Oorspronkelijk was het idee om van de vélorail (karretje dat als een fiets wordt aangedreven rijdend op in onbruik geraakte spoorrails) gebruik te maken in onze eigen Haute Vienne, maar daar waren ze al aan het uitpuffen van de zomerdrukte en dus gesloten door de weeks.
Ietsje verderop konden we wel terecht op deze zonovergoten laatste dag van september.
Na een korte uitleg in het Frans met veel handgebaren, zodat er ook geen misverstanden zouden kunnen bestaan bij mensen die geen Frans verstaan, gingen we bergopwaarts op de pedalen. We, dat wil zeggen, de twee mannen, want er zijn twee plekken vanwaaruit het geheel aangedreven kan worden, de rest is voor passagiers.
Na zo'n veertig minuten vonden we het na het oversteken van de 3e weg wel tijd voor een kleine picknick bij het gereedstaande bankje.
Na een minuut of tien ging bij het voormalige naastgelegen station de telefoon en dat bleek voor ons te zijn!! Waar we bleven, liet de bewoonster vragen, er werd op ons gewacht bij het eindpunt!
Okee, tot zover dus dat je het in je eigen tempo kon doen en ook af mocht stappen, ha, ha!
Net voorbij de volgende bocht bleek het eindpunt, waar op ons werd gewacht door de dame die in haar eentje de lijn beheert en het karretje moest keren, voor de terugweg (bult af).
Dat ging wel een stuk gemakkelijker!
Daarna zijn we nog doorgereden naar Jumilhac om het kasteel en de tuin te bekijken.
 |
Leuk om te doen, al is het wel wat vergane glorie zo hier en daar.
De gids was echter zeer gemotiveerd (zelfs op 30 september, na talloze bezoekers in de zomer) en vertelde ons zeer gedreven en uitgebreid álles over het kasteel en de tuin.
Daarbij hield hij nog een half oog op de ingang, want hij was niet alleen de gids, maar ook de portier.
Hij zou de rondleiding voor ons in het Engels doen, tenzij er nog Fransen aan zouden komen, dan ging hij in het Frans verder en moesten we ons maar redden met de rondleidingstekst uitgeschreven in het Nederlands.
Prompt kwam er een Francaise en ging het kasteelverhaal in het Frans (voor mij aardig goed te volgen, de man sprak heel netjes rustig Frans, maar voor de andere Nederlanders/Finse in ons gezelschap toch minder te begrijpen, maar ja).
Zoals gezegd, de man legde álles uit. Maar al snel hadden we een kwart ook al wel genoeg gevonden en we haakten een beetje moreel af.....
En zo gebeurde het dat we na een uitgebreide bespreking van de oude keuken met zo'n dikke honderd potjes en pannetjes van koper, niet alleen moreel waren afgehaakt, maar ook er fysiek de brui aangaven en vroegen of we er weer uitgelaten konden worden:
 |
Onze gasten kwamen trouwens de volgende dag twee Belgen tegen die ook waren aangehaakt bij de rondleiding en wat bleek: ook zij hadden de rondleiding niet helemaal volgemaakt omdat het hen ook wat al te lang duurde; zó gedetailleerd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten