zitmaaien

Onze zitmaaier doet dapper zijn best om af tekomen van het ietwat relaxte imago dat zitmaaien heeft. Eigenlijk lijkt hij nog het meest op een ezel: ook een rustig imago, maar als het erop aan komt gaan de hoefjes in het zand en is de richting die het baasje op wil in ieder geval níet de weg die het uit zichzelf gaat.

Eerst ging het geheel naar wens vanmiddag. Heerlijk weer: zonnetje, wat wind. Dus prima weer om het gras op het eiland te kortwieken. Het kon ook op een vrij lage stand, dus de grasmat lag er al snel als een 'biljartlaken' bij.

Ondernememd meende ik dat ik ook nog wel een klein stukje mee kon pakken langs de rand. Dergelijke avonturen moet ik gewoon uit mijn hoofd houden!
Binnen 20 seconden zat ik weer eens vast. Ditmaal met de neus omlaag op een redelijk hellend stuk. Achteruit dus maar, maar helaas, daar had íe bult-op én op het vers gemaaide gras, geen trek in.

Het beruchte 'niet-voor-of-achteruit' was weer gelukt en dimtaal tussen de brandnetels. Enig, op klompen in een korte broek!

Maar ja, toch maar wat op zien te verzinnen. De truc met de boomstam die ik van de buurman had geleerd, zou kunnen. Wellicht wat grind onder de achterwielen leggen voor meer grip, zou kunnen. En terwijl ik toch materialen aan het verzamelen was kon het touw er ook nog wel bij.

Het grind ging niet werken, om de eenvoudige reden dat het ding niet wilde starten met zijn neus naar voren.
Een touw door het trekgat en trekken, werd het ook niet ... Newton trok harder aan het ding om naar beneden te gaan dan ik om naar boven te gaan.
En de boomstam werkt leuk om van een klein bultje af te komen, maar niet om hem een meter omhoog te duwen.

Dan maar een combinatie van methoden. Met de boomstammethode (en een paar extra stammetjes) kreeg ik hem weer soort van horizontaal, waardoor 'ie wilde starten.
Als 'ie wil starten kan 'ie in zijn achteruit om newton te bezweren, zelfs als hij weinig grip heeft.
En als ik dan aan de achterkant aan het touw trek...moeten we een heel eind kunnen komen.

Jammer aan dit verhaal is dat de motor afslaat als er niemand op de zitting zit. Dus er moest eerst een lijvige steen aan te pas komen om als 'chauffeur' dienst te doen.
Met 'Pierre' aan het stuur (ha, ha = steen in het Frans) ging het goed en met vereende krachten kregen we het ding een meter verder de bult weer op, waarna hij weer in iedere gewenste richting kon rijden... in dit geval naar zijn stalling.

Helaas verstapte ik in dit gehele proces ergens mijn linkervoet, waardoor ik niet goed keek waar ik mijn rechtervoet neerzette, die ook dubbelklapte. Na een korte jodelsessie leek het allemaal toch wel mee te vallen en kon ik al snel weer verder zeulen aan mijn maaiezel.

Maar een paar uur later werd de rechterenkel toch wat stijf en pijnlijk. Niks ernstigs, lijkt me, maar het loopt even wat lastig.

frans kenteken??

Wie dit weblog volgt, denkt wellicht dat we al rondrijden met een Frans kenteken en vergeten zijn er melding van te maken. Zólang kan het immers niet duren??

Maar jawel, zolang (en langer) kan het wel duren.

Nadat de, door de Franse staat, gewenste aanpassingen aan de installatie waren gedaan (eind april) was het wachten op een uitnodiging om de auto een tweede keer te laten zien bij de Franse rijksdienst voor het wegverkeer (DRIRE).

Omdat er na twee weken nog geen uitnodiging was, heb ik buurman Marcel gevraagd telefonisch navraag te doen bij de gasinstallateur of de papieren daar de deur uit waren gegaan.
Dat was het geval. Maar daar wisten ze te vertellen dat de DRIRE en de prefectuur achterstand hadden opgelopen in het werk; dus geen paniek voordat de boel een maand onderweg zou zijn. En zeker de maand mei kent vele (Franse) feestdagen, dus er wordt sowiezo al ietsje minder hard gewerkt....

Na nog eens twee weken zonder bericht, afgelopen maandag Marcel maar weer eens gevraagd te bellen, ditmaal rechtstreeks naar de DRIRE.
O wonder....zij waren nèt een postzegel aan het plakken op de uitnodiging voor woensdagochtend! (Wát een vertrouwen in de Franse posterijen.... om dat bijtijds te weten móet het er de volgende dag zijn.....wat mij betreft wat tè optimistisch!)

Affijn, woensdagochtend dus, met Freya in de bench mee, naar Limoges. In ieder geval de hoop dat de DRIRE nu compleet content is én de stille hoop dat ik meteen door kan naar de prefectuur voor het nieuwe kentekenbewijs...eventueel zelfs 's middags als het wat langer duurt (vandaar de hond maar mee).

Na een reis van drie kwartier naar Limoges bleek de DRIRE in minder dan vijf minuten geheel content. Hoera.
Maar naar de prefectuur???? Nee, hoe kán ik het denken! Eerst moeten ze het rapport afmaken (hadden ze toch al lang kunnen doen.... de kans dat ik ervoor in aanmerking zou komen was immers toch wel meer dan 80%, zeker nadat ik de factuur van de aanpassingen door een gerenommeerd bedrijf al een maand geleden had opgestuurd). Vervolgens moest het dan naar de prefectuur gestuurd (dan is er ineens heel wat minder vertrouwen in de post, hoewel dat ingeveer aan de overkant van de straat is!), zodat ik er rekening mee kan houden dat éind volgende week mijn kentekenbewijs opgehaald kan worden.

Wat is er gebeurd met aangetekend ópsturen, die optie die de sous-prefectuur enkele maanden terug bood toen we nog dachten dat het simpel kon???

Affijn, we zijn weer éen stapje verder en na de vijf minuten bij de DRIRE heb ik nog maar even wat winkels bekeken in Limoges.
Ach, en het landschap lag er weer prachtig bij op de mooie zonnige dag, en files kennen ze hier niet rond negen uur 's ochtends, dus het is ook geen straf om wat rond te toeren.

de hort op

Vandaag is eindelijk gelukt wat er nog niet eerder van was gekomen: een beetje gezellig stadten in St Junien.

Functioneel inkopen doen, dat was al wel een paar keer gelukt daar. Maar óf ik had daarna geen puf meer om de binnenstad nog even in te lopen (functioneel shoppen gaat namelijk aan de rand van de stad), óf ik had diepvriesproducten gekocht en dus haast om thuis tekomen, óf ik was er op een tijdstip dat de winkeleigenaren andere dingen te doen hadden dan hun winkel openen, zoals uitgebreid lunchen bijvoorbeeld.

Nu ging ik er vanochtend min of meer speciaal voor, zodat ik eerst even de GIFI heb doorgestruind, een leuke van-alles-en-nog-wat winkel aan de rand van de stad en daarna de Aldi heb opgezocht voor uitsluitend dingen die je in de voorraadkast bewaard. Daarna had ik nog veertig minuten voor Centre Ville.

Daar was het gezellig druk, mooi weer en markt. Lekker om weer eens onder te dompelen in het geroezemoes van een stad op zaterdag. Want St Junien op zaterdagochtend is ongeveer net zo druk als Zutphen om 10.00 uur, dus vooral overzichtelijk gezellig, niet mudvol.
Maar ja, om 12.00 precies stroomt de boel leeg voor de eerstvolgende drie uur.

Dat heb ik niet verder afgewacht en heb Freya weer opgezocht om samen de gekochte paprikaplantjes mee in de moestuin te planten.
Op de terugweg naar het huis, zag ik twee rijpe aardbeien (de eersten) die er prima ingingen. Dat smaakt naar meer en dat gaat er ook ongetwijfeld van komen, als ik zo zie wat er al onderweg is.

Vanmiddag ben ik nog even bij de hoedenmaakster langs geweest. Ze had 'open huis'. Dat liep bepaald geen storm en dus hadden we alle tijd voor een lesje trekzak spelen.
Dat ziet er zo gemakkelijk uit...... maar is supermultitasking: links knopjes voor de bassen, rechts voor de melodie en dan de balg bewegen voor voldoende lucht én de tonen zijn anders bij het aanzuigen dan bij het uitblazen......
Wel een grappig instrument.

Al met al dus aardig de hort op geweest vandaag.

vàhàn Nà-haàssoùwe

Vandaag was een volledig zomerse dag en het was dus tijd een zelfgeschonken cadeautje uit te pakken: het uitvouwbare, opblaasbare, plastic zwembadje van 3.60 meter in doorsnee, dat laatst in de aanbieding was bij de doe-het-zelf-zaak.

Waar laat je zo'n ding, als hij op een vlak stuk grond moet staan, op een locatie met gezellig uitzicht, in het afstands-en pompbereik van electra en de rivier?
Uit meerdere opties koos ik voor het pad in weiland 1.

Er kan zo'n 70 a 80 cm water in, maar gezien de temperatuur van het Tardoirewater, vond ik enkeldiep in eerste instantie wel mooi. Later op de dag werd dat nog 2x zo diep.

Freya nodigde ik ook uit om er in af te komen koelen. Eerst trok ze een snuit van: "Maar daar wordt ik nát van!" Dat veranderde al waterspetters vangend echter meer in een grijns:"Daar wordt ik lekker nát van!"
Zelfs tegen de tijd dat ik er wel genoeg verkoeling van had gekregen en Freya ook stond te bibberen op de pootjes.... bleef ze nog een kwartier zelf spetteren .

Een en ander werd geloof ik gadegeslagen door een vogel, die me met zijn lied opviel tussen de andere vogels.
Ik noem hem de 'Wilhelmusvogel', want er klinkt voortdurend 'vàhàn Nà-haàssoùwe'. Eerst grappig, maar al snel net zo amusant als een collega die steeds éen regel van een liedje voor zich uitneuried, zodat het héle wijsje vervolgens in je hoofd blijft rondspoken.....en nèt als je het weer kwijt bent... ja hoor!!!

De buitenpoes was gisteren de hele dag niet gsignaleerd. Dat deed me vermoeden dat ze het druk had gehad in de nacht van maandag op dinsdag..of het zelfs op dat moment druk had....
Vandaag kwam ze weer even een knuffel en wat te bikken bietsen, een stuk slanker dan eergisteren en daarmee ook weer een stuk kwieker op de pootjes.
Wat de 'vulling' heeft opgeleverd.... dat weet ik niet. Ik zie niks, hoor niks... Maar mochten er kittens verzorgd worden, dan komen die vast te zijner tijd wel eens door het beeld wandelen.

in de buurt

Na een paar regenachtige en grijze dagen brak nu vanmiddag de zon lekker weer door.
Alle reden om Freya in de auto te laden en een wandelingetje te maken in de buurt.

Dat werd in Maisonnais sur Tardoire, de bijenroute, waar ik al eens een foldertje van had bewaard.
Het is een route rondom het dorp, waar ze allerlei planten langs hebben gepland waar bijen op af komen, met infoborden ter toelichting.
Niet heeeeeel bijzonder, maar op een zonnige voorjaarsdag best leuk.
Deze foto maakte ik in het dorp:



Toen ik daarna in mijn boekje zat te lezen, zag ik een auto stoppen bij de poort. Er stapten mensen uit. Bij nadere beschouwing bleek ik die zelfs te kennen van 1000 kilometer verderop!
Het waren Marijke (een oud collega van de bibliotheek) en Rob, haar man. Ze waren hier in de buurt en kwamen 'dus' even langs. Wat leuk!

Ze hebben dus even de grand tour gedaan door ons stulpje ("Jeetje, het is een heel dorp!") en na een kopje koffie over het terrein.



Een hele verassing, zulk onverwacht bezoek uit Nederland. Gezellig!

vertier en vermoeden

Dit weekend was er een tweedaags festival in het nabijgelegen St. Mathieu.

Gisteren had ik een paar 'scholierenduo's' op het podium in het duistere zaaltje bij het gemeentehuis aan het werk gezien, wat leuk was maar waar erg veel tijd zat tússen de optredens, waardoor de plastic stoeltjes wat te opvallend vervelend gingen zitten....
Verder zou er samba muziek op het kerkplein zijn om kwart voor elf. Hoewel ik van half elf tot elf uur rondjes om de kerk liep..... geen samba gezien of gehoord.
Wel hoorde ik de steeldrumband die op het parkeerterrein van de supermarkt speelde. Van een afstandje klonk dat erg gezellig. Van dichtbij was het toch wat vreemd om ze tussen de manouvrerende auto's van shoppers en de aanbiedingen van de week bezig te zien onder drie parasols, terwijl echt niemand naar ze op of om keek!

Vandaag was ik er tegen kwart voor elf, maar ook omdat ik had afgesproken met de Nederlandse dame met wie ik regelmatig muziek maak. Zij is ook hoedenmaakster en stond met een 'atelier' op het festival, maar was bang dat er geen schaapjes over de dam zouden durven. Ik deed dus dienst als 'eerste schaap' bij het 'trekken van een vilthoed'.
Dat bleek erg leuk te zijn: trekken en kneden aan vilt dat eerst opgewarmd is boven kokend water.

Na mij volgden er enkele 'moutons' (Franse schapen) en ook het Engels/Frans talige pleegzoontje van éen van mijn medecursisten van de Franse les bleek geinteresseerd te zijn én talent te hebben.

Een rondje langs de andere ateliers leverde in ieder geval het beeld op dat de tapdansles goed bezocht werd (én dat het de atelierbezoekers flink lastig werd gemaakt daar!) en er genoeglijk spelletjes gedaan werden en circuskunstjes werden geoefend door de kinderen.

Sowieso wel eens leuk om tussen de mensen te zijn die (veel) jonger zijn dan ik. De gemiddelde mens die je hier tegenkomt in het wild is met pensioen.

Thuisgekomen, kreeg ik toch het vermoeden dat de buitenkat a) toch geen mannetje is en b) niet zo dik is omdat het hondenvoer dat gekaapt wordt zo lekker smaakt!
Het beestje lag in het zand te rollen en ik zag opgezette tepels! Nee, geen volgeslurpte teken.... daarvoor zaten ze te regelmatig verspreid.



Ook nog even het gras op het eiland gemaaid... het schijnt vanaf morgen weer mooi weer te worden... het eiland is er klaar voor!

opfrissen

De kraan mag nu wel weer even dicht! Straks spoelen al mijn groentezaden nog weg uit de moestuin!
Er is de laatste dagen heel wat regen gevallen, gelukkig regelmatig afgewisseld met flinke zonnige perioden, behalve vandaag: grijs, nat en grijs.

De afgelopen dagen ben ik bezig geweest met het verder opfrissen van de slaapkamers in de andere gîte. De binnenkant van de ramen is nu afgelakt, er zijn nu gordijnen klaar om op te hangen en op éen van de slaapkamers is het 'interessante' rood, nu een tandje minder opvallend. Plinten netjes schilderen, dus zonder morsen op muur en vloer, terwijl ze nog aan de muur hangen, is trouwens een lastig, secuur werkje op de knietjes.

Gistermiddag was het een flinke periode droog geweest en beklom ik onze zitmaaier voor een rondje in de boomgaard.
Nét toen ik dacht:"Hmm, dat gaat soepel vandaag...", dook ik via een kuil een bult graspollen op, waarna de reis niet verder ging; noch vooruit, noch achteruit.

Terwijl ik, geheel zelfredzaaam, met een schepje in de weer was om de bult waar ik op geland was met het onderstel, weg te scheppen, was ik al gesignaleerd door de buurtjes. "Bonjour Esthér", zei de buurman, gewapend met een stuk hout en een aspergesteker, als veelgebruikte gereedschappen om vastgelopen zitmaaiers weer mee op gang te kunnen helpen.

Met het stuk hout kon de machine een stukje opgetild worden en van de bult afkomen.
De reis kon weer hervat worden, door kniehoog gras.
Hoe lang geleden was de vorige keer maaien????
Wie een 'Engels gazon'wil, wóont waarschijnlijk op zijn zitmaaier in mei!
Maar goed, een 'Franse boomgaard' is hier het plan, dus eens in de twee weken maaien moet dan toch al wel genoeg zijn???

gevonden

De kipjes houden me alweer een ruime week voor het lapje.
Net als vlak voor pasen, is er geen ei te bekennen in de speciale nestjes in de schuur. Regelmatig ligt er wel een kipje op, maar als ik dan later terugkom, blijkt dat dat voor andere doeleienden was dan een ei produceren.

Ik liep al regelmatig rondjes door het vogelperk om te kijken of daar ergens 'de buit' verstopt lag, maar het is er vrij groot en zo hier en daar nogal begroeit met brandnetels.... ik vond niks.

Gisteren had ik een zeis gekocht, om ook op plekken waar je met de maaier lastig bij kunt af en toe te kunnen maaien. We hebben weliswaar ook zo'n bosmaaier, maar dat is een loeizwaar kabaalding.

Toen ik brandnetels aan het maaien was in het vogelperk, kwam ik, ergens midden tussen de brandnetels, wel een nestje van 6 eieren tegen.
Dat is een goed begin, maar met (normaal gesproken) drie eieren per dag van vijf kipjes, zouden er ergens nog wel meer moeten zijn!

En vanmorgen heb ik ze gevonden!
En alweer op een ietwat bizarre plek, namelijk in een andere schuur, die toegang biedt aan het vogelperk.
Enige tijd geleden had ik op die plek al eens een kipje zien zitten, in de hoek. Om daar te komen moet zo'n kip flink bukken en door een spleet in de zijwand gaan.
Ik hád er zelfs alweer gekeken in de afgelopen week, maar niks gezien.

Nu zag ik éen eitje dat daar een beetje uit de hoek met een dotje landbouwplastic was gerold. Dichterbij gekomen...jawel...áchter het landbouwplastic weggestopt: 21 eitjes.

Tja, dan hebben Freya en de buitenpoes de komende dagen mazzel. Want de kipjes stempelen er geen legdatum op en in die schuur is het van de week behoorlijk warm geweest...

Toen ik de eerste twee eitjes ging uitdelen, was Freya erg baldadig en duwde de buitenpoes aan de kant. Dat was echter boven de sleuf rond onze gite, zodat de kat in no-time 4,5 meter lager lag.
Enigszins verdwaasd over zoveel onbesuisdheid, ging de kat op zoek naar een weg terug naar boven, maar veel verder dan een meter hoog, lukt dat niet.

Dus heb ik de ladder maar even uit de schuur beneden opgehaald en die daar neergezet.
Een half uurtje later was de kat weer op de begane grond.

En nu maar hopen dat de kipjes zich bij éen plek houden, desnoods in de toegangsschuur...want ik heb zelf nu nog twee eieren.

een jaar later

Vandaag, precies een jaar geleden op 8 mei, waren we hier op de nationale feestdag aan de wandel toen de toemalige bewoonster ons zag, binnen noodde en vervolgens de hele middag rondleidde over het terrein.

Zoals het er nu uitziet...zou het min of meer hetzelfde moeten zijn als toen....

Nou, de verschillen zijn toch wel groot.
Geen paarden meer in de wei zorgen ervoor dat de weides nu heel fraai bloeien vol margrieten, klaver en nog veel meer wat anders vakkundig weggevreten werd.

Het terrein is heel wat opgeruimder: iets van 6 ton ijzer slingeren niet meer rond en ook allerlei takken en stronken zijn weg.

Het grootste verschil is waarschijnlijk het terras aan de rivier... dat was vorig jaar nog een ingestorte muur en een dubbel zo groot houtschuurtje, met golfplaten.

Apart is wel dat ik me niet herinner dat er vorig jaar zoveel boshyacinten waren. En als ze er waren, had ik het me zeker herinnerd, zóveel als er nu zijn!
Misschien was het geen goed jaar ervoor en nu wel....

Daarnet heb ik de grote kale plek op het eiland ingezaaid met deels graszaad en deels wildebloemenmengsel. Er wordt regen verwacht in de komende dagen, dus dan kan het lekker kiemen en groeien.
Als het lukt, wordt het vast heel aardig, zo'n toef bloemen op het eiland.

vertrokken

Vandaag was de gîte voor het laatst bewoond, Floor, haar moeder en stiefvader zijn vanmiddag onderweg gegaan naar de plek waar Peter werk had gevonden op een boerderij.
Peter was zaterdag al die kant op gegaan, de 'dames' hebben me nog drie ochtenden geholpen. Dus nu hangen de ramen van de bovenverdieping van de gîte er weer geverfd in, is de laatste strook grond op het eiland geegaliseerd en staan er weer twee brandstapels te wachten op een goed moment om ze aan te steken.



Wel meteen weer even wennen, géen leven in de brouwerij beneden. Niet dat ze zó superaanwezig waren, maar ja.. er is wel beweging!

Vanmiddag ook maar weer eens wat foto's gemaakt van alle bloemen her en der én de groengeworden bomen.



Zeker in het geweldige zonnetje, ziet het er allemaal wel heel vrolijk uit zo.

En goed nieuws voor wie dit alles eens van dichtbij wil bekijken.... de gîte is weer volop te huur.

groeizaam

Freya heeft haar eerste zak puppyvoer, van 25 kilo, leeg. Daar heeft ze precies 2 maanden over gedaan.
Het 'rendement' van deze zak is enorm! Ze woog iets van 4 kilo toen ze op 1 maart bij ons kwam en nu is dat om en nabij de 10 kilo schat ik zo in.

Gisterenmiddag ben ik in de moestuin bezig geweest met het zaaien van mais, bonen, broccoli en nog een lichting radijs.
Volgens de Franse buurman is het nu ook de ideale tijd: het is mei én vorige week was de nacht waarop er 'geen maan' was. Een dag of acht na deze maanstand is het ideaal om te zaaien....
Wat í persoonlijk k wel ideaal vond was dat de grond nog enigszins vochtig is van de regen van vorige week, dat het 's nachts niet meer vriest en dat het gisterenmiddag heerlijk was om hiermee bezig te zijn in het zonnetje.
Straks nog maar verder met de bladgroenten.

Ik ben nooit zo bezig met de maan, maar kennelijk wordt daar toch door menigeen bijzondere kracht aan toegekend.
De Engelse buurvrouw die hier gisteren was had het erover dat het dit jaar een geweldige zomer wordt, omdat er dit jaar maar '12 manen zijn', tegen 13 in de meeste jaren....

De werkgasten (en háar moeder en stiefvader die hier sinds donderdag ook zijn) hebben het in ieder geval reuze naar hun zin hier. Peter nam gisteren afscheid (hij ging alvast naar de nieuwe stek in de buurt van Nantes ) en verzekerde me dat hij het hier zo mooi vond, dat hij het aan iedereen die hij kent gaat aanbevelen als vakantieadres! Dat is erg leuk om te horen natuurlijk.

De stiefvader is muzikant en oefent met enige regelmaat. Vrijdag werden ze wakker met een trompetreveille (als hij mij wakker wil toeteren moet 'ie wel twee uur eerder opstaan)... vrijdagavond klonk er trekzakmuziek, zaterdagochtend kwam ik langs hun kampeerbusje die als muziekstudio werd gebruikt voor de basgitaar en zaterdagmiddag werd er gebast op het terras.
De contrabas mocht niet mee van moeder-de-vrouw (flauw hé, in een peugeootje partner), dus wordt er op de basgitaar-overdwars geoefend. Kan kennelijk ook.

1 mei

Vandaag is een feestdag in Frankrijk, dag van de arbeid. Of daar veel aan gedaan wordt, geen idee. Hier was in de buurt (Séreilhac) een rommelmarkt, waar ik vanochtend even het konninginnedaggevoel-van-voór-gisteren kon opdoen.

Onderweg was het heel erg mooi. Behalve in ons dal, waar de rivier voor wat meer kou zorgt, zijn alle bomen vol uitgelopen in fris-groen. Dat voorzien van het eerste zonnetje in een week, tussen de schapewolken door, heeft echt ansichtkaartenkwaliteit.

Maar ook op ons eigen terrein is het zo hier een daar buitengewoon fraai, zoals hier een dik blauw bloemenkleed in het bos.