spinnen in het zonnetje

Het is hier nu echt heerlijk zomerweer. De basistemperatuur is net rond de 20 graden (frisjes dus, in de schaduw), maar omdat het zonnetje vrolijk schijnt is het een heerlijk temperatuurtje in de zon. Of eigenlijk: in de halfschaduw onder het bladerdak, want pal in de zon in de hele dag is ook wel een beetje te gek natuurlijk.
En mijn zomerbloementuintje naast de gite staat uitbundig te bloeien: ook al zo'n aangenaam gezicht!

's Ochtends is het onder de vijf graden... dus de schaapjes zullen 's nachts wel blij zijn dat hun pyamaatjes al wat zijn aangegroeid sinds mei. Overdag staan ze liever in de schaduw.

Van mijn muziekmaatje mocht ik haar spinnewiel wel lenen.
De spintol is wel geinig en langzamerhand kon ik er ook aardig dunne draden mee spinnen, maar opschíeten....nee, dat doet het niet echt.
En 'twijnen'(2 of meer draden samenbrengen voor meer stevigheid) dat gaat er (geloof ik) ook niet mee.

Op dag éen voel de ik me nog niet echt verwant met de middeleeuwse uitvinders van het spinnewiel. Iedere 10 centimeter, brak het bobbelige krullerige resultaat van de spoel. Maar ja, het moet toch kunnen?!

Een beetje onderzoek op Youtube geeft wat handreikingen en op dag twee breekt het nog maar iedere 3 meter en kan ik het wiel ook enige tijd gaande houden, zonder dat ie uitzichtzelf de ander kant op wil.

Wel is de ergonomie nog ver te zoeken, dus vanmorgen heb ik maar eens een 'krukje' opgescharreld, in de vorm van een afgezaagd stuk hout, zodat ik lager zit en niet voortdurend mijn nek hoef te buigen.

Regelmatig verplaatsen, om niet in de volle zon te zitten en dan draaien maar met die handel!

En dan begint het er al enigszins op te lijken.
Okee, het is nog 'scheepstouw' qua dikte in verhouding tot wat ik op de spintol kon produceren, maar we gaan de goede kant op.



Foto: beide draden zijn getwijnd, elk bestaande uit twee draden. De dunne is met de spintol gesponnen, de dikke met het spinnewiel.