genoeg voor een dag

Gisteren was een ongekend drukke dag, met echt wel meer dan genoeg te doen voor éen dag.

Het begon al vroeg, toen ik onderweg naar de kippen zag dat alle volwassen schapen, op éen na, weer naar de verkeerde wei waren gesprongen!
Grrrrrr! Behoorlijke frustratie, want er zat nu onderhand echt úren werk in om het tussenhek op de goede hoogte en stevig te krijgen en dan nóg....!

De schapen weer teruggedreven en maar weer bedacht:"Wat nu?"

De weide langs de rivier is volkomen kaal gegeten, dus daar kunnen ze niet blijven. De beste kans maakt weiland 2, maar dat moet dan wel dicht zijn! En met ons oplap-en broddelwerk, is het dat dus nog altijd niet.

Nu was ik er er wel flauw van. Ik was niet van plan om nog meer tijd te steken in halve oplossingen. Er móet gewoon een goed hek komen!

De palen zijn er, het apparaat om de gaten in de grond te boren is er, het gaas valt aan te schaffen...dus wat is het probleem? Tja, de machine is veel te krachtig om door mij bediend te worden. Assistentie is gewenst!

Ik dus naar de buurman en gevraagd of hij het ziet zitten om ons hiermee te helpen.
Dat is hij en dus gaan we daar donderdag mee aan de slag.

Franscisca en ik gingen dat dan maar alvast voorbereiden, door met de tractor de palen op te halen en klaar te leggen. Daarna nog even de schapen toch in de benedenwei gezet, want 's middags zouden we niet thuis zijn en dan wil ik toch de schapen wel in een dichte weide hebben zitten, ook al is er weinig meer te eten voor ze....

Na de lunch was het tijd voor het volgende programma-onderdeel.

Een bekende van mij moest op stel en sprong verhuizen, om haar spullen veilig te stellen voor de schuldeisers van de man met wie ze samenwoont. (De man ligt in het ziekenhuis na een hersenbloeding, op eerste paasdag.... en bij het uitzoeken van de administratie bleek er een beerput open te gaan). Een hele trieste zaak dus.

Omdat ze op maandag nog niet wist dat ze op woensdag ging verhuizen...hadden we niet het idee dat de gemailde oproep 'wie kan er helpen vanaf 9.00 uur' een hele geordende verhuizing zou opleveren. Het leek ons een goed plan om daarin onszelf ook nog enigszins in bescherming te nemen tegen een onoverzichtelijk chaos en zwaar sjouwwerk. Dus wij hadden ons aangeboden om 's middags in het nieuwe huis te helpen om het er wat leefbaar te maken: huiskamertje inrichten, bed neerzetten en opmaken... dat soort werk.

Dat hebben we dus ook gedaan van half twee tot vijf.

De dame had ons geinstrueerd waar ze een zitkamertje wilde hebben en dat ze haar bed in de grote ruimte, waar al haar spullen verder ook kwamen wilde hebben.

Affijn, toen zij haar hielen had gelicht besloten wij unaniem dat dat niet ging gebeuren (fijn he, zo'n hulp....). En dus maakten we van de zitkamer een zit-slaapkamer, met een boekenkast met leuke mooie boeken en andere vrolijke spulletjes, waarachter het bed in een enigszins afgelsoten deel stond.

Alle 'zooi' was zo in de grote opslagruimte/atelier ondergebracht, grotendeels nog in zakken en dozen om later eens rustig zelf uit te zoeken. Maar er was tenminste éen ruimte om je even in terug te trekken zonder dat er meteen onrust is van wat er nog allemaal móet.

Even buffelen dus, vooral ook omdat er met enige regelmaat een trailer met nieuwe spullen voor de deur stond en je ervoor moest waken dat er 'zooi' vrolijk wel in díe kamer zou worden gezet...
Hoewel... toen het eenmaal vorderde, hadden ze allemaal wel door wat de bedoeling was en gingen de 'dozen' en 'machines' via de andere deur naar de andere ruimte.

Iedereen vond onze mini-morfose heel geslaagd, maar ja... toch nog wel even spannend wat de bewoonster er zelf vond vond...

Kort voor vijven kwam ze zelf en was helemaal (zoals dat gaat bij inrichtingen door anderen verricht) helemaal emotioneel en blij. Mooi, missie geslaagd.
Electra en water moeten nog wel weer aangesloten worden door de nutsbedirjven, maar een bed en rustig hoekje zijn er (en alle andere grote spullen zijn ook in huis aanwezig).

Thuis hadden we nog net puf om een gegrild kippetje op te warmen en op te peuzelen.

Howel het nog vroeg op de avond was, lonkten 'de douche' en 'het bed'. Maar ja, ik moest toch wachten tot de kippen op stok waren....die moest ik nog insluiten voor de nacht.

Toen ik even emt Freya in de boomgaard aan het spelen was, meende ik te zien dat de kippen hun veldje hadden verruild voor de schuur, dus ging ik op weg.
Ik zag ook dat éen van de schapen een beetje van de kudde aflag. Beetje ongewoon.

In de wei kwam ik een vreemde slijmerig substatie tegen met wat druppels bloed eraan. Een soort dikke fluim.
Omdat Freya eraan wou likken, heb ik het ver aan de kant gegoid met een stokje, terwijl ik me afvroeg wat het kon zijn.

Ik herinnerde me het zich isolerende schaap en vroeg me af of het zich misschien ziek voelde....

Vijf stappen verder, sloeg de schrik me helemaal om het hart. Wat lag daar nou?
Nog meer slijm en een soort zak die vrij rood van kleur was, maar niet héel bloederig....
Wat kon dat nou zijn?

Ik vemoedde toch een ziekte bij een van de schapen... kan je je maag eruitkotsen, vroeg ik me af???

Ik maakte me behoorlijk zorgen over het schaap en onderweg ernaartoe ging ik de mogelijkheden af.

Eén mogelijkheid, die het toch eigenlijk niet kón zijn, (want het is al half april én alle potentieel vruchtbare ooien van de juiste leeftijd hadden gelammerd (al dan niet met levend resultaat)) zou een geboorte zijn. Ik hoopte maar dat ik een lam zou aantreffen, al kon dat dus eigenlijk helemaal niet. Maar in andere scenario's met ziekte schapen en dierenartsen (zeker na zo'n dag) had ik niet heel veel trek.....

En hoewel ik de optie als 'onwaarschijnlijk' had verworpen..... ja, hoor: 'meeeeeeeèehhh', een nieuwe schapentelg drentelt rond de benen van zijn kersverse moeder!

Gelukkig maar, maar wat een verrassing!

Ik heb het nog niet helemaal uitgezocht, maar het is vermoedelijk van de ooi die vorig jaar februari is geboren en daarmee de jongste van het stel is en volgens de vorige eigenaar nog te jong zou zijn om al bevrucht te zijn in het najaar.

Affijn, genoeg te beleven dus weer in éen dag. Al hoop ik dat de komende dagen toch heel wat rustiger gaan verlopen......