In de supermarkt kwam ik een oude bekende tegen: boer Michel die ooit wat van zijn koeien bij ons zou plaatsen voor het korthouden van het gras. Ook al is dat er toen allemaal niet van gekomen; een praatje maken kan altijd.
Ik vroeg aan hem of hij naast koeien ook schapen heeft. Dat was niet het geval, maar hij wilde me best helpen met mijn kwestie om de lammetjes van hun oormerken te voorzien. Ik had al wel de tang én de merken, maar nog niet de moed om dat zomaar in hun oren te 'jassen', áls ik al zou durven om ze in hun kladden te grijpen!
Sterker nog, de hulp kon nog diezelfde ochtend geleverd worden, want kort voor twaalven stond hij voor de poort.
Meteen naar het weiland en de schapen naar het schuurtje gedirigeerd.
Michel zat in de schuur met de schapen. Ik zat er buiten vlak voor om door de deuropening de merken aan te geven.
Dat ging heel flitsend bij de eerste 3 of 4. De lammetjes geven nauwelijks een kik.
Maar ergens op de helft, zag een volwassen ooi haar kans schoon om langs Michel te gaan en in de streep met licht naar buiten te duiken, met nog enkele kompanen in haar kielzog.
Michel riep nog:"Attention!". Maar toen ik opkeek kwam er net een schapenpoot langs (denk ik), want mijn gezicht voelde wat rauw en gebutst aan.
Niet getreurd... nog een paar lammetjes te gaan! Bij de laatste wilde ik het ook zelf een keer doen, zodat ik weet hoe het gaat.
Michel kende het huis nog van toen het van de vorige bewoners was, dus hij was wel nieuwsgierig wat we ervan gemaakt hadden tot nu toe. Na de rondleiding toch eens in de spiegel gekeken hoe mijn gezicht ervoor stond. Ik kon namelijk een stuk ervan zien opzwellen zónder in de spiegel te kijken... dat kwam vanzelf als rijzend deeg in beeld!
Tja. Laat ik het zo zeggen: Ik vermoed dat menig persoon die ik 's middags in Limoges tegenkwam zal hebben gedacht dat ik een vuistslag van iemand te pakken had gehad.
Niet kapot, maar het werd wel blauw!
 |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten