verdrietig

Gisterenavond is, een paar minuten over half acht, onze lieve en al erg oude kat Tornio ingeslapen.



Ze was 19 jaar en 3 maanden oud en ze kwam bij ons in huis toen ik 19 jaar en 2 maanden oud was, als een heel kleingrijs bolletje wol uit het asiel in Utrecht.

Eerst was ons verteld dat het een katertje was... maar na een half jaar werd het 'jonkie', toch 'meissie'.

Het was duidelijk míjn kat, want op mannenstemmen had ze het niet zo en Arnoud werd ook nog weleens bij zijn eigen computerweggemept door Tornio...... maar ja.. toen we net samenwoonden was Arnoud ook meer niet dan wel thuis.......

Een goede aankoop wat Tornio betreft, was ons waterbed.
We dachten eerst dat ze daar niets aan zou vinden...dat geklots! Maar de eerste dagen bleef ze er bijna voortdurend in: ha, lekker warm!

Op schoot zitten, was in eerste instantie niet haar hobby. We hadden eerst een t.v. zonder afstandbediening en ik weet nog dat áls ze dan eens op schoot kwam zitten, we de hele avond dezelfde zender keken, omdat we natuurlijk niet wilden opstaan.

Een volgende goede aankoop was ons huis in Warnsveld. En dan vooral de tuin die daarbij zat.



Ze vond het heerlijk om daar lekker een rondje in te wandelen.
En de topattractie, voor ons beiden, was de schommelbank! Lekker in een (door bladeren gefilterd) zonnetje, op een kussentje, een beetje rondkijken en doezelen, terwijl ik ernaast zat een boekje te lezen.

We waren benieuwd hoe Tornio de reis naar Frankrijk zou vinden.
Maar dat ging prima, in de auto. Ze zat lekker rustig op schoot, of voor de stoel bij mijn voeten.

En de nieuwe stek vond ze prima.
Maar ik liet haar ook meestal binnen, want het is hier zo groot.... ik wilde haar niet in de talloze schuren moeten gaan zoeken.

Een mindere aanwinst vond ze Freya.
Maar ja, ze was al hoogbejaard toen Freya haar onstuimige intrede deed, dus wat wil je?
Maar een paar keer flink 'blazen', leerde Freya wel dat er een respectabele afstand in acht moest worden genomen.

Vorig jaar had ze een periode slecht gegeten en was ze 'lusteloos', dus ik gaf haar alles waar ze maar trek in had. De maaltijdzakjes kattenvoer van de Aldi bleken favoriet, dus die kreeg ze, zoveel ze maar lustte!

Daar werd ze wel weer ietsje 'dikker' van, maar het bleef een heel mager katje....
Maar ze knapte wel weer helemaal op: ging nog regelmatig op vliegenjacht, kwam weer lekker op bed slapen en kwam er 's avonds altijd gezellig bij liggen op de bank. Haar nieren functioneerden hooguit niet meer optimaal; de frquentie van de kattenbak legen moest wel omhoog.

Maar vorige week kreeg ik toch het gevoel dat ze echt aan het einde van haar leven was. Ze bleef het meest in de keuken, ging daar veel op de vloer liggen en haar achterpootjes leken wat dikker te worden.

Maar ze had nergens pijn, zo te zien en nog altijd een goede eetlust.

Gisterenavond, bij binnenkomst tegen half zes, zag ik haar in een vreemde houding liggen op de keukenvloer. Ze had haar plas laten lopen... kennelijk hadden haar pootjes en/of haar blaasspieren haar in de steek gelaten om naar de bak te komen.

Ik heb haar opgepakt en buiten in het gras neergelegd.

Arnoud kwam erbij zitten en we hebheb haar daar zachtjes geknuffeld tot het te koud werd buiten.
Tot een uur of zes was ze nog bij kennis, daarna zakte ze buiten bewustzijn en ademde ze nog maar heel oppervlakkig.

Ik heb haar in een doek in een doosje naar binnen gehaald toen het buiten te koud werd en ze lag tussen Arnoud en mij in, op de bank, in haar doos.

Tegen half acht zei ik dat ik meende dat ze was gestopt met adem halen...haar hartje klopte nog een paar keer.. en toen bewoog er niets meer.

Vanmorgen hebebn we een grafje voor haar gemaakt onder de eikenboom op het eiland, op de plek van de schommelbank.
En heel verdrietig, omdat we dit lieve zachte kattenvriendinnetje erg zullen missen, hebben we haar daar inlegd.


'Dank je wel, lieve Torrie'