Deze week kwam er iets uit de moestuin, wat in Nederland niet lukt 'van de koude grond': meloen.
Er staan twee soorten in de tuin: watermeloen en een soort die genoemd is naar het naburige departement Charente.
Een superoogst is het niet, want ze zijn vooral klein gebleven, maar dat maakt niet uit. Het gaat vooral om het idee dat het mogelijk is om hier meloenen te kweken!
Lastig is om te bepalen wanneer de Charentais rijp is. In de winkel zijn ze ietwat gelig, dus donkergroen is vast nog niet goed.
Maar ja, in de volgende fase snoepen er meteen liefhebbers mee, zodat er gaten in de gelige delen ontstaan. De fase ertussen is maar buitengewoon kort, geloof ik.
Desalniettemin, de meloen die over was gebleven tussen de gaten was wel heeeeeeel lekker!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten