boerenkool met worstdag

Gisteren was het hier heerlijk weer en was het zeer wel mogelijk om, in het zonnetje (uit de wind) buiten te lunchen. Het was weliswaar nog geen 10 graden, maar dat mag de pret niet drukken.

Vandaag was het op de thermometer wellicht net zo warm als gisteren, maar gevoelsmatig is het duidelijk een ander verhaal. Brrrrr, jassen- sjaals- en handschoenenweer.... Niks aan. De kachel op turbo en een beetje aan de computer hangen in de buurt van dier kachel, top2000 op de radio.....

De molen moest vandaag ook weer afgezet worden. Hij had ongeveer een dag of tien continue de grote kachel in de hal gestookt, maar nu was het water toch echt op. Zelfs voor een paar uur per dag, was het niet meer de moeite, want na een uurtje stond de rivierbedding al bijna droog. Tja, jammer....

Op internet was ik voor de fotoclub een beetje aan het grasduinen op zoek naar aardige fotobewerkingssoftware en sites.

Ik kwam een heel aardige tegen: namelijk deze.
Je kan er allerlei bewerkingen op je foto's loslaten, maar ik was wel gecharnmeerd van de potloodtekening en de 'vintage'foto.



Deze (Franstalige) is ook erg grappig: je kan er mensen/beesten/wat dan ook (Frans) laten praten en het resultaat als e-card versturen. Gratuit.....très sympa.....

Affijn, als het dan toch een koud dagje is, dan vanavond maar aan de boerenkool (eigen kweek) met worst (échte, uit NL).

nog eentje dan.....

Vandaag de kortste dag....
Gelukkig een droge dag (en niet de hele dag regen, zoals gisteren....beuh). Tijd dus voor een ommetje over het domein.

Na de storm van laatst had ik uit het weiland al een armvol afgewaaide berkentwijgen gehaald en nu leek me een mooi moment om daar (nog) een krans van te maken.

Nu kun je kransen in allerlei maten maken en een centimeter of 20 à 30 in doorsnee is wel aardig voor op een deur, bijvoorbeeld.
Maar ja.... dat had ik in de afgelopen week al eens gedaan en er waren nog heeeeel veel berkentwijgen over......dus....

Ik had wel zin om een hele grote te maken. Liefst voor op de garagedeur, maar bij gebrek aan ophanggelegenheid, toch maar voor de poort.

Het is even een paar uur werk, maar dan hangt 'ie ook:





En voor wat detail:



Vanmiddag even gezwommen in het zwembad in St. Junien.
Stel je een Nederlands zwembad voor op een donderdagmiddag in de kerstvakantie en wat zie je dan.......
Inderdaad: "bommetje vol" (en helaas zijn er dan altijd jongetjes die op je kop springen onder het motto 'bommetje!'.
Hier was het verbazend rustig en was het mogelijk de armen en benen te strekken zonder enige aanvaring te hebben. Hoeveel mensen waren er....twintig ofzo!
Prima dus.

onderzeeër

Vanmorgen leek het wel of ik niet in een molen zat maar in een onderzeeër!

Sinds gisterenavond elf uur gold 'code oranje' qua weer bij ons, want het zou gaan stormen, met flink regen. Een goede testcase voor het nieuwe dak.

Hoe het vannacht was, dat heb ik niet gemerkt.
Maar vanochtend regende het écht heel hard (en de hele ochtend). De stroom werd ook met enige regelmaat (kort) onderbroken, dus ik zat maar bij kaarslicht wat bestanden op te schonen op mijn laptop. Dat kan mét en zonder electra.

Beneden bij de molen moest ik nog wel even ingrijpen, toen ook het 'vak'waar het grote wiel in draait vol water liep. Het water komt dat met de loopband mee omhoog met een fraaie fontein tot gevolg. Dan moet de boel dus stilgezet worden, gekleed in regenjas.

De rivier is nu aardig volgelopen in enkele dagen. Er is nog iets van 70 cm over van de muur vaan de overkant. Da's niet veel.

Toen het om 12.00 nog steeds hard regende, moest ik toch op pas naar Cussac. Ik was uitgenodigd om met de stichting waar ik mijn muziek-en fotoclub heb te gaan eten in het restaurant. Dat werd via een D-tour, want er lag een boom over de weg naar Cussac.

En begon ik nèt te denken dat mijn Frans aardig allround begint te worden.....
Ga eten met 5 Francaises en je bent snel van dat idee af.
Kwebbelende dames hebben zo hun eigen tempo en jargon.....

Nou ja... 90% kreeg ik wel goed mee hoor, maar af en toe ontging me echt wel een hele paragraaf. Ach, knikken als iedereen knikt, lachen als iedereen lacht.....
Het was reuze gezellig!

Na de lunch was de storm vertrokken. Hoera.

kerstknutselen

Het begint al een traditie te worden; in december doen we met een paar NL dames aan kerstknutselen. Vorig jaar bij mij... dit jaar ook bij mij.

Ik had in de dagen ervoor het washok weer omgetoverd in een groenatelier en in diverse sessies al het nodige aan groen, mos, takjes e.d. uit het bos gesleept.
Ook had ik voor alle aanwezigen een kerstmannetje geknusteld van wol. Rood (nou ja, rose...) verven met crêpe-papier en er dan met witte wol een baard e.d. op maken:



Zondag vond het spektakel plaats en uiteraard namen de dames ook nog groen, mos, takken, besjes en kwikjes en strikjes mee.

Na afloop (en we hebben ook nog muziek gemaakt en gegeten en thee gedronken...) was deze kar vol het werk van 2 van de dames.

.

Ik heb zelf die dag (o.a.) dit gemaakt:







Omdat er natuurlijk nog heel wat materiaal over was en het zonde is van alle voorbereidingen om dat er na een paar uur alweer allemaal uit te gooien, had ik voor maandag een klasgenootje van de Franse les uitgenodigd om ook wat te komen maken.

Het hok is nog altijd niet 'leeg' en aangezien het buiten regelmatig regent, heb ik ook vandaag nog wat kerstkransen gemaakt.
Waar ga ik dat allemaal laten?

Het huis is groot genoeg... maar ja... het is ook leuk om weg te geven aan deze en gene.

uitzicht bij de buren

Gisteren heb ik even een rondje gelopen door het park van mijn Australische buren met het fototoestel bij me.

Dit is het uitzicht op het dak vanaf hun terrein:

(Het 'gat' is de simpele toegang via de garage naar de nieuwe bovenetage en wordt op termijn voorzien van een deur en een afdak.)

En op de terugweg ziet het er zo uit vanaf de weg:



En uit het archief van vorige week, kort voor de voltooiing met het beschikbare materiaal:

BOE-fjes

Vorige week vroeg ik me hardop af of er misschien een koe van de buurman in ons weiland aan het rondstruinen was geweest. Er lag 'bewijsmateriaal' in de vorm van iets flatserigs.

Maar ja.... 'een koe komt nooit alleen' en 'een koe produceert wel meer dan dit', stelden de boel weer gerust.

Vanmorgen bleek echter dat het vorige week waarschijnlijk wél een koe was geweest. Een verkenner die aan zijn kompanen had gemeld dat er vers gras te vinden was 'en een stapel vers hooi, voor wie de moed heeft om over een wankel draadje prikkeldraad te stappen.

Drie of vier kuddegenoten hadden die moed, maar waren toch niet dapper genoeg om in mijn veld te blijven toen ik eraan kwam... en stapten weer terug hun eigen wei in.

Ze hadden een aardig toertje gemaakt in dit paradijs, getuige hun voetstappen en eerder genoemde eindproducten van de spijsvertering.

Gelukkig hadden ze het hooi voor de schapen nog niet soldaat gemaakt, ook al was wel duidelijk dat ze het een beetje opgefluft hadden met hun koppen.

Hun baasje, die ik toch maar even in kennis had gesteld van zijn ondernemende dames, ging meteen an de slag om de barriere te versterken. Maar ja, als een koe eenmaal weet dat er ergens wat lekkers ligt......

We zien wel of ze nog weer eens 'vleugels' krijgen. Voorlopig heb ik een extra hekwerkje voor het hooi neergezet.
Een beetje koe trapt dat zo om, vrees ik, maar misschien schrikt 'ie ervan....

geplukt

Vandaag vond Arnoud een arme stakker die een ontmoeting met een roofdier zonder bloed had overleefd, maar waarvan wel de hele staart eraf geplukt was: een duif.

Tja, arme schepsels vinden hier een goed heenkomen... dus het washok is even ingericht als hersteloord. Moeten we wel de katten daar uit houden, anders is het een McSnack.....

Het dak is vooralsnog 'klaar' verklaard. Er missen weliswaar nog wel wat pannen, maar ja.... meer waren er even niet beschikbaar. Dus met een nieuwe bestelling bouwmateriaal moeten er ook nog maar wat pannetjes bij komen.

Veder hebben we de molen vandaag maar even opgedraaid. Niet om al elektra te produceren (want dat wil meestal niet in de eerste dagen), maar meer om het geheel door te spoelen en in gang te helpen.
Het kon ook, want het had dit weekend zoveel geregend dat we voor het eerst in lange tijd de stenen in de rivier niet meer konden zien. Dus eindelijk zat er weer eens flink water in de rivier.

het jongt al aan

De Engelse maandkrantjes zijn deze week uitgekomen voor de maand december, met daarin info over de muziekclub en de fotoclub in de rubriek 'what's on'.

The Bugle

Etcetera


En voila. Vrijdagavond meldde de eerste gegadigde zich al met de gitaar onder de arm bij de muziekclub. En vanmiddag meldde de tweede gegadigde zich bij de fotoclub.
Natuurlijk praten we in beide gevallen stug Frans, ha, ha.
Gelukkig spreken deze Engelsen ook aardig Frans.

Ben benieuwd hoe lang we dat gaan volhouden als er zich straks nog meer (en uitsluitend) Engelsen aanmelden. Maar dat is een luxeprobleem voor de toekomst.

Het is in ieder geval lekker weer om The Bugle en the Etcetera tot de laatste letter te bestuderen bij een knapperend haardvuur en een warme choco, dus ik ben benieuwd.....

alles boven

Gisterenmiddag waren alle 'gewone' pannen naar boven gehesen.
Vanmorgen hebben we nog een uurtje wat 'specials', zoals nokpannen en ventilatiepannen naar boven gebracht en toen was het 'JOEPIE', klaar met de pannenlift.

Hoewel we aanvankelijk dachten dat het het beste zou zijn als maandag de verhuurder hem zelf zou komen afbreken en ophalen, hadden we er nog eens een nachtje over geslapen en een methode ontwikkeld om het zelf te doen.

De buurman hield (desgevraagd) een oogje in het zeil en een paar handen standby, zodat we de pannenlift in gedeeltes konden demonteren en in de aanhanger doen.

Zodoende waren we voor 12 uur (de magische grens tot hoelaat je kans maakt op service in Frankrijk) bij de verhuurder in St Junien en hebben we toch nog drie, of zelfs vier dagdelen huur plus afhaalkosten uitgespaard. Er kon dus wel een chocobroodje van af bij de bakker, tussen de middag :-)

Dat alles nu boven is, wil nog niet zeggen dat het ook al allemaal gelegd is. Arnoud gaat dat in de komende dagen nog doen.
Maar het feit dat het hijsen klaar is, is wel een mijlpaal.

Nu maar hopen dat er genoeg dakpannen op het dak liggen om alles mee te bedekken....
Want toen we de pannen bestelden hebben we maar een slag geslagen naar de oppervlakte, want we wisten niet hoe hoog het dak zou worden.

en....hijs!

Gisteren 'dag 2' met de pannenlift.
's Middags hadden we ook 2 paar extra helpende handjes, die hebben geholpen om pannen in de lift te tillen én om met de tractor voorraad van boven op te halen.

Deze foto's waren van tussen de middag, dus daarna is er nog heel wat meer naar boven gehesen. We schatten dat nu ongeveer eenderde van de pannen boven is.






Het beste zie je het dak vanuit de bovenweide en de moestuin. En om daar te komen met het toestel in de hand, kom je door de weide (langs het kanaal) waar de schapen nu staan.
Ze volgen de werkzaamheden kennelijk met belangstelling vanaf de publieke tribune :-)

mazzel

Vanmorgen togen we tegen acht uur naar St Junien om de pannenlift op te halen.
Daar aangekomen bleek er een klein kinkje in de kabel te zijn...de pannenlift stond niet in St Junien, maar nog noordelijker, in Bellac. Hmmm......

Gelukkig was een oplossing snel gevonden: ze zouden zelf naar Bellac rijden, hem ophalen en hem bij ons brengen, later op de dag. De ochtend zou niet in rekening worden gebracht.

Okee, wij dus weer met een lege aanhanger huiswaarts.

Arnoud dacht niet dat we de pannenlift zouden zien voor 3 uur, maar om half elf stond de auto voor de deur, met de pannenlift op een pallet.

Nu de chauffeur er toch was, kon en wilde hij ook wel even helpen om de boel op te zetten.
Vanaf dat moment heb ik wel een paar keer gedacht:"Pfffff, ik blij dat dat ding nog in Bellac stond vanmorgen!"
Met zijn tweetjes hadden we dat ding nooit zonder meer opgebouwd gekregen!
Het bleek namelijk dat je hem eerst in zijn volle lengte (12 meter) in elkaar moet bouten en hem dan rechtop moet zetten... met behoud van je aanvoerkabel van de electriciteit die daar ook ergens het huis in wil....
Een loeizwaar en onhandig gevaarte... maar met zijn drieeen kregen we hem op de plek.

Nu is het een kwestie van A/L keer hijsen, waarbij A= totaal aantal (ruim 2000) en L = het aantal pannen dat in éen lading past (circa 19). Pfffff. (Vooral ook omdat ze op pallets bij de poort staan en de pannenlift beneden op de binnenplaats).

Nou ja, we hebben tot maandagochtend, want voor de zekerheid hebben we toch maar afgesproken dat er ook weer iemand komt om hem op te halen (en te helpen met afbreken).

gestaag voort

Het is nog altijd fraai weer en we knutselen vrolijk voort aan het dak.

Vandaag de mijlpaal dat het dichtmetselen van de tussenruimtes tussen muur en dakspanten nu rondom klaar is. Hoeveel emmertjes cement er naar boven zijn gehesen, evenals emmertjes stenen.....? Ik wil het niet eens weten.

Nog een mijlpaal dat de schoorsteen ook afgecement is.

Morgen de laatste panlatten erop en dan kan maandag de pannenlift komen.

We hebben nog wat bekenden een warme prak in het vooruitzicht gesteld na een middagje meehelpen, dus dinsdag en woensdag hebben we extra handjes.

warme dekentjes

Arnoud had op internet een hele goede aanbieding gevonden voor glaswol, om het nieuwe dak mee te isoleren. De prijs per rol lag tegen de 60% van de winkelprijs en voor €20 werd dit alles ook nog eens op zondag thuisbezorgd!

Prima!

Ongelooflijk als je weet waar de chauffeur vanmorgen vertrokken is, dat híj hier ook blij van werd, want hij komt uit Normandië...zo'n 600 km hiervandaan (enkele reis).
Hoe hij dat voor twintig Euro kan bezorgen....raadselachtig.
Maar goed, deze Engelsman woont al een jaar of 5 in Frankrijk, dus hij zal toch wel kunnen rekenen met de Euro, onderhand.

Maar goed, de warme kriebeldekentjes zijn er en wachten op nadere verwerking.
Eerst draaien we er een paar molens met cement doorheen op een dag, om de onderkant van de dakrand winddicht af te werken, de schoorsteen weer op te metselen en zo hier en daar nog wat raamgaten af te werken.
Dat houd ons de komende week wel van de straat en dan gaan we de week daarop, als de gehuurde pannenlift er is dakpannen leggen.

Gelukkig hebben we vooralsnog het weer goed mee.

foto's

Na een dagje ziekenboeg (algehele malaise, maar gelukkig maar 24 uur) was het vandaag weer tijd om mijn fotoclubleden te vermaken.
Hoewel....

Ik had afgelopen week, toen ik mijn slecht werkende sleutel wilde ruilen voor een goede, gehoord dat er twee bestuursleden na ruzie hun ontslag hadden ingediend. laat dat nou precies twee leden van mijn clubbie zijn :-(
De Franse temperamenten een beetje inschattend, is het dan ook waarschijnlijk wel gedaan met hun deelname aan de fotoclub. En na aftrek van twee bestuursleden en éen van hun echtgenoten, houd je niet veel meer over: éen Nederlandse dame, vooralsnog.

En inderdaad, de les kon in het Nederlands.
Ze had heel wat foto's bij zich en stond al vól vragen op de stoep, die het maken van het huiswerk bij haar had opgeroepen.
Geheel blij ging ze anderhalf uur later weer op huis aan, om deze week weer lekker foto's te schieten.

Toch de p.r. machine maar een beetje aangezwengeld, want het zou nóg leuker zijn als we nog wat meer mensen erbij krijgen. Dus binnenkort komt in ieder geval in de beide Engelse krantjes hier in de regio een promootje te staan en er hacngen enkele affiches in het dorp. Kijken of we nog een EXPAT en/of LOCAL aan de haak kunnen slaan....

toet...toet....

Op donderdagochtend zagen we de eerste beweging in het project 'dakconstructie'; vandaag kwam er een grote delegatie timmerlieden uit vier autootjes gestapt om eens even lekker te zagen en te timmeren.

Resultaat: tegen half zes gingen de autootjes huiswaarts en zei Arnoud 'ze zijn klaar'.
Ja, natuurlijk zijn ze klaar voor vandaag, het wordt donker!
Maar nee, dat werd niet bedoeld...ze zijn KLAAR!
Huh, nou al? Het zou twee weken werk zijn....nou ja, da's dan misschien gemeten in manuren?

Soms zit het tegen dat Fransen niet kunnen plannen, en soms zit het mee :-)

Niet dat 'het dak' nu klaar is, maar Arnoud gaat de rest zelf doen, dus ergens tegen het eind van maand zouden de pannen er op moeten liggen.... Nu nog even hopen dat het weer ook meewerkt...vooralsnog ziet dat er goed uit.

actie!

Zijn 'ze' gekomen?
Ja.....!!!
Tegen elf uur kwam er een vrachtwagentje voorrijden met houten driehoeken erop en een uitschuifbare kraan aan boord.




Tegen éen uur lag al het materiaal boven en gingen de mannen even een happie eten.

Om twee uur gingen ze, gehuld in regenpak, aan de slag.
Ik ging vanmiddag muziek maken en toen ik terugkwam tegen kwart voor zes, kon ik nog net (in de stromende regen en voor het donker) zien dat er er hard was gewerkt: een groot deel van de constructie stond al; je kan de vorm van het dak al zien!
Ongelooflijk.

Maar het lijkt erop dat het dan nu eindelijk is begonnen!

va et vient? (gaat en komt?)

Vanmiddag hebben we de twee kleine rammetjes ingeladen in de aanhanger en tegen drie uur zijn ze opgehaald door het abbatoir bij de collega schapenboer, iets verderop.

Het hoort erbij, maar een leuk onderdeel is het niet. Zeker niet omdat ik in dit geval niet met de hand op mijn hart kan zeggen dat ze 'in ieder geval een leuk leven hebben gehad'.
De ene was kreupel geworden en dat maakt het leven er vast niet leuker op en de ander heeft de laatste 3 maanden van zijn leven voornamelijk in de schuur en ver van de kudde doorgebracht. Ook niet mijn ideale plaatje van een fijn leven.
Voornemen voor komende jaar om een betere afmestruimte voor jonge rammetjes te maken.

Van de timmerman nog geen spoor.
Dus, op verzoek van Arnoud heb ik hem vandaag toch even gebeld om hem iets over Arnouds beschikbaarheid bij de werkzaamheden te vertellen.
Laat hij nou nèt van plan zijn geweest om vanavond contact met ons op te nemen!! (Is dat niet buitengewoon toevallig??) Want hij gaat morgen beginnen.
Ik moet me bedwingen om niet in lachen uit te barsten. Is 'demain (morgen)', de nieuwste variant van 'lundi (maandag)', het standaard antwoord op de vraag 'wanneer'?
Of gaat hij écht morgen beginnen??? Morgen gaan we het weten.

scheve Es

Gisterenochtend keken we uit en raam van de molen naar het eiland en vroegen we ons af of die boom altijd al zo scheef hing.
Okee, hij hing nog niet 'op half zeven', maar ergens tussen 'tien over drie' en 'kwart over vier' hingen er nu wel twee takken door het beeld.

Een korte check op foto's leerde ons dat we het ons niet verbeelden, hij was een stuk schever gezakt.

Gewapend met kettingzaag zorgde Arnoud ervoor dat hij gecontroleerd naar beneden kwam en dus lag het eiland korte tijd later bezaaid met stukken geschikt voor haardhout en takken voor de brandstapel. Nu alleen nog 'even' opruimen.

Via internet kwamen we erachter dat het een 'gewone Es' betreft.

Na een paar uur sjouwen en flink met de kettingzaag tekeer gaan en de grote stukken naar de paardenstallen brengen ( om te drogen), is het eiland nu weer begaanbaar.

De boom bestond uit drie stammen, waarvan er nu dus maar eentje mist, maar in het takkendek, mist nu toch wel een heel stuk, dus het lijkt wel heel wat kaler.

En verder... nu natuurlijk trék!
Het is o p e klok pas half vijf, maar in mijn maag toch al gauw half zes!
Ach ja... het zal wel weer wennen...wintertijd.

mooi weer

Maandag waaide het te hard, dinsdag had wellicht gekund al was het nat, maar vandaag was het goddelijk weer om met een kraanwagen voor te komen rijden en lekker aan ons dak aan het werk te gaan. Bovendien is 'woensdag' al wel heel erg aan het eind van 'het begin van de week', dus.....

Niks dus.
Vooralsnog zijn alle vooroordelen over Franse aannemers bewezen. Drie jaar geleden hadden we 'Obelix', die dingen op zijn eigen tempo (niet) deed. Nu wordt er weer 'gepapt en nat gehouden', maar niet volgens afspraak gewérkt.

Ach ja, met de steigers in de binnentuin smeert Arnoud heel wat emmers 'natte pap'in de vorm van cement weg. Hij kan er gemakkelijk bij, maar voor de rest is er weinig gemakkelijks aan om cement te bewegen om tegen de zwaartekracht in ergens aan vast te blijven plakken.

Ondertussen smeer ik in de verfschuur regelmatig wat verf op de bijna-klare-keukendeurtjes, zodat er binnenkort weer wat meer kastjes (en de vaatwasser) echt netjes af zijn.

Nog een rondje grasmaaien (blad verpulveren) en een mooie dag is weer voorbij.

spaghettipompoen

Gisteren is er in Brest 2x zoveel water in een uur gevallen als normaal in de hele maand oktober!
Dan waren de paar spatjes die hier later op de middag en 's avonds vielen echt verwaarloosbaar!

Wel waaide het de hele dag als een dolle. En we vermoeden dat dat ook de reden was dat we geen ambachtslieden hebben gezien, want het was geen hijsweer.
Hopelijk laten de omstandigheden het vandaag wel toe om te komen en aan het werkt te gaan.

Gisterenavond heb ik de spaghettipompoen gemaakt, die ik een tijdje terug van de buurman had gekregen. Het was bij hem ook geen eigen kweek, maar hbj vond maar dat wij hem op moesten eten.

Nooit eerder gehad, of ook maar gezien. Gelukkig beidt internet altijd uitkomst in dergelijke gevallen.
Het is een pompoen, waarvan het vruchtvlees, als het gekookt is, spaghettivormig vruchtvlees heeft.

Volgens de beschrijving zou dat uit zichzelf niet erg smaakvol zijn en behoefte hebben aan kruiding, maar eerlijk gezegd vond ik dat wel meevallen: licht knapperig en enigszins zoet zoals een wortel.
Volgens mij leent het zich meer voor een salade met kip, dan voor de gratin met tomatensuas die ik n.a.v. het gevonden recept had gemaakt, hoewel dat ook lekker was.

skype

We moeten nog altijd werk maken van onze telefoonverbinding, maar gisterenavond heb ik uitgeprobeerd of we kunnen skypen over onze satelietverbinding.. en dat werkt niet onaardig.

Voor wie het niet kent, skype is een programma waarmee je via internet kunt (beeld-) bellen, als je p.c. is uitgerust met een microfoon (en webcam).

Wie het nog niet heeft en ook wil installeren:
http://www.skype.com/intl/en-gb/get-skype/

Onze skypenaam is 'eromheen'.

koud hé?

Twee nachten nachtvorst.... het is meteen 'winter', brrr.....
In de voorspelling staat dat het vanaf nu weer wat warmer wordt, zowel overdag als 's nachts. Gelukkig maar, want van T-shirt- met-alle-deuren-open tot dikke-fleecetrui-met- de-kachel-op-turbo in enkele dagen, is wel een beetje heftig!

De bloemen buiten zijn bevroren, de zonminnende planten zoals courgettes en aubergines in de moestuin zullen er ook wel zielig bijliggen, vermoed ik... ik ben maar niet gaan kijken.

Gelukkig schijnt de zon wel overdag, maar warmer dan een graad of 10 wordt het niet.

En dus zijn we aan het nadenken over extra dekens op bed, waaronder de electrische, aftappen van buitenkranen, gites winterklaar maken etc.

Niks aan!

Voor de schapen hebben we al haver gehaald, gerst en mais worden met een dag of 10 afgeleverd; dus da's dan ook genoeg om de winter mee door te komen.
Het grootste rammetje dat nog weg moet is gisteren bekeken en is groot genoeg om met de komende zending over een dag of tien weg te gaan, de zwakkere met pootproblemen is mogelijk ook groot genoeg, maar da's nog even de vraag.

steigers staan

De timmermansmedewerkers hebben dinsdag het steigerwerk geplaatst in de binnentuin en nu is het wachten op de aanvang van het echte werk aan het dak.
De baas kwam vertellen dat dat 'begin volgende week' wordt, omdat hij dan een kraanwagen geregeld heeft.

Na een flinke plensbui vannacht, was het lekker onkruid wieden in de moestuin en knoflooktenen planten. Ook heb ik de aanwezige aubergines, courgettes en pepertjes maar geoogst, ook al waren ze nog aan de onvolgroeide kant, want we maken ons waarschijnlijk op voor de eerste nachtvorst.....
Het is nu half tien 's avond en het kwik is al gezakt tot 3,5 graden (boven nul, dan nog wel...maar ja).

nu dan toch....!

Net was de timmerman hier even om te vertellen dat hij morgenmiddag hier met de steigerbouw gaat beginnen...dus.....het lijkt erop dat het nu dan toch echt gaat beginnen.

Vandaag hebben we nuttig besteed door wat acacia's om te leggen. Sommige delen gaan de palen vormen van mijn moestuinomheining ter bevordering van het zelf kunnen eten van aardbeien in 2012. Andere delen gaan drogen en de haard in in de winter van 2012/2013. Het blad en kleine takken zijn meteen in een hels vuur verbrand...dus het ruimt lekker op aan de overkant.

We begonnen om half negen bij plus 4 graden. Ieder uur ging er een jas/trui uit en tussen de middag konden we heerlijk siesta houden in het zonnetje bij 20 graden.
Zeer prettig, maar vanaf morgen wordt het met éen klap een stuk frisser.

fotoclub

Nu de molen goeddeels 'af' is, vond ik het langzamerhand tijd worden om nog eens wat anders om handen te hebben dan doe-het-zelfwerk en tuinieren e.d. in en om het huis.

In het voorjaar had ik al eens een lijntje uitgezet voor een activiteit en dat vuurtje heb ik na de zomer maar eens verder aangewakkerd, in de hoop komende winter ermee bezig te kunnen.

Bij de plaatselijke welzijnsorganisatie, waar ik op maandag Franse les volg, zijn nog een aantal activiteiten, zoals ouderengym en schilderen. En er bleek nog wel ruimte te zijn voor nieuwe loten op de agenda!

En zodoende organiseerde ik voor vanmiddag een open atelier voor de (digitale) fotoclub in oprichting!

De organisatie deed de publiciteit hiervoor en zelf deed ik een ook rondje kennissenkring en alles met elkaar lijkt het erop dat er voldoende animo is om met een fotoclub te starten (2 bestuursleden van de organisatie, de echtgenoot van éen van hen en twee van mijn kennissen :-) .....)
De plaatselijke journalist heeft een foto gemaakt van het open atelier, dus wellicht levert dat nog extra aanloop op.

Maar goed, als het maar van stárt kan, al is het maar met een klein cluppie, dan kan het nog wel uitbreiden.
Voor de 'muziekclub' was vooralsnog alleen animo van mijn eigen muziekmaatje en ikzelf, dus da's een beetje weinig. Maar misschien kunnen we daarmee ook gewoon 'beginnen'en er een zwaan kleef aan effect op krijgen. Dat zien we nog wel.

In ieder geval kan ik aan de slag om de fotoclub te gaan leiden! In het Frans, uiteraard...ha, ha.....
Ben benieuwd!

en er zij....licht

Het weerbericht is wel aardig, maar de uitvoering laat wat te wensen over.
De belofte is: stralend zonnig de hele dag. Maar zowel gisteren als vandaag kwam de zon pas tegen half twee 's middags door. Maar dan heb je ook wat!

Zo'n sombere ochtend leent zich dus prima voor een binnenkarweitje.

Arnoud wil, in afwachting van de timmerman die het dak komt doen, volgende week, geen grootse projecten aanpakken.
Tja, dan had ik nog wel een verzoekje.

Op mijn werkkamer hing nog een fraaie( als je ervan houdt) retro hanglamp met een stuk of vijf peertjes. Maar in Nederland had ik een tl-armatuur met 8(!) daglichtlampen erin, die ik toch liever geïnstalleerd zag, zeker nu de dagen weer korter worden en de bezigheden binnen uitgebreider.

En voila, na een paar uurtjes werk en een bezoekje aan de doe-het-zelfzaak voor wat pluggen en haken.....daglicht binnen!

omschakelen

Brrrrr....
De weergoden probeerden het nog enigszins soepel te laten lopen; eerst op 2 dagen de ochtend koud, maar de middag wel weer zonnig.
Maar nu hebben we al drie koude dagen. (rond de 12 graden overdag....)

Dus 'deur dicht achter je', 'kacheltje bijtanken en stoken', 'extra vest aan bij het naar buiten gaan'.....Bah, niks aan.

Maar met een beetje geluk is het dinsdag weer even voorbij, want dan worden er weer dagtemperaturen boven de 20 graden verwacht. Een stuk beter!

tot de enkels

Vanmiddag heb ik even een wandelingetje gemaakt met Freya, vlakbij huis.
Ik had gezien dat er talloze tamme kastanjes op de weg lagen, dus daar moest ik, gewapend met een rugtas, toch even meer van weten.

Was het voorheen, in Nederland, zo dat de verhouding tussen tamme kastanjes en liefhebbers dusdanig uitviel dat je ze echt moest zóeken...hier is dat wel anders.
Nu is dit ook een regio die een tammekastanjeblad in zijn logo voert, dus tja....

Nou, op sommige plekken stond ik tot mijn enkels in de tamme kastanjes. Een beetje tapdansen om de prikbolsters goed open te krijgen en ze liggen voor het opscheppen. En als de zaken er zo voorstaan, dan neem je natuurlijk alleen de hele vette dikke exemplaren mee.

Bij de enige walnotenboom op de route nog even door de knietjes...
Maar veel meer dan een flinke handvol leverde dan niet op. Met een twintigtal walnotenbolsters zal ik nog eens proberen wol (donkerbruin) te verven.

En wat ga ik nu doen met die rugtas vol tamme kastanjes?

Onze goede vriend jan had afgelopen zondag op een grote rommelmarkt eindelijk een 'toupi' (tupi, tupit, toupit?????) gekocht, ofwel een speciale kookpot voor tamme kastanjes. Hij had al een speciale houten tang waarmee je in zo'n toupi flink moet porren, om de bittere binnenvelletjes te verwijderen, maar de kookpot zelf was tot nu toe niet te koop vor een prijs die hem zinde.

Maar ja, nu is de set compleet: pelmesje voor de buitenschil, kookpot en tang....
Dus volgens mij moet het geheel maar eens gedemonstreerd worden!

herfst?

1 Oktober alweer, je zou het niet zeggen als je hier naar buiten kijkt. Tot en met a.s. dinsdag is het nog volop zomerweer. Daarna slaat het weer om....jammer...dit bevalt wel.
Toch is wel te merken dat de zomer achter ons ligt: het grasveld knerpt van de droge afgevallen bladeren.

Freya moet zich een beetje rustig houden, want die heeft een blessure opgelopen aan een ongelukkige afscheidsomhelzing van de terriër van een bekende met wie we een wandeling hadden gemaakt woensdag. Alles ging heel gezellig, tot ze elkaar, kort voor vertrek, ineens stevig in de haren vlogen, met een flinke bloeduitstorting in Freya's 'bovenarm' tot gevolg.
Nou blijft 'rustig aandoen' een aandachtspuntje voor Freya, dus 's avonds trekt ze toch nog wel af en toe met haar poot.

doorgewurmt

Gisterenavond bij het insluiten van de kippies, wou de grijze buitenkat Twinkel naar binnen. Okee, da's nieuw. Sinds we in de molen wonen, was het gezellig binnenkomen, wat ze in de gite wel deed, bij Twinkel aardig afgelopen.

'Johan op de bank' vond Twinkel niet zo'n aanwinst, maar op veilige afstand daarvan wilde ze toch graag binnen blijven.
Voor het slapen gaf ik haar de keus: buiten (deur open en wegwezen) of niet. Nou, niet dus.

Nibbel, de rooie, was de afgelopen week al eens twee nachten hier binnen gebleven en die had ik maar in de tochthal beneden geïnstalleerd. Als ze eerder wel eens in de gite binnen bleef, moest ik er halverwege uit om éen portie kattegejank buiten te parkeren en ik slaap liever en mijn bed staat 2 verdiepingen hoger...buiten gehoorsafstand. Bovendien is even de vraag of ze nog weten om te gaan met de kattebak en dan is een kleine, gemakkelijk schoon te maken ruimte met een lekker slaapkleedje een beter keuze, leek mij zo.

Affijn, dus ook Twinkel mocht binnen slapen, in de hal.

Maar nu kom ik vanmorgen beneden, kijk ik door het glas van de tochtdeur en zie....geen Twinkel! Onmogelijk...waar kan dat beest dan zijn?
Alle deuren zaten dicht, dus waar is ze gebleven?

De meest waarschijnlijk optie, hoe onwaarschijnlijk ook, was de weckkeuken. En inderdaad, Twinky kad zich toegang verleend door de spleet van een centimeter of 5 a 6 onder de deur! (Ja, of ze heeft de deur open gedaan en weer netjes achter zich dichtgedaan....:-) )
Dus wie lag er heerlijk wakker te worden in een stapel wol....ja hoor. Nou die wil best nog wel eens binnen slapen, schat ik zo in!

einde weckseizoen?

Om de twee a drie dagen smelt ik nog altijd een paar kilo cherrytomaatjes om tot tomatensaus. Dat levert ongeveer twee porties op, want bij het inkoken en zeven gaat er heel wat volume verloren aan water, pitjes en velletjes.
Zo'n 'geringe' hoeveelheid is dus niet de moeite waard om de weckketel voor aan te zetten en het belandt dan ook in de diepvries, die nu toch al een flinke 'tomatenla' bevat.

De bonenplanten heb ik in afgelopen week maar eens uit de tuin getrokken. Geen zin meer aan bonen. De laatste lichting snijbonen heb ik maar bij de buren bezorgd; ook al levert dat dan weer een zak appels en onduidelijke knollen voor in de soep op.

Het enige wat zich nog aandiende voor een wecksessie, uit de moestuin, was een flinke bos rabarber.
Die heb ik dan ook vanmorgen maar even vermaakt, met de appels, wat rozijnen en suiker, tot zeven potjes met compote.

Behalve tomaten, zijn er nog andere groenten overvloedig voor handen, totdat de eerste nachtvorst de toestroom binnenkort definitief intoomt: courgettes, aubergines en pepertjes.
Het was al een paar nachten vrij dicht bij het nulpunt, dus dat kan maar zo een keer gebeuren binnenkort.

Ach.... dan eet je weer eens iets anders dan courgette, tomaat en aubergine :-)

De spruitjes, andijvie en boerenkool staan al enigszins te trappelen.
En hoewel ik de cherrytomaatjes af en toe (als ik er weer een uurtje op mijn knieën in de tomatenjungle doorbreng en niet weet waar ik het eerst of het laatst moet plukken/rapen) wel een nachtvorstje toewens, ben ik nog niet helemaal toe aan wínterkost...

Tja, tegen die tijd maar eens kijken wat ik nu eigenlijk in die 200 (?) weckpotjes heb gestopt de afgelopen maanden. Bonen, courgette en rabarber....maar ook stoofpeertjes.

kans gehad

Gisterenmiddag bij het voeren van de schapen, zag ik dat het niet allemaal pais en vree was in de kudde.
Zo te zien zijn er een stuk of drie vier van de dames (bijna) in de stemming om te paren.
De bedoeling is dat Jean-Luc zich daarmee mag amuseren, want die hebben we aangesteld als de vader van de toekomstige lammetjes.

Maar ja, er lopen nog weer twee rammetje bij, sinds een paar dagen...

De kleinste, beetje kreupele, zal zich niet bemoeien moet aardse zaken als voortplanting. Hij is overduidelijk kleiner en zwakker dan Jean-Luc, dus hij doet niet eens moeite.

Maar de andere, de rebel, is overmoedig geworden na zijn sprong naar de vrijheid en had zich nieuw doelen in het leven gesteld.

En ook al is hij een flinke slag kleiner dan Jean-Luc en dus ook lichter, zijn doorzettingsvermogen is gigantisch.

Dus terwijl Jean-Luc éen van de dames bezitterig afschermde van de rebel, ging die ongegeneerd aan wat andere achterwerken snuffelen. Dát vond Jean-Luc ook geen goed idee en plantte zijn voorhoofd vól in de zij van de rebel.
Die was daarvan maar matig onder de indruk, dus dat herhaalde zich ettelijke malen.

De hele kudde werd onrustig van deze machtsstrijd, die Jean Luc ongetwijfeld wel zou winnen...maar ja.... ten koste van hoeveel stress?

De rebel zou dus ideaal gezien eigenlijk gewoon weg moeten uit de kudde. Maar ja....ik pak hem ook niet zomaar in zijn lurven!

Toen ik met de lege emmer wegliep, nadenkend over dit probleem, merkte ik dat ik werd gevolgd. De kudde kwam achter me aan, met de rebel aan het hoofd, wellicht in de verwachting dat ik meer lekkers voor ze had.
Onder het motto:"Tja, kijken of het werkt...", nam ik de afslag het schuurtje in. Want áls hij me zou volgen en ik de deur dicht zou kùnnen doen.....

Hij was de eerste die in de schuur stond en zeer kwiek kon ik de deur achter hem dichtdoen. Gotcha!

Nu nog de deur flink barricaderen en het is weer gedaan met de zelfverworven vrijheid.
Helaas voor hem, dus ook niet meer een perkje buiten, want dan springt 'ie er zo weer uit.
Ook geen gezelschap, want de kleine andere ram gedraagt zich wel naar wens.
Best zielig, maar ja...ruzie in de keet en straks niet zeker weten wie de vader is....dat is al helemaal niet de bedoeling. Als 'ie zich nou gewoon rustig had gehouden.....
Tja.

gelukt!

Nee, de titel van dit bericht gaat niet over onze telefonische bereikbaarheid, maar over de schapen.

Ha, leer mij mijn schaapjes kennen!

Eerder deze week was de kudde in de benendenwei geplaatst, omdat het voor hun gezondheid nu eenmaal beter is om regelmatig van wei te veranderen. Ze konden écht niet langer in de achterste weide blijven, vér van de vet-te-mesten-rammetjes, want dat zou maar zo nog eens vijf weken kunnen duren.

En ja... schapen zijn kuddedieren....

Nu was de interesse van de kudde om naar de anderen toe te gaan in de stal niet zo groot. Maar de drang van éen van de twee rammetjes om naar de kudde te willen was wel heel groot, getuige zijn continue geblaat.
Vrij rondwandelen en gras eten zouden echter niet de beste ingrediënten zijn om hem snel slachtrijp te krijgen en dus had ik de hele omheining met plastic ondoorzichtig gemaakt en gecheckt of alles op hoogte is, zodat hij er niet uit kon.

En vanmorgen moest ik constateren dat het hem eindelijk gelukt was. Het ietwat kreupele lammetje was er nog (uiteraard), maar hij had het rijk alleen. De andere had zich bij de kudde gevoegd en dat leek in redelijke harmonie te zijn. Hij moet gesprongen/geklommen/gevlogen zijn, want alles was verder intact.

Tja, in dat geval, dan gaat het hek maar open en kan ook de andere zich bij de kudde voegen. Eén schaap alleen is wel erg zielig.
Bovendien ziet de kudde er gevulder uit dan de rammetjes waar al een paar weken alleen maar brokjes in zijn verdwenen omdat ze daar zo lekker van zouden aankomen. Al kan dat eraan liggen dat de ram zijn werk heeft gedaan, natuurlijk ;-)

lekker buiten

Vandaag is het zo'n dag al ik eigenlijk het liefst zie qua weer: zonnig en niet te warm.

Vanmorgen liep ik al tegen tienen, toen de thermometer nog maar 13 graden aangaf, met Freya aangelijnd in la Chapelle Montbrandeix (la C-M) om een deel van éen van de aangegeven wandelroutes te lopen. Klinkt frisjes, maar met de pas er lekker in, in het licht glooiende landschap, in het zonnetje, is een T-shirt en een heel dun katoenen vestje echt ruimschoots genoeg bovenkleding. Mij dus niet gezien om dit te doen met temperaturen boven de 20 of zelfs 25 graden!

Onderweg kwam ik meer mensen tegen die zin hadden om de neus, actief, buiten te steken. Er werd druk getuinierd, champignons gezocht en gejaagd.

Op de route lag onder meer een meertje dat hoort bij la C-M, maar dat ik nog niet in het echt had gezien en dat op sommige kaarten zelfs volkomen ontbreekt.
Het blijkt een aardig gelegen, best groot, meertje te zijn, wat (uitsluitend) voor vissers gebruikt wordt.
Weten we dat ook weer.

Het eerste ruime uur van de route was een leuke wandeling, meest rustige weggetjes, afwisselend met water, bos, akkerland, dorpjes....
Maar nóg eens anderhalf uur vond ik wat veel van het goede, dus ik nam de doorsteek, langs de grote weg, terug naar la C-M. Da's minder, ook al was het niet erg druk op de weg.

Freya is een bangerd. Niks mis mee om die gewoon aan de lijn te laten lopen op zo'n wandeling, want voor je het weet ziet ze weer ergens een paard, pony, koe, jager, gele watertank op wielen, of hond en zou ze het liefst met de staart tussen de benen rechtsomkeert maken. (En dat kan ik niet bijhouden ;-) )

Na de wandeling, vanmiddag, lekker in het zonnetje zitten spinnen.
Aangenaam dagje, zo. Morgen nog zo eentje??? Van mij mag het.

Gisteren moest ik nog even bij de buren langs. De Aussie buurvrouw was van het weekend weer terug naar 'down under', met achterlating van een aardig gevulde provisiekast. En omdat de buren niet houden van spicy dingen, gemaksvoedsel en andere dingen die 'de boer niet kent', moest ik maar even kijken of er nog wat mijn mijn gading bijzat.

Tja, nu kan ik even voort qua popcorn, kant-en-klare pannekoeken, hete sauzen en zomeer. Een soort kerstpakket: allemaal dingen die je zelf ook niet snel koopt, maar best wel kan opeten.

Wel apart trouwens dat ze nog zoveel had staan; want haar vertrekdatum stond al een week of drie vast.

De buren zijn in ieder geval weer helemaal in hun element, want nu is het Aussie huis weer 'van hen' en ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat ze dat toch wel het allerliefst hebben. Het geeft ze wat te doen en dat bevalt wel, zo te zien (spik en span is echt een understatement als zij met het huis klaar zijn na een dag of 4 stofzuigen en poetsen).

schapenroulatie

We hadden nog altijd 2 rammetjes in de stal staan om vetgemest te worden.
Onze schapenboer had ze vandaag eens van dichtbij bekeken, maar ze moeten nog wel even....
Tja, de andere schapen moesten eigenlijk al in de benedenwei staan. Maar nu de stal bezet is, hebben ze daar dan geen beschutte plek. Bovendien is even de vraag in hoeverre de rammetjes hun springneigingen kunnen onderdrukken als ze de rest van de kudde kunnen zien, door het gaas.....

De overweging om de rammetjes dan maar in éen van de paardenboxen te doen, werd verworpen, omdat het dan wel een heel eind sjouwen is met vers water én de beestjes dan niet meer een stukje naar buiten kunnen. Los van de kwestie, hoe krijg je die beesten daar....

Dan maar de omheining van het vetmesthok met een zeil ondoorzichtig gemaakt en met een ander zeil een overkapping gecreëerd op een toch al beschutte plek, onder de bomen.
Ook het hek naar het vorige weiland staat nog open, dus als ze écht binnen willen liggen, dan kan dat daar.

Hopelijk gedraagt iedereen zich naar (mijn) wens: eten ze lekker en blijven ze in de daartoe bestemde ruimtes.

gedachten bij oud-collega's

Een paar maanden geleden had ik vernomen dat een oud-collega van mij van de bibliotheek in Deventer ernstig ziek was geworden.
Een oud-collega waarmee ik vele uren samen heb gewerkt om meer uit de digitale mogelijkheden te halen en tevens echtgenoot van nog een oud-collega met wie ik in turbulente tijden veel om tafel zat.

Op afstand leef je dan mee, met een kaartje en de berichten die er zijn, in de gaten houden op nieuws en af en toe vraag je je af 'Hoe zou het nu met hem zijn...?'

Het kaartje was alweer een tijdje geleden en de laatste berichten ook, dus ik had me voorgenomen om vandaag nog eens een kaartje te sturen. Met de stapel kaarten in de aanslag, checkte ik nog wel even de interne berichtensite van de bieb, of er sinds de laatste keer dat ik erop keek, nog nieuws was bijgekomen.

Tja...
Op 1 september is hij overleden.

Veel te jong. Ik weet niet precies hoe oud, ergens rond de zestig schat ik. Tot zijn ziekte nog volop bezig in het werkzame leven om de bibliotheek op de kaart te zetten in de (digitale) wereld, met maar éen belang 'de klant!'
Er zijn van die berichten die onvoorstelbaar zijn en dit is er duidelijk éen van.

De gedachten gaan, al de hele dag, uit naar vrouw, zoon én de oud-collega's, die dit verlies heel concreet voelen in dagelijks gemis. En ik haal nog eens herinneringen op aan deze toegewijde man, die volkomen terecht door een andere collega op internet is toegevoegd aan de 'hall of fame' van de drijvende krachten in het bibliotheekwerk.

muzikale picknick

Gisterenmiddag was de muzikale picknick in de gloednieuwe feestzaal van St.Mathieu.

Er waren vooral Nederlanders en Engelsen op af gekomen, 7 muzikanten en 2 zangeressen met het een en ander aan aanhang. De Franse delegatie bestond uit de vrouw van de burgemeester, met viool (Elly, zij en ik spelen af en toe eens samen, Elly en zij wat vaker, maar vanwege gezondheidsproblemen was ze de hele zomer uit de running geweest), de bijenman, die ik vorige week had ontmoet, wilde wel een moppie zingen in het Occitan, begeleid door Elly en een tekstschrijver die twee verhalen voorlas.

Een van de Engelse zangeressen had een bench bij zich, met een hondje.
Ik dacht eerst, dat zal dan wel een jonkie zijn die ze niet de hele middag alleen willen laten.
Het bleek echter een heel oud, ziek terriërtje te zijn, die(zo te zien) aan zijn laatste uren/dagen bezig is.
Verbazend om zo'n ziek beest mee te nemen naar een kabaalevenement!

Na de picknick (op Frans verzoek werd daarmee begonnen, i.p.v. geëindigd, zoals Jan oorspronkelijk voor ogen had toen hij het organiseerde), begon het musiceren'in de kring'.

Het 'voorstelrondje' kwam niet helemaal uit de verf, vooral omdat tegen die tijd de lokale paparazzi waren gearriveerd die, op zoek naar een leuk plaatje, muziekstandaards weghaalden, muzikanten lieten verplaatsen en verzoeknummers deden.
Ach ja.... het ging er toch allemaal informeel aan toe, dus .... maakt niet uit.

Daarna om beurten, in wisselende samenstellingen een paar dingen laten horen.

Ik had op iets meer interactie gehoopt.
Ik had van onze muziek wel een paar extra exemplaren meegenomen , maar ja... de bassist en de gitarist kunnen geen noten lezen... (ach, je hoort ze onversterkt toch niet naast de sax ;-) )

En omgekeerd wil ik best bij hun spontaan invallen, maar helaas kan ik niet in éen ooropslag horen welke toonsoort er gespeeld wordt. Voordat ik er, al doende achter ben (en nauwelijks waarneembaar zacht is gewoon geen optie op de sax), is het liedje al bijna afgelopen.

Een andere accordeoniste, die ook geen noten kan lezen verder, riep wel 'ik speel G-mineur'...maar hoeveel kruizen en mollen is dat dan? En hoeveel is dat dan in mijn geval, want voor mijn sax is dat dan weer net even anders...?
(Toch eens een lijstje van maken).

Op enig moment kwam er nog publiek om te luisteren: een busje met geestelijk gehandicapten uit St. Laurent.
Vooral de andere accordeoniste had een aantrekkingkracht als een magneet op twee van die jongens. Best grappig. Zij speelde een frans walsje, op haar eigen expressieve manier. Komt ineens die jongen aanlopen, recht op haar af, stopt op 2 meter afstand, pakt een stoel en gaat genoeglijk vlak voor haar zitten met een enorme smile.
Dus zij geeft hem een tamboerijn voor het volgende nummer en voila: spontaan samenspel!
Een andere jongen wilde daar ook niks van missen, dus die kwam er ook op een stoel bijzitten en rammelde (wel hard, niet echt in de maat) op een andere percussieinstrument.

Met de muziek van anderen waren ze ook wel blij, maar de big smile bij haar was onovertroffen.

Bij een nummer van drie Engelsen, die samen het sixties/seventies-gitaarrepertoire ten gehore brengen trommelde éen van de minder begaafde jongens zó hard op zijn percussieinstrument, dat iemand een gouden idee had en het omruilde voor een sambabal; een stuk zachter van geluid.
Dat duurde even, gezellig sambaballen met twee ballen...totdat hij doorhad dat je ze ook op elkaar kon slaan...lekker hard!

Tegen vijf uur was het wel mooi geweest en kon de boel weer opgeruimd worden.
De hond had het evenement overleefd.

nocturne

Gisterenavond was ik uitgenodigd bij een huisconcert.
Het begon tegen half negen, dus voor mij wordt het dan al snel een nocturne, in de betekenis van een nachtactiviteit.
Zeker omdat ik vorige week ziek was en mijn energiepeil nog niet helemaal terug is op het oorspronkelijke niveau. (En het oorspronkelijke niveau is na 10 uur 's avonds al meer gericht op 'oogjes dicht en snaveltjes toe'...)

Bij aankomst kreeg ik een programmaatje in handen gedrukt, wat me deed vermoeden dat het eindtijdstip ver na middernacht zou liggen.

De (ruime) huiskamer stond mudvol met allerhande stoelen, dus ik zocht een fraai exemplaar met armleuningen en een kussentje voor mezelf uit. Dat was niet onbeleefd, want de meeste grijze hoofden die volgens de beleefdheid recht zouden hebben op de meest comfortabele zitplaatsen, hadden zich al genesteld op de bank, de eetkamerstoelen e.d.
Een blik over de (meest grijze) hoofden deed me denken: meer 'Baudartius' dan 'Stedelijk', wat niks met geloof te maken heeft, in dit geval.

Nederlandse, Engelse en Vlaamse pianisten, zangers en een voordrachtskunstenaar brachten hun werk voor het schemerlamplicht. Ingewikkelde stukken: quatre mains of op twee piano's, of meerstemmig, of meerdere tempi, of in het latijn.....
In ieder geval meer 'nocturnes', dan 'de cucaracha'. En eerder richting een kwartier per muziekstuk, dan 3 minuten.

Ik moest ook wel een beetje lachen toen er een stuk kwam dat 'valse brève' heette volgens het programma...wat volgens mij 'korte wals' betekent.
Elly en ik spelen ook een paar walsjes en die muziek past meestal ruimschoots op 1 A4-tje, hooguit 2.
De pianisten die dit op twee piano's ten gehore gingen brengen waren vooraf in de weer om een rits van minstens 7 aan elkaar geplakte vellen papier in het gareel te krijgen op iedere piano!

Tegen half elf waren we halverwege het programma en toe aan de pauze.
Voor mij toch wel het moment om er toch maar tussenuit te knijpen. Niet zo beleefd, weinig respect voor de musici van na de pauze....

Vandaag staat er echter weer een muziekactiviteit op het programma, georganiseerd door de man van Elly namens de stichting waar hij affiches voor maakt: een muzikale ontmoeting (met eten...het blijft Frans). Het idee: neem je instrument mee (en wat te eten) en probeer eens wat anders te spelen dan met je eigen muziekmaatjes....
Ben benieuwd.

de 'r'in de maand

Viel het in juli en augustus nog wel mee, nu gaan we toch hardhollend weer de verkeerde kant op. Het is alweer merkbaar korter licht.
Qua weer is het nog steeds zomer. Maar de kipjes zitten bijvoorbeeld al om kwart voor negen op stok en dat is iedere week nu ietsje vroeger.

Sinds eind maart is het hier in grote lijnen mooi weer geweest, op een weekje in juli na. Dus, in tegenstelling tot de Nederlandse zomermaanden, was er hier niks mis mee.
Uiteraard mag het best nóg wel een maandje of wat mooi weer blijven!

echt Frans

Op uitnodiging van mijn Australische buurvrouw, gingen alle aanwezige inwoners van le Moulin de la Barbarie vandaag eten bij de producentenmarkt, nét over de grens met de Dordogne.

Het concept is buitengewoon Frans: aan lange tafels op het marktplein wordt gegeten (en gedronken) wat je bij de diverse standjes rechtstreeks bij de producenten kunt kopen: vlees, kaas, wijn, groenten.
Podium erbij met wat muziek, een mooie zomeravond en heeeeeel veel bezoekers.

Het is eerst een beetje onoverzichtelijk, maar als je dan met zijn allen een strategie hebt bedacht om ervoor te zorgen dat iemand frietjes koopt op het moment dat iemand anders (eindelijk) aan de beurt is voor het vlees op de centrale barbecue, dan loopt het uiteindelijk wel los.

Naast mij, aan de hele lange tafel, schoof een echtpaar aan dat met zijn tweetjes kwam eten. Ik bood ze wat van mijn zelfgekweekte kerstomaatjes aan, ik kreeg wat van hun geitenkaas en het begin van een gesprek was geboren.
Ik moest maar op Occitanles (de oorspronkelijke taal van het zuiden), want als ik toch al drie of vier talen sprak, kon er nog wel een bij....
En had ik schapen? Dan had ik grond. En als ik grond had, dan moest ik eigenlijk ook bijen gaan houden, net als hij. Ik heb zijn telefoonnummer gekregen; dus als ik bijen wil houden, moest ik eerst maar eens bij hem langskomen om het te komen bekijken en ondervinden.

De Australische buurvrouw had ook een Engels echtpaar uitgenodigd die in de Barbarie wonen, een deel van het jaar. Maar, zoals het een rechtgeaarde Engelsman/vrouw betaamd niet veel verder komen dan 'bonjour' en 'merci'.
Da's dus weer over en weer vertalen in het Frans en Engels om iedereen een beetje op dezelfde lijn te houden en dat boven de decibellen uit van de muziek..... maar ja.

Mocht je denken dat dit een eenmalig feestje is....
Nee hoor, iedere week is er wel ergens in de buurt tenminste éen zo'n avond, in de zomer, meestal zelfs wel twee keer.
Maar dit was wel zo'n beetje de laatste van het seizoen.

tomatenjungle

Het is hier al een paar dagen overdag héel klef heet. Boven de dertig graden en een hoge luchtvochtigheid...weer om heel rustig stil te zitten ergens in de schaduw.

Maar ja, ook weer voor de tomaten en bramen om lekker te rijpen.

Dus dat betekent om een uur of half acht 's ochtends aan de slag om al dat lekkers in een emmer te krijgen.

Als je langs de tomatenplanten loopt, dan denk je in eerste instantie dat er bijna niks aan zit: weelderige groene toeven met af en toe een geel bloemetje. Rood zou toch heel goed moeten afsteken op dat groen....

Nou, niets is minder waar. In de 'tomatenjungle' hangen honderden cherrytomaatjes. Je komt daar alleen achter door je hoofd diep voorover in al dat groen te steken en dan heel goed overal onder en achter te kijken.
Steeds als ik dat doe, neem ik me voor (hoe lekker ik cherrytomaatjes ook vind) om volgend jaar echt strenger te zijn: maximaal 6 tomatenplantjes laten staan!
En dan met meer tussenruimte en de boel toch maar wel proberen aan te binden aan hele lange stokken (die dan vantevoren heeel diep in de grond moeten worden gestoken). Dit in de hoop dat volgend jaar de jungle wat meer op een moestuin lijkt.

Na de tomaten, de bramen.
Dat vraagt al om een petje (en laarzen en een lange broek), dus dat gaat maar tot half tien, want de mooiste bramen hangen in de volle zon en da's al snel weer erg warm.

En na dit alles... inderdaad... de weckketel staat alweeer te snorren.

weckseizoen

Het weckseizoen is in volle gang. Het kleine kastje in de gang waarin het het seizoen 2011 was begonnen met een paar potjes bonen en courgette-saus, -blokjes- en -soep, is nu alweer lang te klein.
De logees hadden me geholpen met de eerste drie kilo snijbonen, maar ook die hoeveelheid is alweer ruim verdubbeld sindsdien.

Bij Elly lagen er weer 'pikperen'in de buurgaard, ofwel: 2 emmers verwerkt tot circa 9 potten stoofpeertjes.

De vier rode bieten in de moestuin, zijn via een tussenstop van twee uur in twee enorme kookpannen, ook verwerkt tot 8 potten bietjes.

Als ik dan toch bezig ben, kunnen er meteen wat tomaatjes in de weck, want ook daarvan borrelt de moestuin nu aardig over.

In de koelkast staat nu een kwarktaart op te stijven waar 1 kilo bramen aan heeft meegewerkt. Maar als het ergens deze week lukt om tenminste 2 kilo bramen in éen keer bij elkaar te verzamelen, dan kan de weck weer aan. En dat gaat vast lukken.

nieuwe verbinding

Sommige verhalen laten zich pas opschrijven, na afloop...... dit is er zo eentje.

Een week of 6 geleden had Arnoud via internet, in Nederland, een nieuwe satelietset besteld voor een nieuwe (snellere) internetverbinding.
Hij kon het ook in Franrijk bestellen, maar dat leek hem niet zo'n goed idee...vakantietijd, Franse service....
Hij betaalde voor verzending met de post en wachtte een weekje af.

Navraag in NL leerde dat het onderweg was. Een volgnummer kon niet gegeven worden, dus Arnoud wachtte weer een weekje af.

Navraag leverde de info op dat hij naar de Franse importeur was verzonden met de vraag hem door te sturen aan ons. Echter, de Fransman, vond het wel een mooie set om aan éen van zijn klanten dóor te schuiven.....

Maar, zei de Nederlander Gilbert, hij moest toch in Zuid-Frankrijk zijn de week erop...hij zou hem dinsdags wel even langsbrengen en dan meteen installeren.
Dinsdag ging voorbij....

Affijn, hij was meteen doorgereden naar Zuid-Frankrijk, maar hij zou hem donderdags op de terugweg langsbrengen.
Donderdag ging voorbij....
(En je blijft toch in de buurt, want ja... er kan iemand komen.....)

Dan zou het in de loop van de week erop worden.....

De toon van onze correspondentie werd allengs minder vriendelijk, want los van het doelloos in de buurt blijven met een half oog op de poort, begonnen we ons gewoon 'aan het lijntje gehouden' te voelen.

Afgelopen weekend was de boodschap dan dat iemand anders vanuit Belgie zou komen rijden ermee. Maandagavond zouden we hem hebben.

Wat is er zo moeilijk aan: het ding in een doos doen, ons adres erop schrijven en hem op het postkantoor afgeven?????

Maandagavond in de mail het bericht dat kort na vertrek de ruitenwisser kapot was gegaan en ze terug moesten....
Het is bijna grappig, ware het niet dat ons oude abonnement al is opgezegd en de tijd toch wel wat begint te dringen....

Ze zouden dan dinsdagmorgen weer gaan rijden; we konden ze dinsdagavond hier verwachten.

Natuurlijk zou dat weer een email opleveren met verstuikte enkels, lekke banden, afgesloten viaducten, buikpijn of willekeurig welke andere reden om nog steeds niet te komen.... maar nee.... verbazing: mensen bij de poort tegen half zes, met een schotelset bij zich!!!

Pa en zoon melden dat het nu in een uurtje gepiept zou zijn: even de schotel richten, de boel aansluiten en voila, lekker snel internet.

Ach ja.....
Om zeven uur had ik de kantine maar even geopend voor een warme hap, want ik had geen zin om te wachten met eten tot het klaar was....zo voorspoedig ging het allemaal niet. Volgens Arnoud kon 'zoon', die bij het bedrijf werkt en die de boel zou aansluiten, nog geen dopsleutel vasthouden. Bovendien hield hij de schotel hardnekkig in de verkeerde richting... en was hij zijn kompas vergeten mee te nemen.

Na het eten ging hij weer onverdroten voort.

Tegen half tien heb ik hem toch maar eens de vraag voorgelegd wat hij ging doen, want er was nog 15 minuten daglicht: morgen terugkomen na een nachtje in een hotel, of alle info achterlaten en het ons zelf laten doen.....

Hij koos voor het hotel en morgen terugkomen.

Na een nachtje, waarin we niet heel best sliepen van het hele gebeuren bereidden we het een en ander voor: Arnoud laste een ronde paal aan het frame, zodat het draaien gemakkelijker zou gaan bij het zoeken, verstevigde de hele constructie, zodat het geheel écht niet meer kon bewegen en ik maakte een A4-tje met daarop de windroos én een streep in de goede richting. We markeerden om 8 uur 's ochtends de plek waar de zon op dat moment stond: het oosten.

Ik ging boodschappen doen.
Na terugkeer vertelde Arnoud dat de heren meteen bij aankomst hadden gezegd dat het nóoit ging werken, want het frame was te beweeglijk. (Ruim twee jaar had het prima voldaan voor de vorige schotel, maar affijn...)
Arnoud sprong, naar eigen zeggen, onmiddelijk uit zijn vel en heeft toch even, niet al te fijntje, opgemerkt dat hij de geringe beweging die erin zat al had verholpen én dat het tijd werd dat hij in de goed richting ging zoeken: niet in het oosten, maar veel meer naar het zuiden.

Affijn, mijn papiertje onder de schotel, ding in die richting aansluiten en PIEP....signaal gevonden...kwartiertje werk.
Nog wat software en instellingen regelen....uurtje later....internet!

Als tegemoetkomning in dit Murphytraject krijgen we de verbinding een half jaar gratis.
Tel daar de reiskosten van de heren (2 x duizend kilometer over o.a. Franse tolwegen, een hotelovernachting, werkuren en overige onkosten bij op en wij geloven niet dat het bedrijf veel gaat verdienen aan onze internetverbinding.

Sterker nog, we hebben zo onze twijfels over de hele bedrijfsvoering.
Maar ja...totdat ze failliet zijn...heben we nu in ieder geval een stuk sneller internet.

plaatjes

Vanmorgen zijn de dakpannen geleverd. Rustig laten staan; voor de bovengîte staan ze niet in de weg.

Arnoud is ondertussen al een heel eind op streek met het installeren van de ramen in de molen:



Het is even een paar weken werk, maar dan lijkt het of het altijd zo geweest is ;-)





Ach, als ik toch plaatjes aan het schieten ben dan ook maar even het pleintje, waar tot voor kort nog een laag zand over de stenen lag:



En dit is de ombouw van het schoepenrad van de molen, die nu zichtbaar is omdat het waterbassin leeg staat:

van 7 naar 2

Vanmorgen zijn Tjeerd, Marjan en Suzanne weer met de vouwwagen op pad gegaan naar hun 2e vakantieadres in noordelijk Frankrijk.

Kort daarop kwamen we de twee dames in de gîte tegen met de boodschap dat ze eigenlijk ook liever vandaag al wilden gaan rijden ipv op de hele drukke zaterdag.
Dus die ruimden in een paar uur de gîte leeg, maakten hem schoon en om kwart voor éen hadden we het hele domein weer voor ons tweeen.

Freya vond het onmiddelijk maar saai dat er niemand meer was om stokken mee te gooien.
Tja....

Arnoud ging weer verder met zijn raamplaatsacties én het uitsorteren van 1100 E-books voor zijn bestelde E-reader. Ik plukte een eerste bakje vol met bramen, nadat ik een half klosje vol Solognotwol had gesponnen.
Kortom, het gaat gewoon zijn gangetje.

dak

Gisteren was onze timmerman er even, op ons verzoek.
Niet om te werken; want hij had van de fabriek nog niet de bestelde dakonderdelen geleverd gekregen. Maar wel om even te kijken naar Arnouds voorbereidingen en om te bespreken wanneer hij dat wel zou gaan komen. Vanaf dit weekend heeft hij namelijk vakantie.
Het wordt nu half oktober.

Van de dakpannen nog niks gehoord.
Ach, zolang ze maar voor half oktober komen.....

We laten ze maar gewoon komen en bij de bovengite voor de deur plaatsen. De timmerman stelt ons tzt een 'téléscopique' ter beschikking, die ze daar weg kan rijden en op het dak kan hijsen. Beter dan aan de weg, voor de poort.

Dus vooralsnog kunnen we rustig aan verder klungelen met de 11 pvc ramen die gesinstalleerd moeten worden (nummer 4 wordt er vandaag ingemonteerd).

Arnouds broer is sinds gisteren bezig om het stuk 'oude weg' dat nog met aarde bedekt was (voor de schuur, op de binnenplaats) ook vrij te maken.

on verra

Johan is weer thuis en was inderdaad een dame met eierstokken die nu onschadelijk zijn gemaakt. De eerste dag nog erg 'wobbelig' maar op dag twee al een stuk vrolijker.

We houden het maar op 'Johan', al zouden we er natuurlijk net zo gemakkelijk Yowan of Jo-Anne voor kunnen schrijven om het een een vrouwelijker tintje te geven.... on verra.

Ik heb onze timmerman woensdagochtend maar eens gebeld met de vraag of hij nieuws voor ons had.
Hij dacht afgelopen maandag dan wel dinsdag te zullen beginnen en dat was, getuige zijn afwezigheid, dus niet gelukt.
Maar ik moest me geen zorgen maken, werd me wel drie keer verzekerd. Vóor zijn vakantie (1 augustus), ligt onze dakconstructie erop.
On verra.

Vandaag belde ik onze dakpannenleverancier.
We hebben een leveringsafspraak voor maandagochtend staan, die we maar door laten gaan.... en Arnoud wilde er nog graag een bigbagje metselzand bij hebben.
Ik werd hartelijk begroet aan de telefoon:"Fijn dat u belt..."
Waarom levert dat onmiddelijk argwaan op als zoiemand zó blij is....?
Precies.....hij stond op het punt om míj te bellen vanmiddag, want de dakpannen waren nog niet bij hem geleverd en de kans bestaat dus dat het maandagochtend niet gaat lukken.
Ik heb hem uitgelegd dat onze timmerman er volgende week is met een liftje waarmee we de ruim 2000 dakpannen wat gemakkelijker naar boven kunnen krijgen dan op de schouders, mits aanwezig ..... Afwezigheid zou voor hijsproblemen zorgen.
Tja, dat snapte hij ook wel, maar ja...de fabriek had de pannen nog niet gemaakt....dus wat kon hij doen....anders dan beloven met op de hoogte te houden......?
On verra.

On verra is 'we zullen zien'.
We zijn heel benieuwd wat we hier eind komende week zullen zien:
1) een dakconstructie op het dak, met de pannen keurig opgetild op het dichtstbijzijnde platte dak, of...
2) een dakconstructie maar, (behalve onze al aanwezige pannen)...geen bijgeleverde pannen, of.....
3) een zee van pannen voor de poort voor de komende X weken/maanden en geen dakconstructie, of....
4) hetzelfde als vandaag: geen dakconstructie én geen geleverde pannen?

Lezer, laat maar een berichtje achter welke optie jij het waarschijnlijkst acht......

anders dan gedacht

Het sproeien van de tuin is alweer een paar dagen door 'hogerhand' ter hand genomen.
Het onkruid staat er nu fantastisch bij, maar ook de komkommerplanten hebben al hun eerste twee exemplaren prijsgegeven.

Maandag hebben we bij de dierenarts geinformeerd of Johan al te castreren is.
Dat zou kunnen als hij zijn volwassen gebit al zou hebben, dan is hij groot genoeg.
We spraken af dat we hem vanmorgen nuchter zouden afleveren om 9 uur. Als hij dan al oud genoeg was, dan kon hij meteen blijven.

Hij was het met de maaltijdloze avond, nacht en ochtend niet zo eens. Maar ja.... het is voor een goed doel (voor ons dan, want een sproeiende kater lijkt ons niet zo'n goed plan).

Bij de dierenarts op tafel bleek de verrassing: het is een meisje!
Desalniettemin mocht ze, dus nu, toch blijven voor het uitschakelen van het vruchtbaarheidsysteem, want ze is oud genoeg.

Ik geloof het allemaal nog niet zo hard: vrij brede kop, verdikkingen onder de staart, regelmatig de staart optillen bij deurposten en andere zaken.....
Maar ja, wie ben ik om het oneens te zijn met een dierenarts....

En het doet er weinig toe....als hetgeen er aangetroffen wordt maar onschadelijk wordt gemaakt, nietwaar?

Verder zijn we helemaal ingesteld op de ontvangst van de timmerman.
Hij liet vorige week weten dat hij maandag dan wel dinsdag zou komen.

Tja.... hoe zal ik het eens verwoorden.....
Het is nu dinsdagmiddag....
Geen spoor.....

Nog anderhalve week voor zijn vakantie begint....we zijn benieuwd of hij ons zelf op de hoogte gaat stellen van zijn plannen, of dat dat wel een hele domme/Nederlandse/naieve/ouderwetse (kruis aan wat van toerpassing is) gedachte is.

Zoals zo vaak:
On verra (C'est la France).

rommel

Jan en Elly hadden me gevraagd of ik zin had om donderdag met ze mee te gaan naar een paar rommelmarkten in de Dordogne.
Dat had ik wel. Een zus van Elly was hier nu ook en dus gingen we met zijn vieren al vroeg op weg.

We hebben drie markten 'gedaan', leuke dingen gekocht, zelfs een harinkie gegeten van de nederlandse snackkraam, héeeeeeeel veel mensen gezien (vooral op de laatste markt in Mensignac waar ook nog een kermis en een circus waren) en onderweg genoten van de vele velden met bloeiende zonnebloemen.
Na een verfrissend zwemstopje in St Estephe, was ik tegen zeven uur weer thuis (en tegen negen uur was ik op de bank in slaap gevallen.....)

Gisteren kwam de materiaalhandel een deel van onze bestelde materialen voor het dak brengen.
Arnoud had de hoop er nog een uurtje mee aan de gang te gaan, als het geleverd en opgeruimd was.
Dus hij was al niet blij dat ze pas om 5 uur op de stoep stonden.

Nadat de eerste 'hijs' was neeregzet op de grond en de haak weer omhoog getrokken werd voor nog twee hijsen.....bleef de haak op de grond staan.
De chauffeur had een oliefontein ontdekt aan de hijsinstallatie en de boel uitgezet.

De boosdoener bleek een lek slangetje te zijn.

Hij belde een collega op zijn werk (15 minuten rijden verderop) om te komen.
Die kwam, nam het lekke slangetje mee en ging op zoek naar een oplossing.

Kort na zessen kwam hij met een ander slangetje weer terug, kon de boel in elkaar geset worden en belandden ook hijs 2 en 3 op hun plek.

Tegen half acht had Arnoud vervolgens alle zakken cement en kalk ook opgeborgen.
En toen gingen we maar even eten, ipv metselen!!!

waar zijn ze?

Vanmiddag waren we de schapen kwijt.

Arnoud zag ze niet in het weiland waar ze in hoorden te staan en de toegangspoort naar een andere wei stond wel op een kier.
Helaas hadden de schapen ook ontdekt dat we het hek daar open hadden laten staan naar het achterste weiland toe, onder het motto: de schapen staan hier niet en een open hek is handig met de tractor.

Tja, zij vonden het ook wel handig om eens verder te kunnen kijken dan de bekende weides.

Onderweg naar het bos, kwamen we allemaal schapenkeutels tegen, dus ze waren er zéker geweest. Maar ze waren niet in ons bos, niet bij ons langs de rivier.....waar dan wel? Onderweg naar het dorp via belendende percelen....??

Gezien het tijdstip van de dag, zouden ze ergens in de schaduw moeten liggen. En ik vroeg me af of Arnoud al had gekeken onder de eik bij de voormalige kippenschuur.
Toen ik er ging kijken, zag ik dat de deur van de hooischuur open stond en ik hoopte.....

Jawel hoor, daar lagen ze gezellig siesta te houden met zijn allen.

Een kleine herder-sessie later, stonden ze weer in éen van de normale weides... en een paar uur later weer in de weide waar ze thuishoorden in de roulatie.

Arnoud is bezig met allerlei klussen rondom 'het dak', zoals een muurtje omwerken van een recht muur naar een aflopende muur (deels slopen, deels opmetselen) en het plaatsen van pvc raamkozijnen in de daartoe bestemde, maar sinds de brand in de jaren veertig niet meer benutte, raamgaten aan de rivierkant.

Zelfs van éen raam erin knapt dat al lekker op (nog 10 te gaan...waarvan er heel wat wachten op de steiger van de aannemer).



We hebben de aannemer even gebeld maandag. Hij is nog steeds van plan om binnenkort te komen...komende week maandag of dinsdag... is het plan.

Ik heb, tussen de bedrijven door, de geleende kaard-set even ter hand genomen, om de wol die ik in de loop der tijd heb geverfd met planten, te kaarden.
Dat levert een vrolijke bak op met allerlei gradaties geel, beige en lichtgroen...


.... en blaren op mijn handen.

Maar in ieder geval is mijn vinger die een paar dagen geleden heeft onder de worsteling met de kat weer bruikbaar.

voorzorgsmaatregelen

Gisterenmiddag stond er een dame op de stoep die zich beroepsmatig bezighoudt met het bevorderen van de waterkwaliteit van de rivieren Tardoire en Bandiat.
Ze had gezien dat het water nogal laag staat en ze vroeg zich af of we daar misschien wat aan konden doen, met de molen.

Maar nee, wij hebben geen schuif waarmee je het kanaal kan afdichten zodat daarna echt al het water doorloopt in de rivier. De molen stond al (tijden) stil, dus behalve het water dat weglekt uit ouderdomsgaten her en der, konden we verder niet zoveel meer.
Na haar vertrek hebben we nog wel de grote waterinlaatschuif helemaal laten zakken. Hoewel we niet dachten dat dat effect zou hebben, omdat die ook niet goed afdicht, is het niveau in kanaal en rivier toch wat gestegen.

Ze vertelde ook dat wij waarschijnlijk in deze streek volgende week ook met restricties voor watergebruik te maken gaan krijgen: geen tuin meer sproeien, geen auto's wassen.... dat soort werk.
Tja, die auto is hier in Frankrijk nog nooit gewassen; dus da's niet zo'n probleem.

Maar mijn moes-en siertuin.....als ik die niet meer van enig water kan voorzien, zou dat toch wel erg jammer zijn.

Dus vandaag, nu er nog geen restricties gelden, maar wat voorzorgsmaatregelen genomen.
Er staan nu 3 grote containers alvast vol water klaar naast de moestuin, met een deksel erop. Het is niet veel, maar je kan dan toch een paar plantjes af en toe wat extra geven.

Verder hebben we een flinke bos takken gesneden van hazelaars langs de rivier en die versnippert en als mulchlaag bij de belangrijkste planten neergelegd, in de hoop dat er dan minder verdamping optreedt en de grond beter het vocht vasthoudt.
Deze hoeveelheid vind je nauwelijks terug in d emoestuin, dus misschien moeten we nog wel een keer zo'n actie ondernemen.

Alle overbodige planten zijn eruitgerukt en ook op de aarde teruggelegd: ze verbruiken zo geen vocht meer en zorgen ook voor minder uitdroging van de grond....

Verder hád ik gisteren nog voorzorgsmaatregelen móeten nemen, maar dat had ik nagelaten en dat moest ik bezuren.
De witte kat, die we vorige week hadden gevonden, moest ontwormt worden. Ik had daarvoor piulletjes van de dierenarts gekregen die, volgend haar, lekker zouden smaken en er zonder problemen in zouden gaan.

Met onze kat heb ik voorheen nooit echt moeilijkheden gehad met pilletjes: bekje open, pilletje erin, dichthouden, keel masseren tot er geslikt is en voila....

Dus toen ik Johan (vernoemd naar J. De Wit), na een slaapje op me af zag lopen dacht ik dat even te regelen........
Laat hij daar nou echt heeeeeeeeel anders over gedacht hebben.

Dus na een eerste poging waarbij bleek dat hij ietwat tegesputterde, deed ik een handoek om zijn lijf en pootjes en waagde een tweede poging.
Laat ik zeggen dat het pilletje over de tafel werd gekatapul. Mijn vinger was lek geraakt op zowel de tafel als de kat vertoonden daar de bloederige bewijzen van.

Toen Arnoud maar even opgehaald voor jodium en een pleister én assistentie bij de derde poging, want dat pilletje ging er natuurlijk wél inkomen!
Volkomen gebakerd in de handoek, pootjes stijf tegen zijn lijfje aan, kreeg hij dan toch eindelijk zijn pilletje.
Over drie weken nog éen!

De vinger is nu stijf, paars, dik en pijnlijk. Maar al iets minder stijf, dik, paars en pijnlijk dan gisterenavond. Dus over drie weken is 'ie vast weer zo goed als nieuw :-)

droogte

Als het allemaal gaat zoals afgesproken, komt op 15 juli de timmerman hier twee weken werken om een dakconstructie te maken op de molen.

In voorbereiding daarop is Arnoud bezig om de 'vierde muur' op te hogen, zodat alle vier de muren even hoog zijn.





Normaal gesproken zou hij daarbij uitzicht hebben op de Tardoire die vrolijk langsstroomt. Maar het begint nu toch wel heel erg zichtbaar te worden dat het al maanden niet noemenswaardig geregend heeft; dus zo vrolijk stroomt de rivier niet meer.
Sterker nog... ook het kanaal is sinds een dag of 10 dagelijks flink aan het dalen.

Vorige week kon ik nog in mijn bootje instappen vanaf de brug op min of meer gelijk niveau...vanmorgen moest ik een flinke stap naar beneden maken.
Het duurt vast niet lang meer en dan is het gewoon gedaan met de boottochtjes. Ik kan de bodem zo hier en daar al zien onder water. De dam, die normaal de hoogte markeert van het kanaal, steekt nu zo'n 40 cm boven het wateroppervlak uit.



Het stuk kanaal op deze foto ligt vlakbij de molen. De oever die aan de overkant zichtbaar is, staat normaal gesproken helemaal onder water.

Arnoud keek vandaag op internet op een kaart van Frankrijk met de watertekorten. Onze regio staat nog niet als 'problematisch' gemarkeerd. Dus kennelijk is het grondwater/kraanwater nog voldoende aanwezig.
Maar ja... als je ziet hoe snel het rivierwater nu verdwijnt, begin je je toch af te vragen hoe droog het dan is in de problematische regio's én je beseft hoe belangrijk water eigenlijk is voor huishouden, persoonlijke verzorging, de beesten, de tuin....

Op mijn vaartochtje zag ik vanmorgen de ijsvogel. Die vangt visjes.....
Zouden die nog rondzwemmen in een opgedroogde rivier???? De bomen staan half met hun worstels boven water en laten al veel blad vallen...hoe lang kan een boom zonder water......????

Dus, hoewel het wel heeeeeel lekker weer is zo..... moeten er toch hoognodig een paar flinke regenbuien gaan vallen om de boel weer een beetje op niveau te brengen.

Zo de moestuin nog maar even water geven, nu ik nog water in het kanaal heb wat ik met de pomp naar de moestuin kan brengen.....

drenkeling

We hadden gisteren mijn vader en Antje, na een logeerweek, waarin ze het hier voornamelijk móoi en gróot vonden en zich prima hebben vermaakt, weer naar het station in Limoges gebracht.

Tijdens de koffie begon Arnoud ineens druk te lopen: eerst naar de brug toe, toen vrij vlug er weer vanaf en ik moest maar eens ín de rivier kijken!

Ik zag eerst alleen een vogel over het (weinige) water scheren. Daarna zag ik toch wat hij bedoelde en waar hij in zijn ondergoed naartoe op weg was: een wit beestje dat probeerde uit het water te klimmen, tegen een muur van circa 3 meter hoog.....

Hij liet zich gewillig door Arnoud redden. En zo zag er even later een klein wit katje heel erg te bibberen op een handoekje in de zon.

Ik moest meteen naar de tandarts, en na terugkeer zag ik dat de drenkeling alweer wat opgedroogd was en zich al wat prettiger begon te voelen.




Het is een katertje van ongeveer 4 maanden oud, met twee kleuren ogen.
Helemaal niet bang voor ons en zelfs druk bezig contact te leggen met Freya: dus...wel bij mensen en honden groot geworden kun je dan concluderen.

's Middags hebben we hem als 'gevonden' opgegeven bij de dierenarts, die al een hele lijst had van onlangs gevonden dieren. Dan kan een eventuele liefhebbende eigenaar weten dat íe hier in de buurt kan komen zoeken.
Maar eigenlijk denken we dat hij moedwilig van de brug af is gegooid, om ervan af te komen......



Vannacht heeft hij in de badkamer overnacht, maar het plan is wel dat hij voornamelijk buiten zal bivakkeren, net als de andere katten.
Hoewel hij daar vanmorgen, bij het buiten gezet worden, duideliljk andere ideeen over had.....hij wou wel weer naar binnen.

Verder zagen we nog wat leuks gisteren.

Afgelopen week had ik al gezien dat onze woerd er nóg een gezin op na hield met een wilde eend. Want ik had, toen ik met het bootje over het kanaal voer, tenminste 3 nog jonge eenden (van een week of 3 oud) op zien vliegen en weg zien zwemmen.
Gisteren zagen we de hele colonne door het kanaal zwemmen: 8 jongen en éen moeder...die allemaal net zo groot zijn...want ja... de wilde eend is een stuk kleiner dan de halfwilde papa....

Onze eigen vrouwtjeseend was weer aan het broeden...maar vanmorgen zag Arnoud dat er nog maar éen ei in het nest lag, dus daar is vanancht weer een rover op bezoek geweest.

kersen en collega's

Bij het achterste weiland, had ik gzien dat de kersenboom behoorlijk wat rijpe kersen droeg.
Waar ik vanaf de grond bij kon, had ik al wat geplukt. Hoewel het kleintjes zijn, zijn ze wel lekker donkerrood en zoet.

Arnoud leek het wel een plan om wat hogerop te gaan plukken met hulp van de tractor.
Hij reed hem tot onder de boom, ik stapte in het bakje van de voorschep. Die werd hydraulisch opgetild en kijk....omgeven door rijpe kersen.

Vandaag hadden we wel zin om er even op uit te gaan. Hoewel we eigenlijk bedacht hadden bij Champagnac ta gaan wandelen met Freya, bleven we halverwege steken bij het bordje 'dolmen', waar we al heel wat keren langs waren gereden en nu wel eens wilden kijken hoe het eruit zag (hunebed).

De wandeling voerde ons, bultaf, al binnen enkele minuten langs de driedelige stenenhoop. Terwijl we het pad verder afliepen, herinnerde Arnoud zich dat er zich een collegamolenaar, die wel al eens gesproken hadden, zich daar ergens aan de rivier moest bevinden.
Helaas niet langs de door ons gekozen route, want zo kwamen we niet bij de rivier uit.

Toch nieuwsgierig geworden waar die molen nou zat, later toch maar even met de auto een weggetje ingeslagen en na enkele omzwervingen stonden we bij het huis waarvan we zeiden:"áls hier ergens eern molen is, dan móet het dit zijn'.
Tja, er stond een auto op het terrein en de naam op de brievenbus klopte. En toen we aan de licht argwanende dame meldden wie we waren, herinnerde zich ons en moesten we maar gauw komen kijken.

We hadden mazzel dat ze er waren, want ze waren net vanmorgen aangekomen. Ze wonen hier namelijk niet altijd, maar het huis is 2,5 uur rijden noordelijker.
Ruim 30 jaar geleden hebben ze dit gekocht, toen ze beiden nog werkten en de kinderen nog thuis hadden en het van 'vervallen, overwoekerde puinhoop' in de loop der tijd in vele vakanties hebben vermaakt tot bewoonbaar (huis) en begaanbaar (terrein).
De man, nu met pensioen, maar voorheen met een technisch beroep, was nu bezig om zelf een turbine te maken om zelf stroom op te kunnen wekken.

Om het terrein te onderhouden had hij in de loop van de tijd zeker drie ouwe trouwe tractors verzameld, net als twee betonmolens en nog zo wat hulpmiddelen.

Onder het genot van een kop thee, als molenaars onder elkaar nog wat gekeuveld over de rivier, de omgeving en de mensen en daarna weer onze eigen molen opgezocht.

schapenhandel

Gisteren is Francisca, samen met een vriendin, in een klein laadautootje, gekomen om haar schapen op te halen. (Drie uur heen, drie uur terug).

Ik had de kudde 's ochtend in het schuurtje ingesloten en was rustig in afwachting van dingen die komen gingen.
De andere geinteresseerden in rammetjes, had ik ook gemaild dat woensdagochtend een optie was om te komen. Maar uit de oorverdovende stilte in mijn inbox kon ik niet opmaken wat hun intenties waren... niet meer geinteresserd zijn leek me de waarschijnlijkste.

Toch, om elf uur ongeveer, stond 'de ruilram' op de stoep met zijn tijdelijke baasjes.
Deze ram had geen testikels ontwikkeld en aangezien hij voor nageslacht moest zorgen, ging dat vast niet goedkomen zo en dus wilden de baasjes een andere óf hun geld terug.
Het werd een andere. En inderdaad.. het was niet eens twijfelachtig....een knikker is nog groot in vergelijking met wat deze ram heeft .....

De ruilram werd vrijgelaten in de wei en we lieten er een paar van de oudste vrouwtjes bij, voor de gezelligheid.

Verder was er geen reuring bij de poort, totdat Franscisca rond vijf uur aankwam.

Na een kop thee en een lichte maaltijd, was het tijd om de auto bij de weidepoort te zetten en met vereende krachten de ram 'Polo' en zijn drie meissies in te laden.

Met drie vrouwen, een vangstok en een stuk touw moet je toch een heel eind kunnen komen.
Polo kregen we, met moeite en flink zwetend, wel in de auto getild.
Maar 'nummer 2', vond het vooruitzicht van een verhuizing dusdanig onaantrekkelijk, dat er aanzienlijke spartelcapaciteiten werden ontwikkeld.
Hoewel ik tegen Franscica had gezegd dat wát ze ook deed, ze áltijd het touw vast moest houden, met een slag om haar hand....liep enkele seconden later het beest achterin de wei, met het touw nog om zijn nek. Hmmm. :-(
Ik was al geen voorstander van 'om de nek', maar nu helemaal niet. Straks verstikt ie zichzelf ermee! Maar goed, dat was een probleem waar we op dat moment niks mee konden, want dat schaap kregen we echt niet meer te pakken.

Toen eerst maar eens gekeken of er iemand thuis was bij mijn Aussie-buren, voor een paar extra handjes.

Gelukkig waren ze thuis en kregen we nog twee van de meissies wel bij Polo in de auto.
Ik had als vervanging voor de andere, wel het jongste meissie van de oorspronkelijke kudde erbij willen doen...maar die bleek ik al buiten gezet te hebben als gezelschap voor de ruilram, dus dat werd het niet. En de andere dames wilde ik eigenlijk gewoon zelf houden.

Dus, na het doorstrepen van een schaap in de tansportadministratie, konden ze op weg.

Ik vroeg de Aussies nog even te blijven om éen poging te wagen om het touw van de nek van dat schaap te krijgen.
Zij stelden zich verdekt op op het eiland, ik lokte de schapen met een emmer graan.

Howel ik niet had verwacht dat ze me zouden volgen, de schuur in, waar ze al de hele dag hadden gestaan...deden ze dat toch!
Ik kon de deur dichtdoen achter degene die ik hebben moest en haar, met hulp van de Aussies bevrijden van het touw.
Gelukkig maar.

Daarna, het was ondertussen half negen, geprobeerd om het adrenalineniveau zover in te tomen dat 'slapen' zou kunnen lukken.
Hopeloos. Morgen beter :-)

Vanmorgen zag ik in de mail dat Franscisca goed was overgekomen met haar lading. Nu ben ik benieuwd hoe het haar met ze vergaat, in de boomgaard-van-minder-dan- een-hectare-zonder-afrastering-aan-alle-zijden, die volgens haar buurman ook geen volledige afscheiding nodig had (richting tarweveld bijvoorbeeld, die verderop weer aan de weg ligt.......)

Tja, ik help het haar, Polo en de meissies hopen....