onderweg en thuis

Donderdag, rond een uur of twee, stopte er een auto met getinte ramen voor de poort. Ik zat een boekje te lezen in het zonnetje en vroeg me dus wel af wie dat zou zijn.
En net als laatst, bleek het een oud-collega van mij te zijn, met haar man die mijn adres haden meegenomen onderweg op vakantie, om even te komen buurten. Leuk!

Met Gerrie en Berend dus een rondje over het terrein en door de gebouwen gedaan, met tussen de de bedrijven door een kopje thee op het Tardoire-terras.
Berend bood zichzelf spontaan aan als onbezoldigd tuinman, want met de bosmaaier en kettingzaag het overtollige natuurschoon te lijf gaan, dat leek hem wel leuk. Nou, hij is van harte welkom! Er is genoeg bosopslag, brandnetel-en bramenbos voor iedereen! En wie tussen de bedrijven door lekker op het eiland wil relaxen met een boekje/drankje op een bankje of ligstoel, kan ook prima terecht.
Daar leek, met name Berend nog het meest van onder de indruk. Dat we, met al dat werk wat er nog te doen valt, tóch ook af en toe 'niks' doen.

Toen zij weer de reis naar het noorden hadden hervat, was het voor mij gedaan met rustig aan doen.
Freya wilde wel weer even een rondje aporteren en aan dat verzoek werd voldaan.

Maar ergens bij het terugbezorgen van een stuk tak, ging het helemaal mis.
Of ze nu struikelde, of te hard beet..... Ik weet het niet, maar opeens rolde ze over de grond, al 'hoestend' en rochelend.
Ik ernaar toe, maar ze keerde me de rug toe en bleek staan kokhalzen en met de poten over de kop duwen.

Mij leek het dat ze iets in haar keel had, wat ze er zelf, zo te zien, niet uit kreeg. Actie dus en adrenaline!
Ik dook min of meer bovenop haar en dwong haar bek open om erin te kijken wat daar zat. En ja hoor, helemaal achterin stak nog net een stuk tak uit haar luchtpijp!
Er was nog net een centimetertje waar ik met mijn vingers bij kon. En terwijl Freya uit allemacht in mijn vingers beet, graaide ik het stuk tak uit haar keel. Dat bleek bijna 15 centimeter lang te zijn!

Toen het eruit was, waren we allebei enigszins ontdaan. Freya lag tegen mij aan te bibberen, ik lang tegen Freya aan te bibberen.
Ik hield haar goed in te gaten...krijgt ze lucht...geen bloedingen...geen shock? Niets van dat alles, gelukkig... alleen maar heel erg geschrokken. Ze deed geen stap meer die avond: niet om mee te gaan naar de kipjes, niet om te plassen....

Ik dacht:"Dat is het einde van 'aport', die durft straks niet meer"

Maar in de loop van de volgende dag, denderde ze alweer achter alles aan wat bewoog en werd het weer keurig aan mijn voeten bezorgd. Het leed was weer geleden.

Sterker nog... er is weer een leuk nieuw aporteermaatje voor Freya bij!