zitmaaien

Onze zitmaaier doet dapper zijn best om af tekomen van het ietwat relaxte imago dat zitmaaien heeft. Eigenlijk lijkt hij nog het meest op een ezel: ook een rustig imago, maar als het erop aan komt gaan de hoefjes in het zand en is de richting die het baasje op wil in ieder geval níet de weg die het uit zichzelf gaat.

Eerst ging het geheel naar wens vanmiddag. Heerlijk weer: zonnetje, wat wind. Dus prima weer om het gras op het eiland te kortwieken. Het kon ook op een vrij lage stand, dus de grasmat lag er al snel als een 'biljartlaken' bij.

Ondernememd meende ik dat ik ook nog wel een klein stukje mee kon pakken langs de rand. Dergelijke avonturen moet ik gewoon uit mijn hoofd houden!
Binnen 20 seconden zat ik weer eens vast. Ditmaal met de neus omlaag op een redelijk hellend stuk. Achteruit dus maar, maar helaas, daar had íe bult-op én op het vers gemaaide gras, geen trek in.

Het beruchte 'niet-voor-of-achteruit' was weer gelukt en dimtaal tussen de brandnetels. Enig, op klompen in een korte broek!

Maar ja, toch maar wat op zien te verzinnen. De truc met de boomstam die ik van de buurman had geleerd, zou kunnen. Wellicht wat grind onder de achterwielen leggen voor meer grip, zou kunnen. En terwijl ik toch materialen aan het verzamelen was kon het touw er ook nog wel bij.

Het grind ging niet werken, om de eenvoudige reden dat het ding niet wilde starten met zijn neus naar voren.
Een touw door het trekgat en trekken, werd het ook niet ... Newton trok harder aan het ding om naar beneden te gaan dan ik om naar boven te gaan.
En de boomstam werkt leuk om van een klein bultje af te komen, maar niet om hem een meter omhoog te duwen.

Dan maar een combinatie van methoden. Met de boomstammethode (en een paar extra stammetjes) kreeg ik hem weer soort van horizontaal, waardoor 'ie wilde starten.
Als 'ie wil starten kan 'ie in zijn achteruit om newton te bezweren, zelfs als hij weinig grip heeft.
En als ik dan aan de achterkant aan het touw trek...moeten we een heel eind kunnen komen.

Jammer aan dit verhaal is dat de motor afslaat als er niemand op de zitting zit. Dus er moest eerst een lijvige steen aan te pas komen om als 'chauffeur' dienst te doen.
Met 'Pierre' aan het stuur (ha, ha = steen in het Frans) ging het goed en met vereende krachten kregen we het ding een meter verder de bult weer op, waarna hij weer in iedere gewenste richting kon rijden... in dit geval naar zijn stalling.

Helaas verstapte ik in dit gehele proces ergens mijn linkervoet, waardoor ik niet goed keek waar ik mijn rechtervoet neerzette, die ook dubbelklapte. Na een korte jodelsessie leek het allemaal toch wel mee te vallen en kon ik al snel weer verder zeulen aan mijn maaiezel.

Maar een paar uur later werd de rechterenkel toch wat stijf en pijnlijk. Niks ernstigs, lijkt me, maar het loopt even wat lastig.