stapje verder....???

Afgelopen vrijdag hadden we de info van de Franse RDW (DRIRE) gekregen over wat ze allemaal nodig hebben om een dossier te kunnen beginnen om te verklaren dat onze auto op LPG loopt. Een indrukwekkende lijst.

Vanmorgen zijn we het gaan brengen naar de DRIRE in Limoges, éen keer de originelen, éen keer kopieeen. Want al je het brengt (40 km van huis) kun je navragen óf het zo compleet is en zo niet, wát er dan nog ontbreekt.

De-man-die-erover-gaat bekeek de stukken en maakte al al snel een print van een papier wat hij ook niet ingevuld wilde hebben, en wel door een Franse installateur van LPG-installaties. Het was een waslijst van onderdelen van LPG-auto's, waar dan serienummers e.d. bij ingevuld moesten worden.
Desgevraagd wist hij wel iemand in Limoges en dus kruisten we al vlug de stad door om na te gaan óf hij dat meteen zou kunnen doen, in de hoop dat we dan ook nog voor 12 uur (lunchtijd) weer bij de DRIRE zouden kunnen zijn. Hopen kan altijd... het was al bijna elf uur.

Aangekomen bij een onooglijk klein garagebedrijfje in een woonwijk van Limoges, werd de installateur vrijwel direct bozig op de DRIRE. Klandizie is leuk, maar het waren meestal onmogelijke verzoeken en hij was het zat.
Eén blik op onze installatie leerde hem dat het niet conform de Franse richtlijnen is en dus wil de hij zijn goede naam er niet aan verbinden. Hmmmm. Arnoud en ik keken elkaar aan... en nu dan?

De man vroeg ons of er op ons NL kentekenbewijs staat dat hij op gas rijdt en liep vervolgens, zich nog meer opwindend, naar binnen. Vrijluid gaf hij daarbij uiting aan zijn ongenoegen over de Bureaucratie van de DRIRE die hem dan met onnzoel werk zou opzadelen. Hij was het beu!
En zo kreeg zijn vrouw opdracht om meteen de DRIRE op hoge poten te bellen en te vragen wat dat voor een onzin was allemaal.

Ha, in ons bijzijn werd de-man-die-erover-gaat haarfijn uitgelegd hoe zij erover dachten én dat sinds 2000 dit soort waslijsten niet meer hoefde voor LPG-auto's uit Europa.
Een flinke stevig robbertje debateren later, legde de dame tevreden neer: "Jullie kunnen terugkomen bij de-man-die-erover-gaat; hij zal er naar kijken".

Vroeeeeem. Wij dus weer haasje-repje terug naar het centrum. Een blik om de deur van de-man-die-erover-gaat leverde een knikje op en de boodschap dat het dossier aangemaakt kon worden bij de balie.
Wat het waard is??? Dat weten we pas komende week. Als het goed is krijgen we een uitnodiging om het ding daar te komen laten zien en is dat de laatste halte onderweg naar het zeer verbegeerde Franse kentekenbewijs. Als het goed is......
En dat zou écht heel fijn zijn. Anders weet ik het ook niet meer.... te koop zetten in Nederland en hier een andere kopen is toch ook te gortig??!!

Gelukkig zijn er ook meer vreugdevolle momenten op zo'n dag.
Ik zat op het bankje buiten in de zon de buitenkat te aaien, toen Freya er ook bij wilde. Nu naderen ze elkaar al op neuslengte, dus dat ging redelijk goed.
Het ging zelfs zo goed dat ik met éen hand de kat op mijn schoot aaide, met de andere Freya die naast me op de bank zat en Freya aaide ondertussen met éen poot ook de kat!!!! Zelfs toen die dat door had, vond íe dat niet erg. Verbazend. Maar goed, dat lijken wel vriendjes te worden, zo te zien.
Tornio is nog iets minder fan.