Vannacht heeft het weer behoorlijk gestormd.
Toen ik vanochtend de neus buiten stak, zag ik dat niet alleen mijn hek was opengewaaid, maar dat bij het huis van onze part-time overburen de garage open stond. Op dit moment zijn ze er niet, dus dat is vast niet helemaal de bedoeling zo.
Ik belde de Engelse familie die in het gehucht verderop woont en de sleutel heeft, om even te komen kijken.
Ian kwam en stelde vast dat het door de wind gekomen moest zijn. Maar toen hij wilde afsluiten, dacht hij een kat te horen in de garage.
We keken samen rond, maar zagen hem niet. Dus we spraken af om de deur dicht te doen en als de buitenpoes dan niet op komt dagen in de loop van de dag, dan zou hij terugkomen voor een nieuwe poging.
Het was al snel duidelijk voor mij dat de buitenpoes wel in de garage moést zitten. De brokjes bleven onaangeroerd, hij zat niet achter de muizen aan in het zonnetje en er werd niet over me heen gelopen toen ik even buiten zat. Saai! Daar wen je toch snel aan, aan het kattenentertainment!
Dus de Engelsen maar weer gebeld.
Toen ik even aan de telefoon was, zijn ze kennelijk geweest, want bij de deur stond een vertrouwde zwart/bruine snuit: buitenpoes was er weer!
Een telefoontje met de Engelsen leerde me dat ze nog best moeite moesten doen. Hij vond het kennelijk best aardig in de garage. Maar na enig aandringen holde hij toch de weg over...en had 'ie het schaaltje met brokjes al rap weer gevonden.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten