@!*&%%#@*!!!

Op sommige dagen zit er meer tegen dan op andere.....

Het begin gisteren emt het aansluiten van de waterpomp voor de moestuin. Theorie: je vult de aanvoerslang met water... je vult het apparaat met water...stroom aansluiten en hopsekee....hij doet het.

De praktijk:
Je vult -tig keer de slang en het apparaat..stroom....aan....noppes.
Dan controleer je de aanvoerslang door hem uit de rivier te hijsen. Niks mee aan de hand.
Mooi, maar....om hem goed terug te krijgen in de rivier kom je in aanraking met zowel brandnetels als braamstruiken....

Nog een paar keer proberen...vullen...proberen...vullen..proberen...onderhand flink pissig en zeiknat zijn en dan ineens, zonder merkbaar verschil in de aanpak: water!

Grrrrrr. het hád ook best wel in éen, twee of desnoods drie keer mogen lukken.

Affijn, dan maar een welverdiende siesta onder mijn vers uitgelopen eiekenboom op het eiland.

Maar de rust wordt tegen half drie wreed verstoord. Wat een kabaal bij de kippen!

Terwijl ik er naar onderweg ben hoor ik de buurman roepen. Geen idee wat hij zegt, maar het klinkt dringend, dus dan maar die kant op.

Blijkt het over hetzelfde te gaan...
Zodra ik binnen gehoorsafstand kom, hoor ik hem roepen dat er een vos bij de kippen zit. SHIT!

Zo snel als maar mogelijk is de 100 meter naar de kippen afgelegd.

Bij het hek zag ik al dat de buurman het wel goed had gezien. Veren, veren en nog meer veren en onder de boom midden in het perk staat zelfs even nog de boosdoener, die het wel jammer vond dat ik zijn feestje kwam bederven.

Een eerste inventarisatie: twee kippen en een haan dood. Bij nadere beschouwing ligt er in een ander hoek nog een kip.

En ja.. je hebt toch zo je voorkeuren welke kipjes en haan je het leukste vindt. Jammer dat de vos dezelfde smaak heeft....

En als de vos er nou af en toe eéntje kwam roven om op te eten... zou ik het nog tot daar aan toe vinden. Maar ze om zeep helpen en ze dan rustig laten liggen, daar heb ik toch heel wat minder vrede mee.

En dus stond vandaag de lokale 'ongediertebestrijder' op de stoep. Hij was hier al eens eerder geweest voor de muskusratten.

Nu heeft hij een strik geplaatst in een scheidingshek tussen ons en de buren, omdat daar een toegangspad leek te lopen voor de vos.

Met gemengde gevoelens, dat wel. Want ik vind het wel hele mooie beesten. En de kans is groot dat als we deze aan zijn einde helpen, er een of twee weesje in het bos achterblijven....

Maar ja... voorlopig zit ie er nog niet in en blijft het spannend: is mijn kleine lammetje er nog...hoor ik wat bij de kippen.....

acrobatische toeren

Toen ik vanmorgen met Franscisca stond te praten, zag ik iets bewegen aan de overkant van de rivier. Ik kon het niet meteen thuisbrengen: een visser misschien die ik zag lopen tussen de bomen???

Nog eens goed kijken deed me vermoeden dat het een beest was dat in de bomen zat, maar wat voor een beest?

Franscisca zag het het eerst: het is een eekhoorn!

Inderdaad, de lange pluizige staart was goed herkenbaar, maar dan was het wel een klein eekhoorntje, vonden we.
We stonden naar zijn kapriolen te kijken, toen we zagen dat er nóg een zat, wat hoger in de boom. Geinig! Ik had hier op het terrein nog niet eerder eekhoorns gezien en dan meteen twee!

Sterker nog: toen we even de tijd namen om te blijven kijken telden we er zelfs vier!

leuk, het voorjaar!







Daarna even de rommelmarkt van onze woonplaats bezocht. Er was ook een bric-a-brac georganiseerd in de lokale galerie en theesalon, waarvan de opbrengsten ten goede komen aan de restauratie van de kerk. Tja, in dat geval kún je de electrische pannenkoekenbakker natuurlijk niet laten staan....

Verder bijna al mijn Engelse kennissen daar de hand geschud, want die kwamen dáar dan weer in grote getale op af. (Zal ook schelen dat de uitbaters van de galerie en de theesalon Engelsen zijn...

Na thuiskomst en een happie eten, heb ik de molen afgeschakeld. Waarschijnlijk is het seizoen nu voorbij.
Hoewel het water nog net toereikend was voor de opwekking van de benodigde electra, liep de molen niet meer gemakkelijk. We gebruiken nu zó weinig, dat ieder apparaat dat je aanzet, meteen een enorm extra percentage van de totale opbrengst vraagt, zodat het geheel erg veel fluctuaties heeft. Dan kun je er bijna naast blijven staan om dat op te vangen!
Bovendien klinkt hij niet mooi als hij maar zo weinig hoeft op te wekken.

Uit dus, die handel! En tenzij het nog weer heel koud wordt en flink gaat plenzen (wat ik niet hoop, dit bevalt wel).. is het nu weer klaar tot aan de herfst. Hij heeft toch vijf maanden zo goed al non-stop gedraaid! Niet gek.

buffelen

Gisterenochtend stond de buurman tegen negen uur voor de deur: helemaal klaar voor de strijd.

Ik had de kar met benodigdheden voor het plaatsen van palen en hekwerk al klaarstaan, dus we konden meteen aan de slag.

Hij was voornamelijk ingeschakeld om de gemotoriseerde grondboor te hanteren, omdat ik al wel had gezien dat daar behoorlijk kracht bij kwam kijken om dat ding in toom te houden.

De eerste twee gaten gingen ongeveer zoals het hoort: met zijn tweeen hielden we het apparaat in bedwang en hij hoorde zich een weg naar 80 cm diepte.

Bij het derde gat kwamen we een steen tegen, of misschien zelfs wel meer. De machine ging niet verder dan tot de helft en kwam vast te zitten in het gat.

Wij dus trekken, draaien, uitgraven....wat dan ook...

De machine kwam eruit, maar de boor leek nu wel meer op een banaan dan op een wortel. Die ging nu dus in ieder geval niet meer aan het werk.....

Buurman helemaal in zak en as, want hij had de machine 'gesloopt'. Tja, volgens mij moest het wel op te lossen zijn, want de boorkop is eventueel zelfs nog te vervangen. Maar ja... díe oplossing ging in ieder geval niet onmiddelijk soelaas bieden.

Buurman dacht dat de ijzerwerkplaats in St Mathieu wellicht uitkomst kon bieden. En zo stonden we een kwartiertje later in een imposante werkplaats waar o.a. generatoren voor watermolens worden gemaakt.

Na de gebruikelijke plichtplegingen, werd het probleem voorgelegd aan de medewerker van dienst. Hij zag wel een mogelijkheid met de 'pers' die hij had staan en gelukkig wilde hij het ook meteen proberen.
Een paar keer flink duwen met die enorme pers resulteerd weer in een wortelvormig stuk gereedschap. Tóp.

Voor een tientje (waarschijnlijk 'onder de toonbank') was het euvel weer verholpen. Ik helemaal blij, buurman weer in zak en as. Want a) hij was zijn portemonnaie vergeten, b) hij vond dat hij het moest betalen en c) hij vond het tientje geloof ik teveel.

Ik vond a t/m c allemaal niet van toepassing en was allang blij dat we weer vooruit konden.

Maar aangekomen bij gat nummer 2,5 was de buurman toch wat wit om de neus. Hij had geen zin om de machine nogmaals onklaar te maken.

Hij vroeg of ik geen barre-de-mines had? Na een omstandige uitleg bleek dat een massief ijzeren staaf met een punt te zijn, die hij organiseerde aan het eind van de ochtend. De tijd vliegt als je lol hebt...dus hij moest zich om twaalf uur melden bij zijn vrouw voor de warme prak. Resultaat van de ochtend: 2,5 gat en een rondje St. Mathieu.

Tegen half twee waren we er weer helemaal klaar voor. De tactiek werd: een rondje boren met de machine tot zover het gaat (dat is circa 30 a 40 centimeter) en dan met de staaf stampen, prikken en peuteren, om de stenen eruit te vissen, weer een rondje machine en tot slot nog een rondje staaf.

Wie zich afvraagt.. gaat het niet sneller met de schep... heeft de Haute Vienne klei uit ons weiland nog niet van dichtbij meegemaakt....

Tegen half zeven/kwart voor zeven waren alle circa 15 gaten, op éen hardnekkig stenig gat na, van een paal voorzien......
En eigenlijk moeten er nog een stuk of zeven gaten gemaakt worden om een mogelijk zwak stuk hek om de hoek ook te vervangen.....

In ieder geval kan vandaag het gaas en prikekldraad op de gezette palen worden aangebracht. Maar dan kunnen we wel alvast de schapen in die wei laten, want als we er aan het werk zijn, zullen ze toch niet over het hek vliegen.....?

Franscisca was ondertussen de hele dag bezig om een houten hek te maken, dat in de palenrij gemonteerd moet gaan worden. Dat zat ook al niet helemaal mee: het werkblad veerde mee met hameren, de accuboormachine had omvoldoende vermogen en het schroefbitje wilde niet vast blijven zitten in de bedrade boormachine en genoeg schroeven in de juiste maat waren er ook al niet.....

De klushoroscoop voor gisteren luidde waarschijnlijk voor alle sterrenbeelden 'bezint eer ge begint en als ge toch begint...tegenslag zal uw geduld en fysieke mogelijkheden op de proef stellen'.

Hopenlijk is het vandaag meer:'Alles wat u aanraakt lukt meteen in éen keer'. Dat lijkt me nou prettig!

Moeder en kind maken het trouwens uitstekend in de wei. Gisteren ook even het kind van dichtbij bekeken en... het is een meisje!

genoeg voor een dag

Gisteren was een ongekend drukke dag, met echt wel meer dan genoeg te doen voor éen dag.

Het begon al vroeg, toen ik onderweg naar de kippen zag dat alle volwassen schapen, op éen na, weer naar de verkeerde wei waren gesprongen!
Grrrrrr! Behoorlijke frustratie, want er zat nu onderhand echt úren werk in om het tussenhek op de goede hoogte en stevig te krijgen en dan nóg....!

De schapen weer teruggedreven en maar weer bedacht:"Wat nu?"

De weide langs de rivier is volkomen kaal gegeten, dus daar kunnen ze niet blijven. De beste kans maakt weiland 2, maar dat moet dan wel dicht zijn! En met ons oplap-en broddelwerk, is het dat dus nog altijd niet.

Nu was ik er er wel flauw van. Ik was niet van plan om nog meer tijd te steken in halve oplossingen. Er móet gewoon een goed hek komen!

De palen zijn er, het apparaat om de gaten in de grond te boren is er, het gaas valt aan te schaffen...dus wat is het probleem? Tja, de machine is veel te krachtig om door mij bediend te worden. Assistentie is gewenst!

Ik dus naar de buurman en gevraagd of hij het ziet zitten om ons hiermee te helpen.
Dat is hij en dus gaan we daar donderdag mee aan de slag.

Franscisca en ik gingen dat dan maar alvast voorbereiden, door met de tractor de palen op te halen en klaar te leggen. Daarna nog even de schapen toch in de benedenwei gezet, want 's middags zouden we niet thuis zijn en dan wil ik toch de schapen wel in een dichte weide hebben zitten, ook al is er weinig meer te eten voor ze....

Na de lunch was het tijd voor het volgende programma-onderdeel.

Een bekende van mij moest op stel en sprong verhuizen, om haar spullen veilig te stellen voor de schuldeisers van de man met wie ze samenwoont. (De man ligt in het ziekenhuis na een hersenbloeding, op eerste paasdag.... en bij het uitzoeken van de administratie bleek er een beerput open te gaan). Een hele trieste zaak dus.

Omdat ze op maandag nog niet wist dat ze op woensdag ging verhuizen...hadden we niet het idee dat de gemailde oproep 'wie kan er helpen vanaf 9.00 uur' een hele geordende verhuizing zou opleveren. Het leek ons een goed plan om daarin onszelf ook nog enigszins in bescherming te nemen tegen een onoverzichtelijk chaos en zwaar sjouwwerk. Dus wij hadden ons aangeboden om 's middags in het nieuwe huis te helpen om het er wat leefbaar te maken: huiskamertje inrichten, bed neerzetten en opmaken... dat soort werk.

Dat hebben we dus ook gedaan van half twee tot vijf.

De dame had ons geinstrueerd waar ze een zitkamertje wilde hebben en dat ze haar bed in de grote ruimte, waar al haar spullen verder ook kwamen wilde hebben.

Affijn, toen zij haar hielen had gelicht besloten wij unaniem dat dat niet ging gebeuren (fijn he, zo'n hulp....). En dus maakten we van de zitkamer een zit-slaapkamer, met een boekenkast met leuke mooie boeken en andere vrolijke spulletjes, waarachter het bed in een enigszins afgelsoten deel stond.

Alle 'zooi' was zo in de grote opslagruimte/atelier ondergebracht, grotendeels nog in zakken en dozen om later eens rustig zelf uit te zoeken. Maar er was tenminste éen ruimte om je even in terug te trekken zonder dat er meteen onrust is van wat er nog allemaal móet.

Even buffelen dus, vooral ook omdat er met enige regelmaat een trailer met nieuwe spullen voor de deur stond en je ervoor moest waken dat er 'zooi' vrolijk wel in díe kamer zou worden gezet...
Hoewel... toen het eenmaal vorderde, hadden ze allemaal wel door wat de bedoeling was en gingen de 'dozen' en 'machines' via de andere deur naar de andere ruimte.

Iedereen vond onze mini-morfose heel geslaagd, maar ja... toch nog wel even spannend wat de bewoonster er zelf vond vond...

Kort voor vijven kwam ze zelf en was helemaal (zoals dat gaat bij inrichtingen door anderen verricht) helemaal emotioneel en blij. Mooi, missie geslaagd.
Electra en water moeten nog wel weer aangesloten worden door de nutsbedirjven, maar een bed en rustig hoekje zijn er (en alle andere grote spullen zijn ook in huis aanwezig).

Thuis hadden we nog net puf om een gegrild kippetje op te warmen en op te peuzelen.

Howel het nog vroeg op de avond was, lonkten 'de douche' en 'het bed'. Maar ja, ik moest toch wachten tot de kippen op stok waren....die moest ik nog insluiten voor de nacht.

Toen ik even emt Freya in de boomgaard aan het spelen was, meende ik te zien dat de kippen hun veldje hadden verruild voor de schuur, dus ging ik op weg.
Ik zag ook dat éen van de schapen een beetje van de kudde aflag. Beetje ongewoon.

In de wei kwam ik een vreemde slijmerig substatie tegen met wat druppels bloed eraan. Een soort dikke fluim.
Omdat Freya eraan wou likken, heb ik het ver aan de kant gegoid met een stokje, terwijl ik me afvroeg wat het kon zijn.

Ik herinnerde me het zich isolerende schaap en vroeg me af of het zich misschien ziek voelde....

Vijf stappen verder, sloeg de schrik me helemaal om het hart. Wat lag daar nou?
Nog meer slijm en een soort zak die vrij rood van kleur was, maar niet héel bloederig....
Wat kon dat nou zijn?

Ik vemoedde toch een ziekte bij een van de schapen... kan je je maag eruitkotsen, vroeg ik me af???

Ik maakte me behoorlijk zorgen over het schaap en onderweg ernaartoe ging ik de mogelijkheden af.

Eén mogelijkheid, die het toch eigenlijk niet kón zijn, (want het is al half april én alle potentieel vruchtbare ooien van de juiste leeftijd hadden gelammerd (al dan niet met levend resultaat)) zou een geboorte zijn. Ik hoopte maar dat ik een lam zou aantreffen, al kon dat dus eigenlijk helemaal niet. Maar in andere scenario's met ziekte schapen en dierenartsen (zeker na zo'n dag) had ik niet heel veel trek.....

En hoewel ik de optie als 'onwaarschijnlijk' had verworpen..... ja, hoor: 'meeeeeeeèehhh', een nieuwe schapentelg drentelt rond de benen van zijn kersverse moeder!

Gelukkig maar, maar wat een verrassing!

Ik heb het nog niet helemaal uitgezocht, maar het is vermoedelijk van de ooi die vorig jaar februari is geboren en daarmee de jongste van het stel is en volgens de vorige eigenaar nog te jong zou zijn om al bevrucht te zijn in het najaar.

Affijn, genoeg te beleven dus weer in éen dag. Al hoop ik dat de komende dagen toch heel wat rustiger gaan verlopen......

(bl)auw

Vanwege een druk middagprogramma op de vrijdag, had ik bedacht om het 's ochtends rustig aan te doen... beetje verven, beetje boodschapjes doen...

In de supermarkt kwam ik een oude bekende tegen: boer Michel die ooit wat van zijn koeien bij ons zou plaatsen voor het korthouden van het gras. Ook al is dat er toen allemaal niet van gekomen; een praatje maken kan altijd.

Ik vroeg aan hem of hij naast koeien ook schapen heeft. Dat was niet het geval, maar hij wilde me best helpen met mijn kwestie om de lammetjes van hun oormerken te voorzien. Ik had al wel de tang én de merken, maar nog niet de moed om dat zomaar in hun oren te 'jassen', áls ik al zou durven om ze in hun kladden te grijpen!

Sterker nog, de hulp kon nog diezelfde ochtend geleverd worden, want kort voor twaalven stond hij voor de poort.

Meteen naar het weiland en de schapen naar het schuurtje gedirigeerd.

Michel zat in de schuur met de schapen. Ik zat er buiten vlak voor om door de deuropening de merken aan te geven.

Dat ging heel flitsend bij de eerste 3 of 4. De lammetjes geven nauwelijks een kik.

Maar ergens op de helft, zag een volwassen ooi haar kans schoon om langs Michel te gaan en in de streep met licht naar buiten te duiken, met nog enkele kompanen in haar kielzog.
Michel riep nog:"Attention!". Maar toen ik opkeek kwam er net een schapenpoot langs (denk ik), want mijn gezicht voelde wat rauw en gebutst aan.

Niet getreurd... nog een paar lammetjes te gaan! Bij de laatste wilde ik het ook zelf een keer doen, zodat ik weet hoe het gaat.

Michel kende het huis nog van toen het van de vorige bewoners was, dus hij was wel nieuwsgierig wat we ervan gemaakt hadden tot nu toe. Na de rondleiding toch eens in de spiegel gekeken hoe mijn gezicht ervoor stond. Ik kon namelijk een stuk ervan zien opzwellen zónder in de spiegel te kijken... dat kwam vanzelf als rijzend deeg in beeld!

Tja. Laat ik het zo zeggen: Ik vermoed dat menig persoon die ik 's middags in Limoges tegenkwam zal hebben gedacht dat ik een vuistslag van iemand te pakken had gehad.
Niet kapot, maar het werd wel blauw!

bezige bijtjes

Terwijl de bladknoppen aan de bomen uitbotten en zo hier en daar uitlopen, de zon (vaak) schijnt en de vogeltjes fluiten, leggen we honderden meters prikkeldraad aan aan de boven-en onderkant van de schapenhekken, kloven we hele stapels haardhout en ruimen we de gereedschapsschuur flink op.

Tussen de bedrijven door worden er allerlei eierrecepten uitgeprobeerd ( 8 erbij iedere dag) en wordt de moestuin onkruidvrij gemaakt voor het nieuwe seizoen.

Freya wil ook nog graag vermaakt worden.

Bezige bijtjes dus; hoewel we ook regelmatig met een 'boekje in een zonnig hoekje' te vinden zijn.

eieren rapen

Schapen zijn deugnieten!
Na de laatste reparatie van het hek was de hele omheining flink stevig.
Desalniettemin.... binnen een paar uur stonden de volwassenen aan de andere kant van het hek te grazen , de jonkies wanhopig mekkerend bij het hek achterlatend in het oorspronkelijke weiland.

Gék wordt je ervan!

De hele handel weer teruggedreven naar het weiland langs de rivier dat in ieder geval (hoop ik) goed dicht zit en op inspectie.

Er was geen gat in het hek, het was niet omvergelopen. Raadselachtig dus.
En omdat alleen de volwassenen (en 1 jong) waren ontsnapt en de kleintjes kennelijk niet kónden volgen, kon het geen 'kinderspel' zijn, deze ontsnapping.
Mijn, ietwat onwaarschijnlijk, maar niet onmogelijke hypothese..... ze zijn gesprongen!

Dus binnenkort nog maar eens een extra prikkeldraad, iets boven het oude gaas vastknopen en dan maar weer kijken wat er gebeurt....

Ondertussen is het pasen. Geheel in de traditie van pasen, liggen er eieren gestrooid op het eiland. Niet van chocola en ook niet van de paashaas.
Nee, het wijfje van onze half-wilde eenden, strooit ze in het rond: gisteren éen en vandaag nóg éen.

Tja, als ze niet van plan is erop te gaan zitten broeden, dan leg ik ze maar in de koelkast en zoek ik een recept op met eendeneieren....

Maar ja, het is vandaag (en morgen) veel te mooi weer voor internetten en kokkerellen! De moestuin moet nog klaargemaakt worden voor het nieuwe seizoen. Da's een beter klusje.

weglopers in schaapkleren

Maandag: de schaapjes nemen de kuierlatten.... ik kom ze tegen in het weiland achter de kippenschuur. De weide (2) waar ze instaan is dus kennelijk 'lek'. Nadat ik ze met hulp van een emmertje haver in weiland 1 heb ondergebracht, leert een kleine inspectie dat ze een stuk hek omver hebben gewandeld en toen de weg vrij zagen naar de volgende grazige weide.

De klus voor die dag, was dus wel duidelijk: het hek repareren! Die middag stonden ze weer in weiland 2.

Gisterenmiddag maakte ik een rondje door weiland 3, om te kijken of dat voldoende dicht is naar de weides van de buren toe. (niet echt....als je bedenkt door welk hek ze heengebanjerd waren). Mijn oog viel ook nog op een klein stukje hek van 3 meter, aan de rand van een braambosje, op de scheiding van weiland 2 en 3: "Ook niet zo stevig, maar ja, ook redelijk verstopt".

Vanmiddag, vlak voordat ik naar een afspraak ging, wandelde ik nog even naar de kipjes voor hun lunch in ruil voor een doos eitjes.
Vrolijk fluitend kom ik daar de hoek om en..... ja, hoor: weer dat Paulus Potter tafereel op een plek waar het niet moet!

Met hulp van Francisca de kudde weer in weiland 1 geleid (alleen de ram had zin om zijn kop in een emmer haver te steken en me te volgen; de dames hielden het liever bij een vers sappig groen nieuw weiland. Dat hielp dus niet.)

En ik hád meteen een vermoeden waar ze het weiland hadden verlaten.... En ja hoor. De gammele paal was nu een afgebroken paal, met een plat hek eromheengevouwen.....

Het klusje voor morgen dient zich dus ook alweer aan!
Dan moet het toch wel zo langzamerhand klaar zijn, dacht ik zo! Dan zijn alle hekken vernieuwd in weide 2. Moet toch theoretisch genoeg zijn!

Wellicht dat de wol begint te jeuken, nu het wat warmer wordt en dat ze zich wat harder schurken aan de hekken? Ze hadden namelijk al wéken de tijd, om de hekken op hun sterkte te testen. Maar nee,....