Dit is alweer het 200e bericht op deze blog....
Afgelopen maandag zou er een vrachtwagen uit Nederland komen met een verse voorraad leem: de eindlaag voor in de woonkamer, keuken en gangen.
Wij hadden 's ochtends al eens gebeld met de leverancier, om te melden dat de weg bij ons niet gestrooid was en (dus) erg glad. Misschien niet zo'n goed idee met een vrachtwagen???
's Middags belde de chauffeur. Hij zat 20 kilometer van ons af en vroeg zich af hoe de wegcondities waren.
Naast dat het lastig zou kunnen zijn om bij ons te kómen, bleek het in het gesprek ook lastig te worden om de lading te lóssen. Hij had een internationale vrachtwagen bij zich zonder laadklep en zonder palletwagen.
Hij ging dus maar even met 'planning' overleggen en we zouden er nog van horen.
Arnoud werd de volgende dag door een Spaanse dame gebeld, met info over de levering. Het zou donderdag komen, ze zouden nog bellen vantevoren.
Woensdag was de weg weer begaanbaar en wij maakten daarvan gebruik door een kar met grof vuil weg te brengen naar het brengpunt.
Echter, halverwege kwam ons een grijze auto tegemoet die ons seinde te stoppen.
Het was onze buurman met in zijn kielzog een vrachtwagen die naar ons onderweg was. De chuaffeur had toevallig aan de juiste persoon in Oradour de weg gevraagd en kon zodoende achter hem aanrijden.
Wij dus weer rechtsomkeert om de boel te helpen lossen voor het hek. (Verder ging niet: beetje te nat allemaal... dat heeft Arnoud later met de hand naar binnen gebracht).
Dat kwam dus weer vrij toevallig allemaal goed, want ja, als je een dag eerder komt dan wij denken.... hóeft het niet zo te zijn dat wíj er ook zijn. En zelfs áls we er zijn en we verwachten niks.... zou het ok nog kunnen dat we het niet merken! Met France Blue op de radio en druk aan het werk in de molen....merken we niks van deurbellen of claxons....
Nou ja, we kunnen weer even voort.
donderdag 14 januari 2010
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten