scherven brengen....

In onze keuken is niet alles meer naar wens, helaas.

Een paar dagen geleden had ik een ovenschotel in de combimagnetron staan, op geheel gebruikelijke wijze, toen er een raar kabaal uit het ding kwam.
Een blik erin liet meteen zien wat er aan de hand was: het glazen draaiplateau van de combimagentron was in drie stukken gebroken!
Maar eens zien hoe en waar we hier in Frankrijk aan een nieuw draaiplateau kunnen komen.

Gisterenmiddag was Arnoud bezig met het aanbrengen van de electra in de werkschuur; nieuwe stopcontacten, t.l.-verlichting, dat soort zaken. En dan op zo'n manier dat het niet meer lijkt op de spannende spaghetti de onze voorganger(s) ervan gemaakt hadden.
Dat ging allemaal heel voorspoedig (al had het allemaal wel wat sneller mogen gaan, wat Arnoud betrof. Hij is al dáagen bezig met het electrisch systeem op orde brengen), totdat er een onverklaarbare kortsluiting optrad.

Na enig speurwerk bleek het toch verklaarbaar en was het opgelost. Hoera.

Echter, toen we 's avonds de vaatwasser aan wilden zetten, gaf die geen sjoege. Geen lampjes, geen klikjes.... niks en dus ook geen schone vaat.
Vanmorgen heeft Arnoud hem een beetje ontmanteld om te kijken of hetgeen er scheelt, gemakkelijk te verhelpen is.

Helaas bleek de eindconclusie van Arnoud dat hij er verder ook niks mee kon. Waarschijnlijk had de kortsluiting van gistermiddag een bij-effect gehad in de vorm van een stroomstoot richting vaatwasser en is er ergens in het electrisch hart van het ding iets kapot gegaan.

Speuren op internet gaf ons een telefoonnummer dat je bij storingen van dit merk vaatwasser kan bellen .
Nadat ik eerst al mijn vragen (want ja, voorrijdkosten, werkuren, onderdelen.... is dat een zinvolle investering t.o.v. de nieuwprijs????) op een rijtje had gezet in het Frans, bleek het nummer niet te bellen vanaf onze verbinding. Waarschijnlijk werkt het alleen vanaf een Frans vast toestel.

De telefooncel die we daartoe bezochten, na het boodschappen doen, bleek met een kraskaartensysteem te werken en zie daar maar eens aan te komen op zaterdagmiddag na 12.00 uur.

Affijn, het werd een handwas en de rest..... wordt vervolgd.

Tátaratáaaah... weer wat af!

In de eerste week van juli was Arnoud ermee begonnen en vandaag is de klus geklaard: het dak van de schuur tussen onze gîte en de garage.

Voor:


Tijdens:


En nu klaar:


En aan de achterkant:


Kilo's dakpannen hebben het dak via Arnouds schouders verlaten, talloze balken zijn naar beneden gegooid... minstens zovele kilo's dakpannen, bakken cement en rollen dampwerend plastic en stukken hout gingen via zijn schouders hun nieuwe plekje innemen.

Bij het intikken van de vele lange spijkers, sloeg Arnoud éen keer op zijn duim, zodat daar een nieuwe nagel gaat komen. Maar verder leidde al het geklauter op grote hoogte niet tot noemenswaardige blessure (gelukkig).

En Esther bijdrage aan het geheel?
Uhhhhh...foto's maken?????

Behalve éen keer een paar extra handjes bieden om het platsic vast te kunnen zetten, ben ik niet op het dak geweest. Het klimgen is aan mij voorbij gegaan, ben ik bang.

Op de grond wel geholpen met de aan-en afvoer van diverse materialen, maar het leeuwedeel is toch door Arnoud gedaan!

Nu kan het dak de winterse neerslag weer doorstaan (al hoop ik dat dat nog vele maanden op zich laat wachten!)

Hoera! Klus geklaard!
(op naar de volgende... tja, zo gaat dat!)

plukverslaafd en stadjes

Met 15 potten bramen in de voorraadkast, zouden de bramen vanaf nu best voor de vogeltjes kunnen blijven hangen aan de struiken.
Maar nee, ik blijk plukverslaafd! Hoe kun je nu zulke mooie dikke volle zwarte bramen laten hángen als je ze ziet? Dat gaat eenvoudigweg niet!
En dus toch maar weer met enige regelmaat onderweg met het emmertje om een paar kilo te plukken.

Laatst had ik bij het maaien een struik gezien die daarvoor nog onondekt was. Een uurtje plukken leverde bijna 4 kilo bramen op. Een uurtje in de sapstomer en voila.....bramensap!

Gisteravond had Arnoud vlierbessen gezien. Die zitten zó in de emmer. Daarna ben je er nog wel flink zoet mee om de bessen van de tros te rissen.
Zou vlierbessensorbetijs lekker zijn? Over een half uurtje zullen we dat weten.

Afgelopen zaterdag ging Arnouds moeder weer op huis aan. Zin aan 'werken' hadden we niet echt en dus besloten we om zelf ook nog maar even vakantiegangertje te spelen en met de auto naar Brantôme te gaan.

Dat is een leuk, bezienswaardig stadje.



Ietsepietsie toeristisch.... dat wel.
Maar zeker leuk om zelf even doorheen te lopen en met een chocoladebroodje bij de hand, te kijken hoe de talloze kanoërs de stuw nemen....

We zagen er deze collega molen, super 'pittoresque':



Stadjes die aan het water liggen, vind ik toch al snel leuker dan stadjes die dat niet doen.
Na Brantôme zijn we nog doorgereden naar St Yrieix la Perche. We waren er tussen de middag (niet het beste tijdstip om een Frans stadje levendig te zien) en hoewel het een leuk middeleeuws hart heeft, vond ik Brantôme toch meer de moeite waard.

Na een dagje autorijden en toeristisch doen, waren we weer blij om onze eigen molen te zien en bij ons eigen watertje te kunnen neerstrijken.

Onze kleine roodharige bezienswaardigheid, liet zich weer van zijn beste kant zien, onder het toeziend oog van 'maman'.

kiekeboe

Kijk eens wie we daar weer hebben?

Sinds gisterochtend is de kleine kat weer present bij onze gîte.
Of het nu door de regen van de nacht ervoor kwam, dat muizen vangen ineens niet meer zo gezellig is.... geen idee. Maar meesmikkelen met al het lekkers dat er voor je moeder zomaar wordt neergezet is natuurlijk wel zo relaxed en voor ons reden om er af en toe eens wat extra neer te leggen!

megaweck

Vanochtend heb ik een megawecksessie gehouden. Ik had, samen met Arnouds moeder, gisteravond 2,5 kilo bramen bij elkaar geplukt, met een emmer vlierbessen. Er lagen nog witte kool en een enorme rode biet van de buurman te wachten op de weckketel en zelf had ik nog wat augurken en een éenóorme courgette gekweekt.

Van half negen tot drie uur 's middags heeft de weckketel staan pruttelen, met mij tot half éen in zijn gezelschap; al bessen sorterend, rissend, groenten snijdend, blancherend en smakelijke zoetzuuropvulvloeistof brouwend. Aan het einde van de sessie waren er weer 21 potten gevuld.

Arnoud had de ochtend besteed aan (de voorbereidingen van) leemplaten plakken in de woonkamer van het grote huis.

Arnouds moeder was 's ochtends nog even voor een tweede visite bij de dierenarts geweest. Haar hond had twee dagen geleden zijn poot bezeert en gisteren, na het wakker worden, zag dat er zo zielig uit dat ze toch maar even naar de dierenarts zjn geweest.
Een injectie bij ieder bezoek en een tas vol pillen (c'est la France!!! Dol op pillen.) ging de hond van 9 jaar oud, toch maar eens proberen of ze Freya kon bijhouden!! Ijdele hoop, dat wel.... maar het pootje lijkt een stuk beter te gaan.

Verder bleek, gisteren al, dat de Stentor het artikel over ons ook had geplaatst in de Zutphense editie. Dat had nog weer de nodige e-mails tot gevolg, zelfs enkele van onbekenden die meer info wilden over de verhuur!

Voor wie de krant gemist heeft, dit is de foto die erbij geplaatst is:

op stap?

Het is nog altijd zomers warm.
In de gîte verblijft nu Arnouds moeder voor een weekje met een vriendin.
Zwemmen in het meer van St Mathieu en in de Tardoire bij ons huis wordt ook nog wel af en toe afgewisseld met leemplaten plakken in het grote huis en de kipjes voeren, bramen plukken en de moestuin wieden en er oogsten.

Het jonge katje moet kennelijk op eigen benen staan. Ik heb hem sinds woensdagavond niet meer gezien; Arnoud heeft hem later nog wel in wat braamstruiken gezien, verderop in het weiland.

Ook éen van de witte eenden is mogelijk op stap. Die is ook al een paar dagen niet meer gezien.

De kipjes leggen nu iedere dag zo'n vijf à zes eieren, dus het is maar goed dat er gasten zijn en buren en muziekspeelmaatjes....

hele volle week

Met gasten op het terrein én lekker warm ’s zomers weer, is bloggen een activiteit die er bij inschiet…blijkt. Even de e-mail lezen komt er nog net van, maar een blogje typen schiet erbij in.

Wat er wel van kwam was een tweede bezoek aan de tandarts voor de gasten op zijn laatste werkdag voor zijn vakantie. De jongen had nog steeds last en dus toch maar even gebeld…en gelukkig konden we nog weer langskomen.

De tandarts was hoogst verbaasd dat het nog zeer deed, maar desondanks heeft de tweede behandeling met een sterker spulletje er toch voor gezorgd dat de pijn verdween.

In het weekend had ik contact met een verslaggever van de Deventer krant. Of we er oren naar hadden om met een interview in de krant te komen. Tuurlijk!
Dus na een telefonisch interview, even de tekst gemaild gekregen en bekeken. Daar moest natuurlijk wel een leuke foto van ons tweeën bij, die we nog niet echt hadden liggen. Wel een ‘winterse’, maar nog geen recente ‘zomerse’.

Gelukkig wilde onze gast wel even voor fotograaf spelen en kon er een hele leuke foto naar Deventer gemaild worden.
Het stukje, met foto, stond afgelopen dinsdag in de krant.

Op maandagavond hebben we een kampvuur gehouden in het weiland. Na de regendag van zondag, kon dat wel weer zonder al te veel brandgevaar en met wat brooddeeg erbij en warme worstjes is dat best gezellig en lig je niet al te vroeg in je mandje.

Dinsdag ontstaken we nog een vuur, ditmaal in de barbecue.

Woensdag waren we uitgenodigd bij de buren voor een aangeklede borrel, ’s avonds. De buurvrouw werd 60 en had familie en bekenden uitgenodigd. Ik had al zo’n vermoeden dat de borrel wel heel erg aangekleed ging worden, toen ik hoorde dat er twee barbecues bij nodig waren.

En ja, onze lichte vrees bleek al snel bewaarheid: overvloedig drank en vlees vonden hun weg naar de lange tafel. Tegen 10 uur ging ik even naar de molen terug om Freya in de bench te doen en ik had zelf het liefst ook de oogjes toe gedaan…maar ja, bij de buren waren ze net aan de hoofdvleesschalen toe toen ik terugkwam.
Het geheel leek sprekend op het laatste plaatje in ieder Asterixstripverhaal: onder de sterrenhemel, aan lange tafels met veel spijs en drank. Alleen de bard ontbrak in de bomen…..

Zéer onbeleefd en bot….. bliezen we toch de aftocht tegen elf uur… vér voor het dessert. Slecht, slecht slecht! Maar we waren volgepropt en moegepraat, wat natuurlijk een slecht excuus is. Ik weet het….
Arnoud beloofde dat we de volgende dag zouden komen voor het dessert helpen opmaken. Maar omdat dat tussen 12 en 1 gepland stond, had ik al zo’n donkerbruin vermoeden dat de bedoeling zou zijn om álle restjes te helpen opmaken.

Tegen 12 uur ben ik dus maar even alleen naar de buurvrouw gelopen en heb de afspraak ietwat omgebogen: we zouden om 3 uur komen, écht voor alleén het toetje, met een kopje thee….We mochten Arnouds broer, schoonzus en nichtje wel meenemen!
Tjeerd en Suzanne hadden wel oren naar de chocoladetaart die ze in het vooruitzicht werd gesteld en gingen gezellig mee.
Een groot deel van de familie was blijven slapen en dus zaten we al snel weer aan lange tafels, maar nu in de garage…lekker koel.

Dat ‘nee’ zeggen geen optie was en dat ‘thee’ geen drank is. werd ook al snel duidelijk voor Tjeerd en Suzanne. Tjeerd wilde eigenlijk w ater drinken, maar dat ‘mocht niet’ en dus werd het bier. En voordat je het weet, staat er een tweede naast en bij Arnoud zelfs een derde. Maar bier en taart is het toch niet helemaal, als combinatie, vond Tjeerd.

Ik had na een flink uit de kluiten gewassen stuk chocotaart wel genoeg daarvan, maar moest flink in discussie over de vraag over hoe je ‘nee’ kan zeggen in het Frans, voordat de buurman was overtuigd. Helaas was de dame die het mes bediende nog altijd niet overtuigd en schoof er alsnog een stuk op mijn bord. Rustig laten liggen dan maar!

Arnoud wilde nog wel een stukje taart bietsen voor Marjan, die thuis was gebleven en had zijn oog op dat stukje op mijn bord laten vallen. Het leek me wat gênant om dat zomaar in te pakken en mee te nemen , dus vertelde ik de buurman over dat plan.
Niets daarvan, uiteraard! Er werd een volwaardig stuk voor Marjan afgesneden, namelijk de helft van het zeker nog 8 persoonsstuk dat er nog stond!

En of we nog vlees wilden…. En nog courgettes uit de tuin…..Nog iets anders?
Oef! In de avondmaaltijd was ook al weer voorzien bij ons.

tevoorschijn gekomen

Gisteren kwam Arnoud me roepen. Hij had wat ontdekt. Iets wat we echt niet meer verwacht hadden nog te zullen zien.
Eerst 's ochtends al, maar toen was ik niet in de buurt. 's Middags nog een keer en toen zag ik het ook. Het was even turen in het hoge gras, maar eenmaal in beeld..... aaah...wat een moppie!



Het is éen klein katje, hóogstwaarschijnlijk van onze buitenpoes en dan geboren in mei.
Ze zit heel verdekt opgesteld. Onder een grote prikstruik (tegen de buizerds), bovenop een bult (mooi uitzicht), achter de sloot (tegen wandelende vijanden) en slaat ons nieuwsgierig gade.
Bijna wit met roze/rode gloed zo hier en daar... heel snoezig!

Verder kwam er bij Freya ook iets tevoorschijn.
Ze had al een paar dagen een bobbel in de hals, die soms wat leek weg te trekken, maar die sinds maandag flink gegroeid was.
Ik had een afspraak met de dierenarts voor woensdagmiddag, maar gisterochtend toch maar even gebeld of het ook een dagje eerder kon. Dat kon.

De bobbel had duiveëi-achtige proporties aangenomen en in de hal bij de dierenarts vond Arnoud dat het nu echt op knappen staat.
Bij de dierenarts in de onderzoekskamer bleek dat ook het geval. De dierenarts drukt er even op en ...... zit helemaal onder .....

Freys mocht dus blijven, om het 'abces' onde verdoving schoon te laten maken.

Aan het begin van de avond kon ze weer opgehaald worden, voorzien van drie verbanden: éen om de hals, éen om de voorpoot en éen om de achterpoot.
Wij dachten dat ze misschien een beetje groggy in de hoek zou liggen, maar niets was minder waar. Spélen!



Ach, dat mocht ook van de dierenarts, alleen zwemmen mag niet.

Bij de jongeman van de gasten was ook enige medische zorg nodig. Bij hem was maandagavond kiespijn op komen zetten.
De tandarts kan hem woensdagnmiddag zien. Voor de tussenliggende tijd waren er nog wat verlichtende middelen nodig. Arnoud kende de tip om kruidnagelolie te gebruiken in zulke gevallen en dat bleek zelf hier bij de apotheek verkrijgbaar! (En dat terwijl we kruidnagelen uit Nederland hadden laten komen, omdat we dier hier niet gezien hadden....)

Met een ibuprofennetje en de kruidnagelolie was het ergste leed kennelijk al snel geleden en werd er weer gezongen in de rivier, bij het bouwen van een dammenstructuur. (Waarvan de buren zich afvragen "Wat gebeurt daar in de rivier?" en niks begrijpen van het antwoord "Het zijn Néderlanders, die bouwen graag dammen en dijken en waterlopen!")