buffelen

Gisterenochtend stond de buurman tegen negen uur voor de deur: helemaal klaar voor de strijd.

Ik had de kar met benodigdheden voor het plaatsen van palen en hekwerk al klaarstaan, dus we konden meteen aan de slag.

Hij was voornamelijk ingeschakeld om de gemotoriseerde grondboor te hanteren, omdat ik al wel had gezien dat daar behoorlijk kracht bij kwam kijken om dat ding in toom te houden.

De eerste twee gaten gingen ongeveer zoals het hoort: met zijn tweeen hielden we het apparaat in bedwang en hij hoorde zich een weg naar 80 cm diepte.

Bij het derde gat kwamen we een steen tegen, of misschien zelfs wel meer. De machine ging niet verder dan tot de helft en kwam vast te zitten in het gat.

Wij dus trekken, draaien, uitgraven....wat dan ook...

De machine kwam eruit, maar de boor leek nu wel meer op een banaan dan op een wortel. Die ging nu dus in ieder geval niet meer aan het werk.....

Buurman helemaal in zak en as, want hij had de machine 'gesloopt'. Tja, volgens mij moest het wel op te lossen zijn, want de boorkop is eventueel zelfs nog te vervangen. Maar ja... díe oplossing ging in ieder geval niet onmiddelijk soelaas bieden.

Buurman dacht dat de ijzerwerkplaats in St Mathieu wellicht uitkomst kon bieden. En zo stonden we een kwartiertje later in een imposante werkplaats waar o.a. generatoren voor watermolens worden gemaakt.

Na de gebruikelijke plichtplegingen, werd het probleem voorgelegd aan de medewerker van dienst. Hij zag wel een mogelijkheid met de 'pers' die hij had staan en gelukkig wilde hij het ook meteen proberen.
Een paar keer flink duwen met die enorme pers resulteerd weer in een wortelvormig stuk gereedschap. Tóp.

Voor een tientje (waarschijnlijk 'onder de toonbank') was het euvel weer verholpen. Ik helemaal blij, buurman weer in zak en as. Want a) hij was zijn portemonnaie vergeten, b) hij vond dat hij het moest betalen en c) hij vond het tientje geloof ik teveel.

Ik vond a t/m c allemaal niet van toepassing en was allang blij dat we weer vooruit konden.

Maar aangekomen bij gat nummer 2,5 was de buurman toch wat wit om de neus. Hij had geen zin om de machine nogmaals onklaar te maken.

Hij vroeg of ik geen barre-de-mines had? Na een omstandige uitleg bleek dat een massief ijzeren staaf met een punt te zijn, die hij organiseerde aan het eind van de ochtend. De tijd vliegt als je lol hebt...dus hij moest zich om twaalf uur melden bij zijn vrouw voor de warme prak. Resultaat van de ochtend: 2,5 gat en een rondje St. Mathieu.

Tegen half twee waren we er weer helemaal klaar voor. De tactiek werd: een rondje boren met de machine tot zover het gaat (dat is circa 30 a 40 centimeter) en dan met de staaf stampen, prikken en peuteren, om de stenen eruit te vissen, weer een rondje machine en tot slot nog een rondje staaf.

Wie zich afvraagt.. gaat het niet sneller met de schep... heeft de Haute Vienne klei uit ons weiland nog niet van dichtbij meegemaakt....

Tegen half zeven/kwart voor zeven waren alle circa 15 gaten, op éen hardnekkig stenig gat na, van een paal voorzien......
En eigenlijk moeten er nog een stuk of zeven gaten gemaakt worden om een mogelijk zwak stuk hek om de hoek ook te vervangen.....

In ieder geval kan vandaag het gaas en prikekldraad op de gezette palen worden aangebracht. Maar dan kunnen we wel alvast de schapen in die wei laten, want als we er aan het werk zijn, zullen ze toch niet over het hek vliegen.....?

Franscisca was ondertussen de hele dag bezig om een houten hek te maken, dat in de palenrij gemonteerd moet gaan worden. Dat zat ook al niet helemaal mee: het werkblad veerde mee met hameren, de accuboormachine had omvoldoende vermogen en het schroefbitje wilde niet vast blijven zitten in de bedrade boormachine en genoeg schroeven in de juiste maat waren er ook al niet.....

De klushoroscoop voor gisteren luidde waarschijnlijk voor alle sterrenbeelden 'bezint eer ge begint en als ge toch begint...tegenslag zal uw geduld en fysieke mogelijkheden op de proef stellen'.

Hopenlijk is het vandaag meer:'Alles wat u aanraakt lukt meteen in éen keer'. Dat lijkt me nou prettig!

Moeder en kind maken het trouwens uitstekend in de wei. Gisteren ook even het kind van dichtbij bekeken en... het is een meisje!