rondjes

Ik had een bloemkooltje geoogst en de omhullende bladeren even op de tuintafel gelegd.
De dauw had er druppels op achtergelaten.

Opvallend was dat het geen halfronde bolletjes water waren, maar bijna perfecte bolletjes die over het blad heen rolden als knikkers, als het blad bewoog.
Geinig.

Verder had ik vandaag, midden in zijn vakantie(!), de monteur voor de molen aan het werk.
De flexibele koppeling was gearriveerd en werd er in een uurtje ingebakken.

Op zich is het een kwestie van 'erin leggen, dicht schuiven en bouten en moeren erin', maar omdat de generator van 300 kg ietsje lager was uitgekomen bij het uit elkaar halen, moest 'ie nu toch enkele millimeters opgetild worden om netjes te passen. Daar kwam zijn autokrik prima van pas.

Even uitproberen en het geheel draait weer rondjes dat het een lieve lust is.
Helaas is de rivier alweer aardig opgedroogd in een paar dagen, dus na een klein uurtje de boel toch maar weer uitgezet, want ik slobberde het kanaal aardig leeg.

Gelukkig (???) wordt er komende week weer flink regen verwacht.
Maar anderzijds.... het was vandaag 20 graden en zonnig overdag, zelfs nog wat te warm in de volle zon rond de middag...dus stoken is overdag niet echt een must en dan is extra electra ook minder van belang. Sterker nog, ik 'stookte' het grote huis gisteren en vandaag door de ramen open te zetten, want het was buiten warmer dan binnen.

Helemaal niet verkeerd, dus als de keus is 'dit weer', of 'lekker water voor de molen', dan weet ik wel dat ik voor de eerste optie kies.

Jacqueline en Emanuelle

Gisteren en vandaag hield ik ieder uur nog een uur over, omdat mijn biologische klok nog op zomertijd staat ingesteld.
Dan kun je een hoop doen: want iedere keer als je op de klok kijkt is het een uur vroeger dan gedacht, die weer besteed kan worden aan hond, tuin, huis etc.

Tijdens zo'n extra tuinuur hoorde ik vanmorgen het hek opengaan en stonden mijn Australische buren daar.

Ze gaan bijna weer op huis aan, na vanaf mei hier geweest te zijn en ze hadden Jacqueline (in het rood gehuld) en Emanuelle (in een zwarte outfit) bij zich, in de hoop dat die hier mochten komen wonen.
De beide meisjes hadden zich een paar maanden goed hun taak vervuld, maar mee in het vliegtuig...dat is toch geen optie; deze kipjes moesten toch hier ergens een nieuw thuis vinden.

Ach, als er plaats is voor 16, is er ook plaats voor 18.

En dus mochten ze even laten uit hun verhuisbox stappen, ín hun nieuwe territoriun, waar ze meteen kennis konden maken met de anderen.

Dat verliep redelijk soepel. Af en toe wordt er wel even gepikt, maar een paar uur later zaten ze toch redelijk vreedzaam bij elkaar rond de boom in de afgevallen bladeren te graven met hun poten, op zoek naar eetbare zaken.

Nu maar eens kijken of ze door hebben waar ze kunnen slapen vannacht en of ze de eitjes daar leggen waar de anderen dat ook doen.

flexibele koppeling

Nou de eerste helft is gelukt: het opzij schuiven van de generator en het verwijderen van de oude flexibele koppeling.

De Franse monteur was er keurig om negen uur en op twee weerspannige moeren na die een paar klappen op hun kop moesten krijgen om te draaien en eruit te komen, verliep het geheel zeer voorspoedig.

Helaas laat de tweede helft van het werk nog wel een weekje ofzo op zich wachten, want hoewel hij twee verschillende koppelingen bij zich had, was geen van beide passend.

De koppeling was een beetje apart, ik geloof niet dat hij zo éen eerder had gezien.
Er zitten 6 'bollen' op een ring. Die zijn meestal gelijkvormig, maar in dit geval verschilde de grootte, om en om.

Tja, zo eentje is nu in bestelling. Daar gaan een paar dagen overheen uiteraard.
Komende week heeft de monteur eigenlijk vakantie, maar als het onderdeel dan toch binnenkomt, komt 'ie hem er toch die week nog inzetten, zei 'ie. Wat heel aardig is, natuurlijk.

Jammer dat het niet af gekomen is, dan kan de molen nu nog niet draaien. Maar ja, niks aan te doen.

pannetjes worden nat...

Van de Franse lerares hoorde ik maandag dat er normaal gesproken in een jaar, tot nu, ongeveer een meter regen valt, maar dat er pas 70 cm is gevallen.

Nou, aan de ontbrekende 30 cm wordt gewerkt, sinds gisteravond!

Een bakje van circa 6 cm hoog was volgelopen én overstroomt, dus dat is er zeker gevallen, maar ik denk wel meer. Als ik zie hoe de rivier in éen nacht is veranderd van een koel kreekje in een woest schuimende massa... De dammen die de vakantiegangers hadden gemaakt in de rivier zijn compleet aan het zicht onttrokken.
Ik was even vergeten hoe dat er ook alweer uitzag. De vorige keer is dan ook minstens een half jaar geleden.

Theoretisch zou ik nu de molen kunnen opstarten.
Praktisch gezien wordt dat op zijn vroegst morgen.

Toen laatst Arnouds collega hier was en met een technische blik naar de apparatuur keek, zag/hoorde hij dat er een plastic koppeling aardig versleten was.
Dus startten we toen de zoektocht op naar een werkman die dit voor ons zou kunnen vervangen.

De grootste moeilijkheid is het aan de kant doen van de generator van 300 kg om erbij te kunnen. Was het ding niet zo zwaar dan zou het voor Arnoud ook niet ingewikkeld hoeven zijn om de koppeling te vervangen. Het juiste onderdeel is wel via internet te bestellen.

Vanmorgen belde onze werkman dat het onderdeel bij hem was gearriveerd en of morgenochtend schikt om de klus te klaren. Prima, uiteraard.

Dan kan ik daarna mijn bladhark uit het vet halen, denk ik.

nieuwe buren

Vanochtend zijn we, met de nieuwe buren van onze oude buren, rond gekomen met de onderhandelingen.

Er zitten (uiteraard) nog enkele ontbindende voorwaarden aan de deal, maar als de achterliggende processen allemaal glansrijk worden doorlopen, wisselt ons oude huis in Warnsveld nog komende maand van eigenaar.

De circa 50 zonnepanelen die wij daar op het dak hebben liggen zijn niet inbegrepen in de overdracht, dus die mag Arnoud dan ergens begin 2010 er nog af gaan halen.

Wie nog interesse heeft in de aankoop van zonnepanelen is van harte welkom om zich bij ons te melden.

Fijn dus! Als de verkoop over een dikke maand een feit is, is dat een zorg minder en kunnen we hier verder aan het grote huis.

mega-ei

Het was gisteren weer een dag met een aantal uitersten.

Toen ik gisterochtend met Arnoud naar Limoges ging, moest er eerst gekrabt worden en onderweg was het aardig mistig.
Tot een uur of twaalf was het flink koud. Pas toen ik terugkwam van de rommelmarkt en andere feestelijkheden in Champagnac la Riviere en de zon was doorgebroken, werd het wat aangenamer. Sterker nog; ik kon in mijn T-shirtje 4 karretjes hooi uit het weiland ophalen en een tijdschriftje lezen in het zonnetje.

Bij de ronde langs de kipjes kwam ik een super-mega-ei tegen:


Is een doorsnee ei bij ons zo rond de 50 gram; deze was 94 gram en volgens mij de allergrootste die ik hier uit de kippenschuur heb gehaald.



Vanmorgen was het tegen half negen ook nog maar -6 graden buiten (bij de deur, op twee meter van de grond) dus tot zover de geloofwaardigheid van de weerberichten, die al twee dagen beweren dat het niet kouder zou worden dan 0,8 graden (boven nul).

Nou ja, vanaf woensdag wordt er voor de rest van de week 3 cm regen verwacht, met nachttemperaturen boven de 10 graden.... dus maar eens kijken of het dan nog vriest......

treurige aanblik

Toen we gisterenochtend naar buiten keken zagen we het al: het had gevroren!

Het goede nieuws is daarvan dat je dan de boerenkool kan gaan eten.

Maar het was slecht nieuws voor al die courgettes, aubergines en paprika's die de dag ervoor nog zo fantastisch onderweg waren... Alle blaadjes van die planten hingen slap en bruin naar beneden en dat bood toch een buitengewoon treurige aanblik in de moestuin. In plaats van stampot boerenkool werd het driegroenten-stamp met de laatste courgettes, paprika's en aubergines die nog aan de plant hingen.

Ook de bonenplantjes, waarvan ik de dag ervoor nog verbaasd verzuchte bij de oogst van 2 kilo: "Jeetje, wanneer houdt dit op?!" gaven in koor stilzwijgend, met hangende blaadjes het antwoord op die vraag: "Nu!!"

Verderop in de tuin, waren ook de vlijtige liesjes niet meer zo vlijtig en de wilde bloemen, niet meer zo wild.

Wat wel een levendige aanblik bood waren de twee vrouwtjesfazanten die zich bij ons in het hoge gras hadden verschuild voor de jagers.
Ze vlogen op toen wij er een avondwandelingetje maakten (maar pas toen we er bijna op gingen staan...zo dichtbij waren ze).

Vannacht had het weer gevroren; al zou het bij 0,5 graden boven nul moeten zijn gebleven volgends het weerbericht.
Rond half negen vanochtend was het 5 graden onder nul, naast de voordeur, onder het afdak, op een meter of 2 boven de grond......hmmmmmm, fris dus.

dikkere trui

Dat het onderhand oktober is, wordt nu langzamerhand wel weer voelbaar. De maximumtemepratuur vandaag zo'n 13 graden. In het zonnetje, kan dat nog wel in T-shirt bij het plukken van circa 2 kilo boontjes (1 kg gele en 1 kg groene... het houdt niet op!!!...terwijl ze volgens de buurman 4 Euro de kilo deden op de markt vandaag....).
Maar in de wind en/of in de schaduw (en dus ook binnen in huis) koelt het knapjes af en is een extra trui wel een nuttig accessoire.

Hoewel er 4 cm regen was beloofd voor vorige week, is er zo goed als niks gevallen en kan het molentje echt nog niet malen.
En dus snort in het grote huis de houtkachel een paar uur per dag om het niet te ver te laten afkoelen en in onze gîte de kerosinebrander.

Buiten zijn er ook wezentjes die het kouder krijgen en hun trui wat warmer maken. Deze kleine bijvoorbeeld; die vandaag heel decoratief op een hekje aan het klauteren was.



Voor de liefhebbers van het tekenen en schilderen van dieren is dit wellicht een aardig plaatje?

worst en (andere) keukenwetenswaardigheden

Vanmiddag heb ik mijn derde worstje met stopverf aangebroken, dus er is nu al zo'n 2 kilo stopverf verwerkt bij het inzetten van diverse ruiten.
Een zekere handigheid krijg je er dan wel in, dus ik kan me al haast aanbieden als stopverfspecialist.

Samen zijn we een nieuw werkblad aan het maken voor de keuken in onze eigen gîte. Het bestaande werkblad was een experiment van een nieuw materiaal dat je kon gieten/uitsmeren en dat zou uitharden tot een prima werkblad.
Tja, experiment geslaagd, uitkomst niet helemaal wat we hadden gehoopt: het is lastig schoon te houden en daarbovenop is het materiaal aan het barsten en wegspatten.

Nu hadden we beukenplanken gekocht voor de vensterbanken in het grote huis. Daar zaten drie verrassend lange tussen (meetfoutje/dyslexie/schrijffoutje...kruis aan wat van toepassing is). Die, aangevuld met een aantal andere, kortere, zouden een prima houten werkblad kunnen vormen. We hoefden dan, te zijner tijd, nog maar hout voor éen vensterbank bij te kopen.

Maar, een kleine puzzel later, lijkt het erop dat we helemaal niets bij hoeven te kopen.
Niet alleen hadden wij bij de bestelling een kleine marge extra genomen, ook de houtleverancier had een paar centimeter bij iedere lengte er boven op gedaan, zodat het in ieder geval goed zat.
Terugrekenend naar de werkelijke lengtes en breedtes van de vensterbanken, bleken er gewoon planken over te zijn. En als je maar genoeg vensterbanken hebt (12), dan blijven er op die manier heel wat planken over.

Arnoud heeft ze op maat gezaagd en in verschillende lijmsessies bakken we daar nu werkbladdelen van.

Vanmiddag nog een culinaire ruilsessie gehouden met de buren. Ik bracht hen 8 eieren en een halve emmer boterbonen en kreeg (wat natuurlijk niet hoeft, maar ja, ze willen het graag kwijt!!) een pompoen en een potje vers geweckte tamme kastanjes mee terug.

Laatst had ik zelf kroketjes gemaakt en de buren er ook een paar, diepgevroren gegeven met klaarmaakinstructies. Ze hadden ze gemaakt én ze vonden ze lekker. Mooi!
Ik vertelde uiteraard dat het 'kroket' heet. Daar zullen ze wel van opkijken; 'croquettes' staat ook op alle zakken brokjes voor dieren.....

Binnenkort zal ik ze eens uitnodigen voor een oud-Hollandsche stampot boerenkool (als het een nachtvorstje heeft gehad). Ben benieuwd wat ze daarvan vinden.
Ze kennen boerenkool hier wel, maar niet als groente, maar als sierplant in allerlei kleurtjes in de gemeentelijke perken.

Dus als het idee leeft dat Nederlanders maar vreemde dingen eten (dierenbrokjes en sierplanten), kan ik me dat goed voorstellen.
Hoewel ons beeld van wat Fransen eten (kikkerbilletjes, pens en slakken, om maar eens wat te noemen) ook wel eens als 'apart' wordt betiteld.

winterklaar

Vanmorgen was het 19 graden (en bewolkt) om 8 uur 's ochtends, wat niet echt een gewone temperatuur is. Vanmiddag was het nog wat warmer en overwegend zonnig.

Ondanks deze omstandigheden, is, met de steeds korter wordende dagen en het al vallende blad, toch de herfst wel duidelijk begonnen en dus de winter in aantocht... :-(

Vandaag stonden er een par klusjes in het teken daarvan:
de barbeque is schoongemaakt en binnen gezet; de pergola is uit elkaar gehaald en staat ook binnen.

We hebben een fraie kabel gemaakt voor de noodgenerator, zodat áls de molen het niet doet én het electrabedrijf de EDF óok onverhoopt geen stroom zou leveren, er in ieder geval enkele kacheltjes en lampen kunnen branden.

En verder zijn we druk bezig met maken, monteren en schilderen van raamkozijnen voor de schuur. Dat lijkt niet alleen beter dan de eerdere spookgaten, maar houdt ook wat wind en dus kou buiten.

Een blik op de weerberichten leert dat het vanaf morgen al uit is met de pret: bijna 4 centimeter regen wordt er verwacht in de 4 dagen vanaf donderdag.
Nuttig voor de tuin en de molen, die echt nog niet kan draaien omdat er al maanden nauwelijks regen is gevallen, maar toch.....

toekomst Franse les

Vanmiddag hoorden we van de docente van de Franse les, dat de toekomst ervan onzeker is.

Het rommelde al in juni in de 'Famille Rural' de club waar het, samen met allerlei andere cursussen en activiteiten onder valt, maar met de vakantie voor de deur, werd er verder niet veel ondernomen. Wel hoorden we dat de subsidies gekort zouden worden. Achter de schermen is er in september veel overleg geweest, met een openbare bestuursvergadering op 1 oktober.

Elly was daarbij geweest en had al laten weten dat zij eruit opgemaakt had dat de 'Famille Rural' bij die zitting was opgeheven en dat er mogelijk een soort doorstart onder een andere naam zou komen.

Op 13 oktober, zo vertelde de docente, zal er besloten worden of de doorstart, maar dan als stichting, gemaakt kan worden, in een vorm waarin alle docenten/begeleiders vrijwilliger zijn.
Een boeiende vraag is dan of ze een voorzitter vinden. En aangezien een voorzitter van een stichting hier persoonlijk aansprakelijk is voor het doen en laten van de stichting én zoals de docente vrolijk opmerkte, ook ervoor de bak kan indraaien als er dingen misgaan, staan de liefhebbers nog niet echt te dringen aan de poort.

De docente van de andere Franse lessen (waar Elly bij zit) was dit siezoen nog niet begonnen, hangende de procedures en heeft laten doorschemeren niet te voelen voor een doorstart in een andere vorm. Maar ja, zij was ooit voorzitter van de Famille Rural....

Onze docente zei desgevraagd nog niet te weten wat ze besluit, als er een doorstart is.

Ik heb goede hoop, want ze is uiteindelijk toch ook al half september gewoon begonnen en is nu ook nog actief nu de Famille Rural officieel niet meer bestaat. En in Frankrijk, wanneer de juridische kaders ontbreken, hebben de meesten niet zo'n zin om actief te zijn....

Affijn, duimen dus dat er een doorstart komt, een voorzitter gevonden wordt én onze docente nog zin heeft om het te blijven doen.

Leuk was wel dat er vandaag 'nieuw bloed' was in de vorm van een Engelsman die twee weken geleden, een paar dorpen verderop, is neergestreken met zijn vrouw.
Zijn vrouw was thuis aan het tegelen, maar die komt volgende week ook.
En zijn het zestigers (plus), zoals de meeste Engelsen hier in de regio??? No way! Ik kan het niet helemaal inschatten, maar ik zou zeggen 'onze leeftijd'.

Nice to meet you!

dierendag

Voor Freya een lekker versgekookt bot, voor Tornio een extra lounge-sessie in het gras voor het huis, een hapje brood voor kipjes en eendjes...werelddierendag bij de molen.

Hoewel..... iets verderop wordt dierendag door de Fransen op een andere manier uitbundig gevierd: "Hé, een dier!!! KNAL!!"

Arnoud is nog bezig geweest vandaag om de 9 ruitjes in de nieuwe sponningen te zetten die het 'voorheen lelijke gat in de schuur' tot een fraai raam gaan omvormen.



Een kleine 'oeps' vond net plaats luttele seconden voor deze foto werd genomen; er zit een sterretje in het onderste raam, rechtsbovenaan.

Gelukkig bleek het niet zo erg; vanwege een 'oeps' van gisteren (meetfoutje) was er éen raampje toch al niet goed van formaat en dat bleek precies bij deze maat te zijn, zodat hij meteen vervangen kon worden en er morgen slechts éen ruitje bij gekocht hoeft te worden.

als een speer

Met Arnouds collega en vrouw zijn we woensdag een dagje op stap geweest in de Dordogne.

Oorspronkelijk was het idee om van de vélorail (karretje dat als een fiets wordt aangedreven rijdend op in onbruik geraakte spoorrails) gebruik te maken in onze eigen Haute Vienne, maar daar waren ze al aan het uitpuffen van de zomerdrukte en dus gesloten door de weeks.

Ietsje verderop konden we wel terecht op deze zonovergoten laatste dag van september.

Na een korte uitleg in het Frans met veel handgebaren, zodat er ook geen misverstanden zouden kunnen bestaan bij mensen die geen Frans verstaan, gingen we bergopwaarts op de pedalen. We, dat wil zeggen, de twee mannen, want er zijn twee plekken vanwaaruit het geheel aangedreven kan worden, de rest is voor passagiers.

Na zo'n veertig minuten vonden we het na het oversteken van de 3e weg wel tijd voor een kleine picknick bij het gereedstaande bankje.
Na een minuut of tien ging bij het voormalige naastgelegen station de telefoon en dat bleek voor ons te zijn!! Waar we bleven, liet de bewoonster vragen, er werd op ons gewacht bij het eindpunt!

Okee, tot zover dus dat je het in je eigen tempo kon doen en ook af mocht stappen, ha, ha!

Net voorbij de volgende bocht bleek het eindpunt, waar op ons werd gewacht door de dame die in haar eentje de lijn beheert en het karretje moest keren, voor de terugweg (bult af).

Dat ging wel een stuk gemakkelijker!

Daarna zijn we nog doorgereden naar Jumilhac om het kasteel en de tuin te bekijken.



Leuk om te doen, al is het wel wat vergane glorie zo hier en daar.

De gids was echter zeer gemotiveerd (zelfs op 30 september, na talloze bezoekers in de zomer) en vertelde ons zeer gedreven en uitgebreid álles over het kasteel en de tuin.
Daarbij hield hij nog een half oog op de ingang, want hij was niet alleen de gids, maar ook de portier.

Hij zou de rondleiding voor ons in het Engels doen, tenzij er nog Fransen aan zouden komen, dan ging hij in het Frans verder en moesten we ons maar redden met de rondleidingstekst uitgeschreven in het Nederlands.

Prompt kwam er een Francaise en ging het kasteelverhaal in het Frans (voor mij aardig goed te volgen, de man sprak heel netjes rustig Frans, maar voor de andere Nederlanders/Finse in ons gezelschap toch minder te begrijpen, maar ja).

Zoals gezegd, de man legde álles uit. Maar al snel hadden we een kwart ook al wel genoeg gevonden en we haakten een beetje moreel af.....
En zo gebeurde het dat we na een uitgebreide bespreking van de oude keuken met zo'n dikke honderd potjes en pannetjes van koper, niet alleen moreel waren afgehaakt, maar ook er fysiek de brui aangaven en vroegen of we er weer uitgelaten konden worden:



Onze gasten kwamen trouwens de volgende dag twee Belgen tegen die ook waren aangehaakt bij de rondleiding en wat bleek: ook zij hadden de rondleiding niet helemaal volgemaakt omdat het hen ook wat al te lang duurde; zó gedetailleerd.