappen, bouwmaterialen, huisraad en de ultieme uitvinding van de dag: de oude wastafelkast is nu frituurtafel! Frituren hoeft nu dus niet meer op je knieen op de grond.

Door de zolderraampjes zag ik al dat de zon dapper zijn best deed, dus leek het me dat de volgende activiteit maar het beste buiten zou kunnen plaatsvinden.

Het werd 'tuinieren':



Op het eiland lagen sinds de twee stormen allerlei losse takken. Daar heb ik twee kruiwagens vol van verwijderd. Een aantal takjes vond een tijdelijke bestemming bij de opkomende narcissen om te voorkomen dat 'lompe klompen' een eind maken aan de jonge spruiten, die nog nauwelijks boven het maaiveld uitkomen.
Verder lag er sinds de herfst nog een laagje bladeren op het gras. Daar heb ik met de bladhark hoopjes van gemaakt en ook een kruiwagen vol van verwijderd.

Dat was wel weer even genoeg tuinfitness... na de lunch maar eens kijken of het ook aangenaam is om in de zon te zítten.... boekje erbij....

van hok naar kamer

Nederland en Frankrijk liggen vandaag gebroederlijk onder dezelfde wolkendeken. Grijs weer wordt slechts afgewisseld met dikke sneeuwvlokken die ook nog eventjes blijven liggen op de koude grond.

Binnenweer dus.

Ik ergerde me al een tijdje aan de chaos in de 2e slaapkamer van onze gîte. 'Lopen' was een activiteit die daar bijna niet meer uit te voeren viel, zeker niet in een rechte lijn, vanwege alle zooi (kluskleding, gordijnstof, naaimachines e.d. ) op de vloer. En de vele overige spullen stonden er al tijden ongebruikt, vooral te wachten op onze verhuizing naar de molen.

Tja en dát kan nog wel even duren, dus dan heb ik geen zin om al die tijd die spullen in de leefruimte te hebben. Er is immers andere ruimte zát en genoeg te vinden hier!

En dus verhuisden de spullen die groot zijn, tegen de kou kunnen en evetueel wat vocht, naar de zolder van de naastgelegen gîte. Dat klinkt als een heel eind: het is éen deur door voor de extra stoelen, dozen met talloze snoeren, sjaals en wanten en de bench waarin de kat hierheen verhuisd is. Dát scheelt al aanmerkelijk in de ruimte.

De spullen die wél handig of leuk zijn om in de buurt te hebben, vonden een nieuw plekje in een geimproviseerde wandkast met hergebruik van materialen die her en der (betonblokken uit de tuin, latten uit de garage) gevonden werden.
is het ineens een kámer in plaats van een hók.

En na vier uur 'buffelen', waarbij ook terloops de 'gangkast' werd opgeruimd, leek de ruimte ineens op een kámer waar je nog eens wat langer willen verblijven dan de tijd die nodig is om er iets in te kwakken of om iets onderuit de stapel vandaan te sleuren....

buitenpoes dagje binnen

Vannacht heeft het weer behoorlijk gestormd.
Toen ik vanochtend de neus buiten stak, zag ik dat niet alleen mijn hek was opengewaaid, maar dat bij het huis van onze part-time overburen de garage open stond. Op dit moment zijn ze er niet, dus dat is vast niet helemaal de bedoeling zo.

Ik belde de Engelse familie die in het gehucht verderop woont en de sleutel heeft, om even te komen kijken.
Ian kwam en stelde vast dat het door de wind gekomen moest zijn. Maar toen hij wilde afsluiten, dacht hij een kat te horen in de garage.
We keken samen rond, maar zagen hem niet. Dus we spraken af om de deur dicht te doen en als de buitenpoes dan niet op komt dagen in de loop van de dag, dan zou hij terugkomen voor een nieuwe poging.

Het was al snel duidelijk voor mij dat de buitenpoes wel in de garage moést zitten. De brokjes bleven onaangeroerd, hij zat niet achter de muizen aan in het zonnetje en er werd niet over me heen gelopen toen ik even buiten zat. Saai! Daar wen je toch snel aan, aan het kattenentertainment!

Dus de Engelsen maar weer gebeld.

Toen ik even aan de telefoon was, zijn ze kennelijk geweest, want bij de deur stond een vertrouwde zwart/bruine snuit: buitenpoes was er weer!

Een telefoontje met de Engelsen leerde me dat ze nog best moeite moesten doen. Hij vond het kennelijk best aardig in de garage. Maar na enig aandringen holde hij toch de weg over...en had 'ie het schaaltje met brokjes al rap weer gevonden.

het belang van informatie

Tien jaar lang heb ik in mijn beroep geroepen dat informatie kunnen verwerven en gebruiken héel belangrijk is. Dat is deze week hier in Frankrijk nog maar weer eens onderstreept.

In het proces om een Frans kenteken voor de auto aan te vragen, had ik alle benodigde papieren bij elkaar om me bij de 'sous-prefecture' te melden om de daadwerkelijk aanvraag te doen.
Met een zonnig humeur reed ik dus naar Rochechouart, zo'n 8 kilometer verderop.

Ik kon het niet nalaten om te denken:"Ben benieuwd hoe het gaat", want contacten met het Franse bureaucratische systeem verlopen niet altijd zo soepeltjes als ik zou willen. Maar, nam ik me voor, ik wind me nergens over op. Nergens goed voor.

En het liep zeer voorspoedig. De dame was geheel en al blij met alle paperassen, waaronder voor de hand liggende dingen als mijn NL kentekenbewijs en een identiteitsbewijs, maar ook de uiterst belangrijke rekening van de electriciteitsmaatschappij (?).

Toen het aanvraagformulier werd ingevuld, rommelde de dame wat achter haar desk en haalde een opzoekboekje tevoorschijn. Daar zou ze de kosten voor dit alles uit opduikelen.
Daar kwam het duiveltje van deze dag uit het doosje. Zo'n 250 Euro voor de aanvraag (zeg maar leges) en dan nog zo'n 750 Euro ecotax! Ik viel bijna van mijn stoel!

Ik pruttelde nog iets over mijn verbazing, 'Schengen en Europa', maar het mocht (uiteraard...ik ben in dit soort dingen een trage leerling...) niet baten. Want, zo werd me uitgelegd, dat was voor auto's die voor het eerst een Fráns kenteken kregen na 1 januari 2008.

Mij leek het volkomen belachelijk, in ieder geval die ecotax. Niet in verhouding tot de waarde van de auto.
Affijn, ik herinnerde me dat ik me niet op zou winden en meldde de dame dat ik eerst thuis ging overleggen voordat ik de aanvraag zou indienen.

Eenmaal thuis voerde ik het overleg in eerste instantie met het alwetende 'internet'. Op zoek naar info over de ecotax, kwam ik tegen dat het was ingesteld voor nieuwe auto's die na 1 januari 2008 op kenteken werden gezet.
Tja, en mijn auto is vanalles, maar als het een kind was dan kon íe al lezen en rekenen....en er stond niet 'op Fráns kenteken', er stond 'op kenteken'.

Maar ja, hoe ga ik dit hard maken?

Dus maar eens op zoek naar een 'hoger echelon', daar schijnen Fransen wel gevoelig voor te zijn. Dus een e-mail gestuurd aan de prefecture in Limoges.

Arnoud kwam nog met extra informatie, waardoor de vraag aan de prefecture nog interessanter werd. Frankrijk stimuleert namelijk haar inwoners om op autogas te gaan rijden. Misschien komen we ook wel voor subsidie in aanmerking, want de auto heeft een gasinstallatie.

Ik zag op internet dat éen van de stimulansen is dat het aanvragen van een kentekenbewijs GRATIS is voor een auto met gasinstallatie in de regio waarin we wonen.

Dus, mijn vraag was of we ecotax moeten betalen voor een OUDE auto en of ik kosten voor de aanvraag van het kenteken moet betalen voor mijn gasauto.

Het was goed om te merken dat ik vlug antwoord kreeg. Internet is hier toch niet helemaal ingeburgerd....
Er werd om verheldering gevraagd: of ik wat documenten kon faxen (?) die aangaven dat ik een auto uit 2001 heb op LPG.
Dat bleek ook via de mail wel te kunnen en dus stuurde ik vanmorgen 3 dingen op:
- het papier van Renault dat ik in december had opgevraagd met de autogegevens (waar helaas brandstof: benzine op staat)
- mijn NL kentekenbewijs, met daarop brandstof: LPG
- de bon van de installatie van de gastank uit 2001

Vanmiddag was het antwoord binnen.
Het goede nieuws: ecotax is niet van toepassing. Mooi! Daar kan ik mee gaan wapperen, bij de volgende aanvraagpoging.
Het slechte nieuws: er staat op een Frans document dat de brandstof benzine is en dús is het geen LPG-auto. Als ik dat wil bewijzen moet er een verklaring van een constructeur daarover komen ..... pffffff. Néderlandse infromatie, hoe officieel ook...is kennelijk geen informatie voor een Fransman.

Dus, nu mag ik weer met Renault Frankrijk in de correspondentie. Want zij hebben 'benzine' getypt, terwijl er een heel dossier bij zat waar overal groot LPG op staat. Dus gelieve dat dan ook te reproduceren!
Ben benieuwd of dat gaat lukken. Maar het is in ieder geval de kosten van de postzegel waard, als het de aanvraagkosten van het kenteken scheelt.
En anders kan ik het nog bij de locale Renaultgarage proberen, of ze daar naar de lijfelijke werkelijkheid willen kijken, in plaats van alleen naar de Franse papieren werkelijkheid en daar een verklaring over op kunnen stellen voor de vrienden van de (sous-) prefecture.

Maar goed, als ik klakkeloos had aangenomen wat de ambtenaar me voorhield, had dat dus heel wat Eurootjes teveel gekost. Beslagen ten ijs komen, kan helemaal geen kwaad.

En nu nog zien hoe het verder gaat. Want gelijk hebben is éen ding.....

lekker bezig

Vannochtend was de lucht weer gezellig blauw bij het ontbijt. Voordat ik helemaal blij werd van de 'mooie dag', toch even een blik geworpen op de buienradar van Europa.
Vlak ten oosten van ons, trok een buienfront van zuid naar noord, met een lichte neiging naar het westen. Hmm, het zóu dus ook maar zo weer over kunnen zijn met de zon!
Dus besloot ik om eerst het klusje in het grote huis te doen wat ik me had voorgenomen, zolang het nog te koud is buiten en dán gauw nog weer verder te gaan met de voorbereidingen van de moestuin buiten.

Binnen wilde ik de grote trap in de hal in de was zetten.
Het is een hele aardige trap, maar als je er bouwmaterialen overheen sjouwt en er op klompen overheen loopt, wordt het er op den duur niet mooier van.
Ik had al wel een paar pogingen gedaan met een voedend schoonmaakmiddel, maar vond het eindresultaat daarvan toch nog altijd wat droogjes en sleets eruit zien.
Dat moet toch niet nodig zijn en dus maar eens rondgesurft op sites met 'grootmoeders tips' en vervolgens gekeken wat er aan was te koop is hier.

Vanochtend de eerste laag en vanmiddag de tweede. Ik geloof wel dat dit een beter resultaat oplevert. Dol ben ik op dit soort werkjes: veel resultaat in een geringe hoeveelheid tijd!

Minder dol ben ik op werk waarbij het resultaat maar uiterst langzaam bereikt wordt... zéker als je er ook nog spierpijn van krijgt!
Het voorbereiden van de moestuin valt in díe categorie.

Ergens vorige week heb ik in een stuk weiland een vierkant uitgezet, waar de moestuin gaat komen, vlak naast de boomgaard, lekker in de zon. 6,5 bij 10 meter is het vak. Maar voordat er (in mei...dus ik heb nog even) worteltjes enzo in kunnen gaan groeien, mag de huidige 'flora' het veld ruimen.
Een laag van ongeveer éen schep diep bestaat uit een compacte wortelmassa van diverse grassen, gevat in sappige klei.



Het voornemen is om iedere dag een stukje te doen.
Eerst vanochtend, deed ik een stukje. Maar toen het regenfront toch keurig oostenlijk van ons bleef, besloot ik om na het uurtje buiten lezen in de zon ( in T-shirt !) en het zetten van de tweede laag was, nóg een stukje te doen.

Het resultaat tot nu toe: circa 1 meter bij 3,5 meter.....