kat in 't bakkie

De katjes liggen graag in twee plastic bakjes die er op de tafel naast de deur staan. Maar ja... twee bakjes en drie katjes... da's dringen geblazen...zeker als ze ook nog met zijn drieen in dezelfde gaan liggen, zoals hierboven.

Dus ik had nog eens in de schuur gekeken of ik nog meer van dergelijke bakjes had.

Met een klein houten bakje en een groter plastic mandje, werd het assortiment gisteren uitgebreid. En er werd meteen in wisselende samenstellingen in proefgelegen:


Voor éentje al aan de kleine kant, zou je zeggen.....


Maar je kan er best bij: er bovenop!







Iedereen content met met dit nieuwe bakje!
Vanochtend zag ik dat hun moeder er in lag en zich vervolgens uitgebreid uitrekte...

goede ruil

Afgelopen dinsdag stonden er mensen uit Cussac bij ons voor de poort geparkeerd, die een klusje moesten doen bij de overburen.

Ergens in het kletspraatje bedacht ik me dat ze mischien wel zin hadden in een paar courgettes en komkommers.... je weet het nooit!

Het bleek dat ze geen moestuin hadden en er best een paar wilden hebben. Mooi! Want ook al had ik er maandag al wat kunnen slijten bij de franse les, er lag nog genoeg!

De wedervraag was of wij toevallig wat perziken wilden hebben, want daar hadden zij er, met 6 bomen, weer een heleboel van.

Nou.... daar zeg ik geen nee tegen!

Ik gaf ze een grote emmer mee, die ze dan 's midaags, als ze nog weer terugkwamen, weer mee terug zouden nemen.

De emmer zat bomvol én ze haden er voor de zekerheid ook nog maar een krat vol bij gedaan!

Als goede buur, hebben we dat volle krat maar meteen bij de keukendeur van onze Franse buren ingeleverd. Eerlijk zullen we alles delen, zéker bij zo'n overvloed!

Want ja.. perziken worden snel beurs...
Dus aan de slag ermee....



Zo stonden we die avond zo'n 80 perziken te schillen (na een anderhalveminuut-dipje in kokend water), om er 14 weckpotjes mee te vullen. En de volgende ochtend nog zo'n 60, voor nóg 10 potjes!

Oh wat zullen we smullen van de winter......

buitenwerk

Hoewel het eerste voorzichtige nachtvortje zich afgelopen nacht heeft voorgedaan, is het hier overdag heerlijk nazomerweer.

We doen al een paar dagen eerst 's ochtends, als het buiten nog te koud is, een uurtje behang stomen in de hal van het grote huis. En dan, na de koffie, gaan we voornamelijk buiten aan het werk.

Omdat het nu al tijden droog is geweest én de groei en nu wel uit is; is nù een mooi moment om de overkant te maaien en de rivierrand in het bos. Dan heb je er lekker lang lol van én je kunt er goed met de tractor terecht.

De komkommer-overdaad lijkt nu ingedamd.... er komt in ieder geval niet veel meer bij... af en toe nog eens een grote of een paar kleintjes.
Er liggen er nog twintig ofzo in een doos binnen, dus we kunnen nog wel vooruit.

De kleine katjes buiten zijn wel gecharmeerd van de zakjes kattenvoer die er nog over waren. En verder ook wel van onze bordjes met lunch, als we dat buiten opeten. Je hebt éen hand nodig om mee te eten en éen om je bord tegen de invasie van katjes te verdedigen.
Omdat hij de tactiek nog niet volledig machtig was, kostte dat Arnoud eerder deze week zijn boterham met ei..... In een poging de kat te omzeilen, zeilde het gebakken ei van het bord... op zijn trui.

verdrietig

Gisterenavond is, een paar minuten over half acht, onze lieve en al erg oude kat Tornio ingeslapen.



Ze was 19 jaar en 3 maanden oud en ze kwam bij ons in huis toen ik 19 jaar en 2 maanden oud was, als een heel kleingrijs bolletje wol uit het asiel in Utrecht.

Eerst was ons verteld dat het een katertje was... maar na een half jaar werd het 'jonkie', toch 'meissie'.

Het was duidelijk míjn kat, want op mannenstemmen had ze het niet zo en Arnoud werd ook nog weleens bij zijn eigen computerweggemept door Tornio...... maar ja.. toen we net samenwoonden was Arnoud ook meer niet dan wel thuis.......

Een goede aankoop wat Tornio betreft, was ons waterbed.
We dachten eerst dat ze daar niets aan zou vinden...dat geklots! Maar de eerste dagen bleef ze er bijna voortdurend in: ha, lekker warm!

Op schoot zitten, was in eerste instantie niet haar hobby. We hadden eerst een t.v. zonder afstandbediening en ik weet nog dat áls ze dan eens op schoot kwam zitten, we de hele avond dezelfde zender keken, omdat we natuurlijk niet wilden opstaan.

Een volgende goede aankoop was ons huis in Warnsveld. En dan vooral de tuin die daarbij zat.



Ze vond het heerlijk om daar lekker een rondje in te wandelen.
En de topattractie, voor ons beiden, was de schommelbank! Lekker in een (door bladeren gefilterd) zonnetje, op een kussentje, een beetje rondkijken en doezelen, terwijl ik ernaast zat een boekje te lezen.

We waren benieuwd hoe Tornio de reis naar Frankrijk zou vinden.
Maar dat ging prima, in de auto. Ze zat lekker rustig op schoot, of voor de stoel bij mijn voeten.

En de nieuwe stek vond ze prima.
Maar ik liet haar ook meestal binnen, want het is hier zo groot.... ik wilde haar niet in de talloze schuren moeten gaan zoeken.

Een mindere aanwinst vond ze Freya.
Maar ja, ze was al hoogbejaard toen Freya haar onstuimige intrede deed, dus wat wil je?
Maar een paar keer flink 'blazen', leerde Freya wel dat er een respectabele afstand in acht moest worden genomen.

Vorig jaar had ze een periode slecht gegeten en was ze 'lusteloos', dus ik gaf haar alles waar ze maar trek in had. De maaltijdzakjes kattenvoer van de Aldi bleken favoriet, dus die kreeg ze, zoveel ze maar lustte!

Daar werd ze wel weer ietsje 'dikker' van, maar het bleef een heel mager katje....
Maar ze knapte wel weer helemaal op: ging nog regelmatig op vliegenjacht, kwam weer lekker op bed slapen en kwam er 's avonds altijd gezellig bij liggen op de bank. Haar nieren functioneerden hooguit niet meer optimaal; de frquentie van de kattenbak legen moest wel omhoog.

Maar vorige week kreeg ik toch het gevoel dat ze echt aan het einde van haar leven was. Ze bleef het meest in de keuken, ging daar veel op de vloer liggen en haar achterpootjes leken wat dikker te worden.

Maar ze had nergens pijn, zo te zien en nog altijd een goede eetlust.

Gisterenavond, bij binnenkomst tegen half zes, zag ik haar in een vreemde houding liggen op de keukenvloer. Ze had haar plas laten lopen... kennelijk hadden haar pootjes en/of haar blaasspieren haar in de steek gelaten om naar de bak te komen.

Ik heb haar opgepakt en buiten in het gras neergelegd.

Arnoud kwam erbij zitten en we hebheb haar daar zachtjes geknuffeld tot het te koud werd buiten.
Tot een uur of zes was ze nog bij kennis, daarna zakte ze buiten bewustzijn en ademde ze nog maar heel oppervlakkig.

Ik heb haar in een doek in een doosje naar binnen gehaald toen het buiten te koud werd en ze lag tussen Arnoud en mij in, op de bank, in haar doos.

Tegen half acht zei ik dat ik meende dat ze was gestopt met adem halen...haar hartje klopte nog een paar keer.. en toen bewoog er niets meer.

Vanmorgen hebebn we een grafje voor haar gemaakt onder de eikenboom op het eiland, op de plek van de schommelbank.
En heel verdrietig, omdat we dit lieve zachte kattenvriendinnetje erg zullen missen, hebben we haar daar inlegd.


'Dank je wel, lieve Torrie'

bloedruil

Al lang geleden, toen we nèt de schaapjes hadden, kwamen we via mijn muziekmaatje in contact met een Nederlander in de Dordogne, die ook Solognots heeft, die ons dan wel wat wilde vragen....

De vraag lag er duimendik bovenop natuurlijk: want een verse kudde Solognots 'in de buurt' levert mogelijk vers bloed op in de bloedlijnen in de vorm van een verse ram!

Ergens in het vorjaar zou hij langskomen om onze kleine rammetjes te bekijken er er eentje uit te zoeken. Die zou dan nog bij zijn moeder blijven en in augustus zo'n beetje naar de Dordogne gaan.

Affijn, het uitzoeken kwam er niet van. De afspraak werd 'eind augustus kom ik en dan kom ik hem meteen halen'.

De laatste zaterdag van augustus hadden we afgesproken dat hij zou komen met in zijn kofferbak een ruilram, dat samen met onze kleine ooien een verse minikudde gaat vormen voor Franscisca (de dame die in het voorjaar bij ons was).

Ik had mijn jonge rammen alvast in de weide gezet bij de schuur; zodat we ze relatief gemakkelijk daarin zouden kunnen krijgen en er daar éentje vangen.

Helaas was dat nog niet zo gemakkelijk! Zodra de de schuur zagen, hadden ze het ideedat daar geen goede dingen vandaan zouden komen en spurtten ze langs ons heen de wei weer in.... hmmmmmm.....

Een paar pogingen later besloten we dat het niets werd. Ze werden steeds vlugger en minder van zins om zich in de schuur te wagen.

De afspraak werd dat ik ze in alle rust in de schuur zou lokken en tegen de tijd dat ze daar waren, hem zou bellen om te komen.

Mijn tactiek was om de 'gele emmer' weer in ere te herstellen; de emmer waar in de winter lekkere haver al bijvoeding in zit.
Mijn strategie was: eerst de bak los in de wei, op veilige afstand van de schuur...dan steeds dichterbij...dan in de ruif in de schuur...dan zelf in de schuur blijven bij het eten van de haver en dan BAM...deur dicht.

Maar de eerste dag bleef de haver onaangeroerd in de emmer... de tweede dag ook....

Dan maar de hulp ingeschakeld van de rest van de kudde in de andere weide. Díe herkenden de gele emmer namelijk wél en die hadden wel zin in een maaltje.
Dus gewacht tot de jonge rammen de rest van de kudde kon de zien...de kudde voeren... en dan een bakje voor de jonge rammen neerzetten.

Ha, dat ging al beter! "Zien eten, doet eten". En de emmer schoof in enkele dagen langzamerhand richting schuur.

Vanochtend vond ik in de mail de vraag of het al een beetje opschoot, want ze zouden binnenkort naar Nederland gaan en wilden eigenlijk voor die tijd de ram al wel in de weide hebben.
Maar voordat ik ze zou mailen dat ik zover nog niet was, ben ik de schaapjes eerst maar even gaan voeren om te kijken hoe ver we dan wél zijn.

Grappig genoeg huppelden ze vóor me uit de schuur in, vlogen niet héel ver weg terwijl ik de ruif vulde en durfden zelfs met mij in de schuur naar de ruif te gaan om van de haver te eten..... tja..... in dat geval wordt BAM een beetje vervroegd! En zo kon ik ze bellen om half negen in plaats van mailen en wel met de boodschap 'komt u maar!"

Dus anderhalf uur later stonden ze op de stoep en konden we de gewenste ram in de kladden grijpen, van een handvat voorzien met een stuk touw en naar de grote kooi achterin de auto zeulen.

Ik kon deze 'nummer 4' wel vertellen dat hij een leuk jaar tegemoet zou gaan, met volop vrouwen voor hemzelf alleen in een lekker weiland... zijn blik vertelde me dat hij in deze man eerder een slager herkende dan een 'goede herder'.

Maar ja, toch vangt de reis al snel aan.... ik hoop dat hij een mooie dynastie kan stichten....

spinnen in het zonnetje

Het is hier nu echt heerlijk zomerweer. De basistemperatuur is net rond de 20 graden (frisjes dus, in de schaduw), maar omdat het zonnetje vrolijk schijnt is het een heerlijk temperatuurtje in de zon. Of eigenlijk: in de halfschaduw onder het bladerdak, want pal in de zon in de hele dag is ook wel een beetje te gek natuurlijk.
En mijn zomerbloementuintje naast de gite staat uitbundig te bloeien: ook al zo'n aangenaam gezicht!

's Ochtends is het onder de vijf graden... dus de schaapjes zullen 's nachts wel blij zijn dat hun pyamaatjes al wat zijn aangegroeid sinds mei. Overdag staan ze liever in de schaduw.

Van mijn muziekmaatje mocht ik haar spinnewiel wel lenen.
De spintol is wel geinig en langzamerhand kon ik er ook aardig dunne draden mee spinnen, maar opschíeten....nee, dat doet het niet echt.
En 'twijnen'(2 of meer draden samenbrengen voor meer stevigheid) dat gaat er (geloof ik) ook niet mee.

Op dag éen voel de ik me nog niet echt verwant met de middeleeuwse uitvinders van het spinnewiel. Iedere 10 centimeter, brak het bobbelige krullerige resultaat van de spoel. Maar ja, het moet toch kunnen?!

Een beetje onderzoek op Youtube geeft wat handreikingen en op dag twee breekt het nog maar iedere 3 meter en kan ik het wiel ook enige tijd gaande houden, zonder dat ie uitzichtzelf de ander kant op wil.

Wel is de ergonomie nog ver te zoeken, dus vanmorgen heb ik maar eens een 'krukje' opgescharreld, in de vorm van een afgezaagd stuk hout, zodat ik lager zit en niet voortdurend mijn nek hoef te buigen.

Regelmatig verplaatsen, om niet in de volle zon te zitten en dan draaien maar met die handel!

En dan begint het er al enigszins op te lijken.
Okee, het is nog 'scheepstouw' qua dikte in verhouding tot wat ik op de spintol kon produceren, maar we gaan de goede kant op.



Foto: beide draden zijn getwijnd, elk bestaande uit twee draden. De dunne is met de spintol gesponnen, de dikke met het spinnewiel.