vakantietijd

Gistermiddag was de laatste Franse les van dit seizoen; juli en augustus is het vakantietijd.
Mij leek het wel een leuk idee om de laatste les wat anders te laten verlopen en dus had ik voorgesteld om er een thee-en taartmiddagje van te maken 'chez nous'.
Ik zorgde voor de locatie, zitplaatsen en de thee, de anderen voor taart.
Het was wel gezellig. Hoewel de 'les' tot 4 uur zou duren, gingen de laatsten (onder meer na een rondleiding door de gebouwen en over het eiland) pas om half zes weg.



Het is al een paar dagen boven de dertig graden. Dus wij houden ook 'vakantietijd', 's ochtends een beetje klussen en daarna rustig aan doen. Vandaag een rondje 'terrein-inspectie' in zwemkleding: door het kanaal stroomopwaart zwemmend en via de rivier stroomafwaarts weer terug lopend. Af en toe een tak uit het water halen, om het geheel wat opgeruimd te houden....zwaar werk hoor :-)

Met de kipjes gaat het prima. Ze doen al helemaal mee met de rest en ze kunnen heeeeeel hard lopen op die kleine pootjes.

evenementenweekend

In het afgelopen weekend hebben we heel wat tijd doorgebracht bij drie, totaal verschillende evenementen hier in de buurt.

Het begon met een bezoekje zaterdag aan de Ecohabitat, een manifestatie van verschillende bedrijven die zich bezig houden met ecologisch wonen.
Er waren er zo'n dertig/veertig present.
Wij wilden ons nog wel orienteren op de mogelijkheden voor een warmtepomp. Dat kunnen ze beter ter plekke bekijken, dus binnenkort komen er twee bedrijven hier naar de molen voor het, geheel vrijblijvend, maken van een advies met prijsopgaaf.

Daarna Freya opgehaald en ingeladen naar een naburige plaats voor een gezamenlijke wandeling van 8 kilometer. Daar deden zo'n dertig mensen aan mee, waarvan ongeveer eenderde Engelsen.
Het was een fraaie wandeling door het bos en langs de rivier, waarbij de catering onderweg werd verzorgd door twee kersenbomen.
Aansluitend kon je broodjes en pannenkoeken eten, maar na een ochtend hoe-het-zelf en een wandeling van wel iets meer dan 8 kilometer, vielen bij ons de oogjes toch al ietwat dicht.

Zondagmiddag was er een religieus (!) gebeuren, wat in de loop der tijd toch wel een wereldlijk karakter had gekregen.
Eén in de zeven jaar wordt dit festijn gehouden, ter ere van diverse heiligen die ergens in de Middeleeuwen een ziekte wisten te bezweren. Dat was niet de pest, maar een ziekte die veroorzaaakt werd door een schimmel in het graan. Volgens mij die schimmel 'moederkoorn' in het Nederlands.
Affijn, alle reden voor een feestje. in dit geval een optocht/processie van 1500 personen verkleed als heilige, of in een bijrol uit die tijd.

Wij hadden niet echt een idee hoe het zou gaan, maar we haden wel begrepen dat St Junien om 12.00 uur dicht zou gaan voor auto's en dat het heeeeeeel druk zou worden.
Omdat we toch geen zin hadden om al voor 12.00 uur er te zijn (het evenement begon om 15.00 uur) waagden we het er maar op om tegen 13.00 uur van huis te gaan en dan wel te zien waar we konden parkeren en hoe ver we dan nog moesten lopen.

We konden verrassend ver St Junien inrijden, voordat we een groepjes gendarmes tegenkwamen die de boel tegenhielden. Toen ik vriendelijk vroeg welk advies zij konden geven over parkeergelegenheid, werd dat eerst uitgelegd en vervolgens liep éen van de agenten voor ons uit om het goed aan te wijzen en de gendarme die ons daar al wilde tegenhouden, uit te leggen dat hij het al had uitgelegd en kennelijk goed had gevonden dat wij dáar, op een fraaie plaats aan de rivier, achter diverse gendarmebussen, konden staan.
Ik had alleen nog maar berichten gehoord over 'knorrige' gendarmes... voorlopig alleen nog maar lof over de vriendelijke dienstverlening van deze agent!

In een zonovergoten St Junien met dertig graden (en meer) ging de wandeling naar de binnenstad. We hadden twee vouwstoeltjes bij ons, omdat dat ons wel beter leek dan de hele tijd staan. In Nederland doet bijna niemand dat bij zoiets, maar hier bleek dat gemeengoed!
Eerst zaten we een tijdje in de schaduw, maar kort voor drie uur schoven we toch maar op naar de stoeprand, in de zon. PFFFFFFF. Maar ja, je wilt ook wat zien.

We hadden geen idee waar we op de route zaten, maar tegen vier uur kwamen de eersten uit de stoet bij ons langs.
Gedurende twee uur (!) passeerden er mensen in 'voddden' en in sjieke middeleeuwse jurken en pakken. Volwassenen, maar ook vele kinderen. Meestal op sandalen, of puntschoenen, maar soms ook op blote voeten (!) wat er helemaal heet uit zag op het asfalt van de route.
Vlakbij ons deelde de brandweer water uit aan de deelnemers, wat zeer gretig aftrek vond. Zeer voorstelbaar.

Aan het einde van de optocht werden de relieken rondgewandeld op de schouders van meer hedendaags geklede mensen. Daar hadden ze er ook nogal wat van verzameld.

Al met al best eens leuk om mee te maken, al duurde de optocht op een bepaald moment wel wat lang als er wéer een man met een baard in een bruine 'jurk' met omslagdoek langswandeld op sandalen of weer een vrouw met een mandje brood aan de arm in een gedrapeerde jurk van een lap linnen.

Grappig om mee te maken was wel dat er vooral Fransen op af kwamen. Het leek in het geheel geen toeristische bijeenkomst te zijn... Engels heb ik niet gehoord.
En de Fransen zijn heel beleefd en vriendelijk voor elkaar.
Zou in Nederland een jongeman van 2 meter lengte zich een weg banen door een groepje meisje van basisschoolleeftijd om vooraan te komen onder het motto 'als ik het maar kan zien', hier werden links en rechts stoelen aangeboden aan mensen, hield men elkaar kleintjes in de gaten of ze niet met de stoet mee liepen en zie iemand zelfs tegen ons 'als ik in de weg zit moet je me maar op de schouder tappen hoor, dan schuif ik wel wat op'.
Een stuk geciviliseerder, dus.

Okay, misschien was de zit-en staruimte hier iets minder schaars dan bij zoiets als 'Deventer op Stelten'.... maar toch.... druk genoeg voor de gemiddelde Nederlander om lekker te gaan dringen....

zichzelf uitpakkende cadeautjes

Terwijl ik vannacht er weer een jaartje bij op geteld heb, waren mijn cadeautjes zichzelf aan het uitpakken:



Gisteravond had Arnoud bij het afsluiten al enkele piepjes gehoord, vanmorgen troffen we een stuk of acht kuikentjes aan bij hun twee adoptiemoeders.







Er waren nog drie eieren intact, vanmorgen. Daarvan zijn er in de loop van de ochtend nog twee uitgekomen. Het laatse ei heeft Arnoud onder broedse kip nummer drie geschoven. Wellicht komt íe nog uit... mischien is íe ook helemaal niet bevrucht geweest.

Ze zijn heeeeeel erg leuk! In allerlei kleurtjes, zwart, zwart met wit, grijs en geel.
Het is toch heel apart dat een potentiele omelet na drie weken stoven piept, uiterst fief om zich heen kijkt, eten oppikt en (rondom moederkip) rondwandelt!

bíjna zomer

Gisteren was het in eerste instantie grijs druizelweer. Dat was niet helemaal voorspeld, dus dan is het even mentaal omschakelen!
Maar ja, er moeten ook wel eens boodschapjes gedaan worden... ideale tijdsbesteding bij minder weer. En zo gingen we met een lege auto naar St. Junien en met een stampvolle, een paar uur later, weer terug.

Naast supermarktboodschapjes, hadden we ook wat dozen bij ons die vandaag, weer in het zonnetje, uitgepakt konden worden. Zaken die tot de noodzakelijkheden van het 's zomerse Franse leven behoren en/of tot de hooglijk gewaardeerde: een waterpomp om de moestuin te begieten met toebehoren, schaduw voor het rivierterras en een BBQ.

Terwijl we bij de doe-het-zelfzaak nog een aansluitinkje haalden, werden we al node gemist. Bij terugkeer bij de molen was er een logee van de overburen die al bij ons langs was geweest. Hij wilde wat dóen en had zijn oog op de bult grind laten vallen bij de rondleiding en wilde daar wel wat in scheppen.
Nou, dat kan!
Dus terwijl wij even koffie dronken (décadent!), hoorden we druk scheppen aan de andere kant.
De man, met zo'n 70 jaar levenservaring, is bijna een uur ermee bezig geweest en heeft een aanzienlijke stapel verplaatst naar de plaats van bestemming, terwijl wij bezig waren met het aansluiten van de pomp voor de moestuin.

Wellicht moet ik het concept voor de gîte hier aanpassen, als je dat zo ziet. Volgens mij is er wel markt voor de áctieve vakantie, voor de liefhebber. Dus de vrouw (m/v) houdt lekker rustig vakantie, terwijl de man (m/v) daarbij niet loopt te chagrijnen en vervelen, maar lekker met ronkende machines of edel gereedschap aan een steel aan het werk is. Iedereen blij!

Het resultaat van de aanpassingen aan het rivierterras is opvallend! Sjiek hoor!





Het is bijna de langste dag.... we zijn klaar voor de zomer.

veel buiten

Dinsdag kregen we bezoek van mijn tante en haar vriend. Ze hielden vakantie in een naastgelegen departement en wilden graag een dagje langskomen om ons hier te bekijken.
Maar 'naastgelegen departement' wil niet zeggen dat het een kort ritje is. Zo'n tweeëneenhalfuur enkele reis!
Affijn, tegen elf uur waren ze er en hebben we tot vijf uur zo'n beetje, de tijd doorgebracht met een rondleiding, lunch en keuvelen in de schaduw van een boom op het eiland.
Heel gezellig!


Woensdag waren we uitgenodigd om bij de overburen te komen eten (bbq) en te komen 'quizen', met hen en nog 8 engelstaligen (familie die er logeert en de Engelsen uit de buurt).
De gang van zaken bij de bbq was hier dat de heer des huizes met éen van de kinderen het vlees maakte en toen dat (in éen keer allemaal) klaar was konden we opscheppen. Best een overzichtelijke methode.

Het quizen ging aan de hand van een quizvragenboek uit de tweedehandswinkel en de vragen waren véeeeels te moeilijk. Niet alleen voor twee kaaskoppen die niet helemaal zijn ingevoerd in de Engelse geschiedenis en cultuur, maar ook voor de overigen was het pittig. Hoest maar eens op wie er wereldkampioen Formule 1 was in 1996, of wie er de 10.000 m bij de vrouwen won in de gemenebest spelen van 19-watdanook...
Desondanks was het een prima avond.

Vanochtend kwam tegen 10 uur onze bestelling bij de poort: éen vrachtwagen met grind voor het rivierterras.
Hij kon zo ver mogelijk doorrijden naar beneden...zodat de 10 ton nu nog 'slechts' 20 a 30 meter verplaatst hoeft te worden met de kruiwagen...
Lekker warm karweitje, waar Arnoud vandaag zo'n 4 ton van gedaan heeft.

Tussen de bedrijven door kwamen de Engelsen nog met hun familie voor de 'grand tour' bij ons. En onderweg, bij de moestuin, zag ik dat ik er 's avonds wel weer even met een bakje langs kon:

kenteken...rijden maar!

Dit is 'm dan! Met ingang van vandaag kunnen we geheel verfranst rondtoeren, want alle Franse horden op dit vlak zijn genomen. Het heeft even geduurd... (een half jaar)... maar nu is het dan toch gelukt.

Met de man van van de garage die de verplichte popnagels er in heeft gedaan maakte ik nog een praatje over de drukte bij de prefecture, afgelopen dinsdag.
Wat blijkt? Hij komt er als garagehouder nogal eens om een kenteken te regelen en hij weet dat twee uur wachten héel normaal is. Dat het nu af en toe twee-en-een-half uur is...okay, da's bijzonder. Hij kent de binnenstad van Limoges dus goed, met name de bar aan de overkant van de prefecture.....
Ik vroeg of er geen speciaal loket voor garagehouders was.... dat was er ooit wel, maar dat is opgeheven!

Vandaag wordt de molen lekker bijgevuld, zoals te zien aan de foto. Vanaf morgen wordt het weer lekkerder weer. Kunnen we gaan uitproberen of de mede-weggebruikers zich anders gedragen tegen een 'Fransoos', dan tegen een 'Hollander'....

onderweg en thuis

Donderdag, rond een uur of twee, stopte er een auto met getinte ramen voor de poort. Ik zat een boekje te lezen in het zonnetje en vroeg me dus wel af wie dat zou zijn.
En net als laatst, bleek het een oud-collega van mij te zijn, met haar man die mijn adres haden meegenomen onderweg op vakantie, om even te komen buurten. Leuk!

Met Gerrie en Berend dus een rondje over het terrein en door de gebouwen gedaan, met tussen de de bedrijven door een kopje thee op het Tardoire-terras.
Berend bood zichzelf spontaan aan als onbezoldigd tuinman, want met de bosmaaier en kettingzaag het overtollige natuurschoon te lijf gaan, dat leek hem wel leuk. Nou, hij is van harte welkom! Er is genoeg bosopslag, brandnetel-en bramenbos voor iedereen! En wie tussen de bedrijven door lekker op het eiland wil relaxen met een boekje/drankje op een bankje of ligstoel, kan ook prima terecht.
Daar leek, met name Berend nog het meest van onder de indruk. Dat we, met al dat werk wat er nog te doen valt, tóch ook af en toe 'niks' doen.

Toen zij weer de reis naar het noorden hadden hervat, was het voor mij gedaan met rustig aan doen.
Freya wilde wel weer even een rondje aporteren en aan dat verzoek werd voldaan.

Maar ergens bij het terugbezorgen van een stuk tak, ging het helemaal mis.
Of ze nu struikelde, of te hard beet..... Ik weet het niet, maar opeens rolde ze over de grond, al 'hoestend' en rochelend.
Ik ernaar toe, maar ze keerde me de rug toe en bleek staan kokhalzen en met de poten over de kop duwen.

Mij leek het dat ze iets in haar keel had, wat ze er zelf, zo te zien, niet uit kreeg. Actie dus en adrenaline!
Ik dook min of meer bovenop haar en dwong haar bek open om erin te kijken wat daar zat. En ja hoor, helemaal achterin stak nog net een stuk tak uit haar luchtpijp!
Er was nog net een centimetertje waar ik met mijn vingers bij kon. En terwijl Freya uit allemacht in mijn vingers beet, graaide ik het stuk tak uit haar keel. Dat bleek bijna 15 centimeter lang te zijn!

Toen het eruit was, waren we allebei enigszins ontdaan. Freya lag tegen mij aan te bibberen, ik lang tegen Freya aan te bibberen.
Ik hield haar goed in te gaten...krijgt ze lucht...geen bloedingen...geen shock? Niets van dat alles, gelukkig... alleen maar heel erg geschrokken. Ze deed geen stap meer die avond: niet om mee te gaan naar de kipjes, niet om te plassen....

Ik dacht:"Dat is het einde van 'aport', die durft straks niet meer"

Maar in de loop van de volgende dag, denderde ze alweer achter alles aan wat bewoog en werd het weer keurig aan mijn voeten bezorgd. Het leed was weer geleden.

Sterker nog... er is weer een leuk nieuw aporteermaatje voor Freya bij!

Frans kenteken .... bijna zover

Gisteren ben ik naar Limoges geweest voor de volgende etappe in het verkrijgen van een Frans kenteken.
Ik had bericht gekregen dat het hele dossier nu bij de prefecture zou liggen, dus dat ik de felbegeerde 'carte grise' zou kunnen ophalen.

In de reisvoorbereiding had ik de openingstijden en het adres opgezocht en besloten om tegen 1 uur hier weg te rijden. Freya begint dan meestal aan haar siësta, dus dan heeft ze er het minste hinder van en heb ik even de tijd, om bijvoorbeeld aanslutitend nog over wat rond te kijken in Limoges.

Rond half twee riep mijn tom-tom 'bestemming bereikt, de bestemming bevindt zich rechts'. En dat klopte, midden in de binnenstad in een eenrichtingstraat zonder parkeergelegenheid. Maar gelukkig zag ik de toegang naar een pakeergarage op de Place de la Republique en zo wandelde ik tegen kwart voor twee bij de prefecture naar binnen.

Ik was niet de enige die zaken met de prefecture te doen had, zag ik wel. En om éen en ander in goede banen te leiden stond er ook zo'n ticketprinter bij de ingang om een nummertje te trekken.
Ik trok de mijne '511', wandelde op mijn gemak wat verder en zocht het bord waarop staat wie er aan de beurt is.
Ik zag wel iets waar 430 op stond, dus dat moest wel voor iets anders zijn en ik keek verder.

Een tweede blik op mijn ticket leerde me dat ik mijn verwachtingen moest bijstellen. Buitengewoon vriendelijk stond daar onderaan:"Er zijn nog 81 wachtenden voor u, de wachttijd bedraagt 106 minuten." En die wachtten allemaal voor een 'carte grise'!
Voor een dunbevolkt gebied...bizar veel!

Affijn, dan maar éerst Limoges in!

Na een dik uur maar weer eens gaan kijken hoe het ervoor stond. Het zou toch jammer zijn als het een stuk sneller gaat dan voorspeld werd en je aankomt als je nèt aan de beurt geweest zòu zijn....
Nou..... de aanvankelijke schatting bleek uitstekende te kloppen!

Tegen half vier, was ik aan de buurt.
Ik dacht dat er een fraaie 'carte grise' voor me uit de kast getrokken zou worden, omdat alle info immers al was opgestuurd. Dat was echter niet het geval, alle info moest nog in de computer gezet worden. Sterker nog, het was maar goed dat ik mijn hele dossier ook bij me had, want er waren een paar essentiele stukken niet doorgestuurd (zoals de electrarekening waar je hier altijd mee rond moet zeulen als je iets wilt regelen).

Maar alles kon in orde gemaakt worden en zo rolde er een echte 'carte grise' uit de printer en nog een ander papier. De rekening dacht ik, voor de € 2,50 leges ofzo.
Maar nee, dát papier was het enige dat ik meekreeg en dat bleek een voorlopig kentekenbewijs te zijn. De echte wordt aangetekend opgestuurd! Ach ja, waarom makkelijk doen als het ook omslachtig kan? (Waarschijnlijk om echt helemáal zeker te weten dat ik ook echt woon waar ik zeg dat ik woon, electrarekeningen ten spijt).

Maar goed, met de voorlopige kon ik me ook aan de overkant van de straat melden bij de minuutservice voor kentekenplaten. Ik verwachtte daar ook een megadrukte, maar alle 81 personen voor me waren al vertrokken .... of hadden geen platen nodig.....
In, inderdaad een paar minuten, was ik voorzien van mooie Franse kentekenplaten.

Daar vertelden ze me dat het sinds half april een gekkenhuis is op de prefecture, vanwege computerproblemen rond het nieuwe kentekensysteem.
Ik kon het niet helpen om me dan af te vragen waarom er van de 5 of 6 'carte grise' loketten die er waren, slechts 3 bemensd waren tot 4 uur.... en de overigen pas open gingen toen ik rond sluitingstijd de prefecture verliet. (Ze zij in ieder geval nog wel zo dienstverlenend dat wie binnen was voor 4 uur ook nog die dag geholpen wordt)
Of zou een bezetting van 3 loketmedewerkers al 'extra inzet zijn'????

Toen ik in de hal zat te wachten op mijn beurt, viel me trouwens nog wel iets op. Ik verschoot waarschijnlijk zes keer van kleur toen ik doorhad hoelang ik zou moeten wachten. Maar niemánd anders verblikte of verbloosde bij het trekken van een nummertje voor een 'carte grise'! Terwijl de wachttijden niet noemenswaardig verminderd waren hoor, na mij!

Affijn, ik ben geslaagd in de missie van de dag en heb weer geleerd om altijd genoeg drinken mee te nemen naar dit soort dingen én wat te lezen.



Nu bij de verzekeringsman nog een nieuw verzekeringsbewijs zien te krijgen, de platen wisselen en hem in Nederland afmelden en dan is, na ongeveer een half jaar, deze administratieve hobbel eindelijk genomen. (Op naar de volgende.......)

aport

Sinds een week ofzo, heeft Freya het baasje eindelijk onder controle.
Het baasje leek eerst maar niet te snappen dat er steeds, voortdurend en áltijd spullen gegooid moeten worden, omdat het zo leuk is om er vrolijk achteraan te hollen.

Ze ging zelfs op een stóel zitten en dan in zo'n papieren vierkant zitten staren!!!
Níets bewoog er dan, hooguit af en toe een vinger! Treurig!

Maar de truc is simpel: "Je moet die mensen gewoon alles voorkauwen!"
Gooi een object op haar voeten en ze weet weer dat je bestaat. Ze roept dan blij uit: "já, aport" en gooit het ding (eindelijk, eindelijk) met een flinke zwaai een eind verder. Lekker hollen!
Tja en als ze dan niet zelf snapt dat ze moet opstaan om het ding nogmaals te gooien.... dan maar even een handje helpen en het ding weer op of vlakbij haar voeten neergooien.
En kijk....het werkt!

Het is natuurlijk wel jammer dat het baasje sinds een paar dagen niet meer met zo'n viekant papieren ding buiten zit en Freya moet wachten tot ze d'r neus eindelijk buiten steekt.

Maar ja, de molen draait weer sinds zaterdag en de moestuin vindt het vast ook heel lekker, de regen.

verschil van inzicht

Toen ik laatst de vorige eigenaar van de kipjes sprak, kwam ter sprake dat éen er van niet van het nest af ging.
"Nou", zei hij, "Die moet je er af halen hoor. Ze is broeds en als ze blijft zitten eet ze niks enzo, da's niet gezond!"

Tja, dat kun je proberen... maar als ik me omdraai...zit de kip weer op het nest hoor!

Dus toen ik gisteren bij de vorige bewoners op de thee was, eens gevraagd naar haar oordeel.
Ha, daar bleek een groot verschil in inzicht!

Denkt de éen 'lastig!', zij dacht : Da's mooi!

Prompt kreeg ik een doos bevruchte eieren mee met het advies díe eronder te leggen, drie weken te wachten en voila: gratis jonge kipjes.
Ik sputterde nog iets tegen over 'wat moet ik met zoveel kipjes...zeker als er ook haantje bij zitten....' en een meewarig hoofdschudden was mijn deel: "Die eet je dan toch weer op na verloop van tijd?"

Tja, ook weer waar. Maar nog niet helemaal in mijn systeem opgenomen.
Maar als je wilt integreren...... dus de kip is nu geheel blij met een stapel eieren om lekker bovenop te zitten!

Op de terugweg uit de Dordogne dacht ik nog even aan oud-collega Henk toen ik drie van zijn favoriete vrolijk gekleurde en zo te zien verfect gerestaureerde HY-bussen (met NL kenteken) tegenkwam.

faux finis

Dit was vanochtend de aardbeienoogst. Niet gek! Er waren al eerder snoeperijtjes te oogsten...dit was het eerste echte bakje vol.

Als aardigheidje gaf ik bij mijn afscheid van mijn werk bloembolletjes weg. Er waren er nog een paar over, die hier in het najaar een plekje in de grond hebben gevonden. Ze staan nu geweldig mooi te bloeien.
Ben wel benieuwd hoe het met de bloei gaat in en om Deventer! (mails/foto's: esther@poosjevrij.nl of reageer hieronder op dit bericht)



Sinds een paar dagen ben ik bezig om van een lelijk stukje muur een fraai stukje muur te maken. De lelijke onafgewerkte modulaire betonblokken waar een oude deur mee was opgevuld, zijn nu verborgen achter pleisterwerk met een extraatje.
Het plan is om het te laten lijken op de echte muur eromheen.

Gisteren leek het op een kudde giraffen.... vandaag begint het wat te worden. Het moet er alleen nog wat 'vuiler' uit komen te zien, het is nog wat tè netjes.

brrr...

Alweer was het een heerlijke dag vandaag, volop zon.
Eerst vanochtend, toen het nog wat koeler was, ben ik even in de moestuin aan de slag gegaan. Boerenkool zaaien en een tweede lichting sla en spinazie. Maar ook de eerste lichting sla en andijvie een beetje uitdunnen, zodat de overgebleven plantjes volop de ruimte krijgen. Dat resulteerde in een bijdrage aan de avondmaaltijd: uitdunsalade! Minisla is ook immers ook sla!

Toen het langzamerhand te warm werd in de zon, leek het me wel een goed plan om Freya in de Tardoire te laten spelen. Ach, zelf had ik eigenlijk ook wel zin in wat verkoeling. Hoewel er 'zo' inwandelen, wel wat al te fris is.
Maar in de schuur hing nog mijn surfpak!

En zo werd het even later een gespetter van belang in de Tardoire. Freya vond het een uitstekend idee; ik trouwens ook. Toen Freya bijna diepgevroren was geraakt, hebben we maar even een opwarmsessie aan de kant gehouden. Later die middag gingen we weer de rivier in, ditmaal ook voor een wandelingetje naar de stuw, dóor de rivier.

De diepte is nogal wisselend, van enkeldiep tot heupdiep.
Volgens de Engelse buurman is het bij hem een stuk dieper. Tja, dat kan. Wij hebben nogal een forse bypass, waar veel water doorheen gaat voor de molen! Hij heeft weer al het water door de bedding lopen.

De molen staat sinds gisteren weer stil. Er was langzamerhand te weinig water meer in de rivier om electra mee te maken.