cruisen in de Creuse

Ik had beloofd om Franscisca eens op te zoeken in haar Franse huis, zodra de dagen weer gingen lengen.

Zo gezegd....afspraak gemaakt om te komen... zo gedaan.

Gisteren om 8 uur 's ochtends vertrokken. Eerst naar Limoges, waar ik gas kon tanken en vervolgens oostwaarts. Ik ben mijn eigen regio (de Limousin) niet uit geweest; ik heb slechts een uitstapje gemaakt naar het naastgelegen departement de Creuse en dan kun je toch drie uur onderweg zijn, geheel volgens plan! Pffff.

Opvallend was nog dat ik in de buurt van het eindpunt, ergens een bordjes zag staan dat de plaats 'Sermur' naar rechts zou zijn.
Interessant?
Jawel...want ik kende de naam van Yvonne, die híer vorig jaar vakantie hield...maar het jaar ervoor in Sermur zat en toen toch hier een dagje langs kwam.
En er is maar éen Sermur in Frankrijk...dus dat moet dan deze wel zijn :-)

Bij Francisca het huis, de omgeving en de beesten bekeken.

Het huis: objectief gezien groter dan ons oude huis in Nederland; maar door de kleine Franse ramen en het donkerbruine balkenplafond deed het een stuk kleiner aan.
Ze wil het nog helemaal anders indelen het huis, dus er gaat nog het nodige aan gebeuren tegen de tijd dat haar NL huis is verkocht......

De tuin is wel leuk met oude fruitbomen die het goed doen op een plek met mooi uitzicht over de vallei.

Romdom zijn talloze schuren die vol stónden met zooi en nu al een heel eind uitgeruimd zijn en voor allerlei doeleinden kunnen gaan dienen...op termijn.

De beestenbende bestaan uit een border collie van 8 maanden, 2 katten en een lam dat net met de fles was grootgebracht.
De hond was wel pienter: ze had al binnen een half uur door dat ze snoepjes kon verdienen met het spelletje 'eromheen'. Rondje om de stoel en iedereen blij: da's gauw verdiend!
'Eromheen' leek Franscisca ook wel een nuttig spelletje om de hond een beetje mee af te matten.....

Na een nachtje op de logeermatras, was het vanmorgen tegen tienen weer tijd om de neus westwaarts te laten wijzen.
360 km na vertrek, was ik weer 'home sweet home' bij de molen alwaar Arnoud in de tussentijd o.a. een boom had geveld, een rat had gevangen en het éen en ander had geleemd.
De krokussen staan in bloei, de kerstrozen ook, de viooltjes die ik had gezaaid aan het eind van de zomer krijgen nu (eindelijk) knoppen: het voorjaar komt eraan!

afstrepen en aansmeren

De afgelopen week hebben we eerst een paar dagen 'de lijst klusjes' ter hand genomen. Die lijst bevat allerlei truttelkarweitjes: hier een deur verven, daar een stopcontact plaatsen, nog een kabeltje trekken, handgreepje monteren... dat werk.

Reuze nuttig, maar na een dag of drie waarin die klusjes maar mondjesmaat afgestreept konden worden (want wat gaat er nog een tijd inztten!!), toch ook de leemspatels maar weer eens laten wapperen en de hal boven verder geleemd.
Daar maak je tenminste lekker meters mee en het knapt er zo lekker van op!

Alleen de grote muur in de hal is nog wel een zorg.... blijven die vlekken erdoorheen komen? We prakken er nu maar een flinke laag leem op, in de hoop dat dat helpt.

Het weer is ook heel geschikt voor binnenwerken. Het is meestal droog-maar-grijs en af en toe ook gewoon motregen. Niks waar de molen echt wat aan heeft.

Alleen gisterenmiddag was het ineens weer strak blauw; dus nog maar even een paar foto's gemaakt:


Twinkel aan de wandel in de weide.



Een van de oudste lammetjes vermaakt zich met de etensbak.



Nibbel neemt ook een kijkje bij de schapen.



Freya speert 'er' nog maar eens een keer 'omheén'....

treetje hoger, toontje lager

Afgelopen week zijn we begonnen met een klus waar we wel enigszins tegenop zagen: het lemen van de hal boven.

Staande op onze tenen, zouden we tot ongeveer halverwege de hoogte komen van de muur. En dus moest de stelling eraan te pas komen, opgesteld op blokken op de traptredes.
Dat staat wel stevig, maar is nogal een obstakel als je ook eens met gereedschap in de handen de trap op of af moet.

En zelfs Arnoud kan nog een deel niet bereiken, zonder een extra keukentrapje op de stelling.

Eerst moest natuurlijk het plafond (deels net zo lastig bereikbaar) gestript, gestuct, geschuurd en gelatext worden. Daarna heeft Arnoud de hele muur gestuct, in de hoop een zo goed mogelijke ondergrond te hebben voor de hechting van de leem.

Toen dat droog was, kon de eindlaag erop aangebracht worden.

De vraag of die laag in éen keer netjes bleef zitten, werd al 's middags met het verschijnen van een paar craqueleetjes beantwoord.
Regelmatig even aansmeren met een spons met verse leem doet vermoeden dat het meeste wel goed gaat, ook al zijn er op enkele plaatsen ook stukken waar ruitme tussen de leem en de onderlaag lijkt te ontstaan..... hmmmmm.

Gisteren kwam er plaatselijk een verkleuring in de leem, die erop lijkt of er vocht doorslaat.
Dus nog maar even kijken hoe dat afloopt voor we de er-haaks-opstaande-muur (net zo hoog) gaan doen.
En uiteraard staat de stelling al die tijd pontificaal op de trap.... ach ja....

Tijdens het koken zat ik maandag wat te bladeren in het lokale Engelse krantje 'Etcetera'. Globaal keek ik de kleine advertenties door.
Daar viel mijn oog op iets: zo goed als nieuw en voor een prijs waar je je echt geen buil aan kunt vallen. En.... aan het telefoonummer te zien... hier heeeel vlakbij!!

Even bellen? Echt nódig is het natuurlijk niet.....maar wel leuk!

Dus ja... even bellen en hij was nog te koop en dinsdag konden we langskomen om hem te zien en uit te proberen en uiteindelijk zelfs te kopen!!!

Maar wat dan?
Een verse loot aan de saxofoonfamilie: een tenorsax.

De Engelsman die hem twee jaar geleden nieuw gekocht had, zag er toch geen heil in om erop te spelen. Het lukt hem niet om er geluid uit te krijgen, laat staan om de logica (of het gebrek daaraan) van de knoppen en de noten te doorgronden.
En dus hing hij als snel weer in de spreekwoordelijk 'wilgen', tot de tijd nu kennelijk rijp was om er afstand van te doen.

Het is een studiesax, dus 'niks bijzonders', maar wel leuk om zo'n gevaarte eens uit te proberen. Klint toch wel heel anders en speelt ook anders!
Bespeel ik mijn alt bij voorkeur 'luid, vlug en 'onbenullig''.... de tenor nodigt vooral uit tot 'zachtjes, laag en rustig'. Weer eens heel iets anders :-)

doorzettingsvermogen

Sinds dinsdag is het hier lekker voorjaarsweer.
Tijd dus, voor een klusje op het dak, vond Arnoud.

Hij wilde de satelietinstallatie aanpassen, zodat we ook de High Definition zenders kunnen bekijken, straks in het grote huis.

Omdat het volgens de boekjes een simpel klusje is, om de schotel te richten en de ontvangers voor meerdere satelieten te monteren, toog Arnoud opgewekt 's mddags aan het werk met dit tussendoorklusje.

Helaas verliep het allemaal niet helemaal zoals beschreven in het boekje.
Ondanks talloze malen het dak op-en-af klauteren en evenzovele keren zoeken naar kanalen op de t.v., keken we die avond naar de enige voorhanden zijnde zenders: Duitse en Franse.

Na een welverdiende nacht rust, zocht Arnoud zijn ladder, dak, schotel, decoder en satfinder weer op.

In wisselde samenstellingen hadden we allerlei kanalen gevonden, waarbij we op internet checkten naar welke sateliet we nu eigenlijk gericht waren. Maar het was nooit zoals de bedoeling was, óf niet de goede richting, óf wel de goed richting maar niet de goede sateliet.....
Die avond keken we wel naar de Nederlandse t.v. over 1 sateliet, maar de klus was nog niet geklaard, want de andere satelieten waren nog niet gevonden.

Op dag drie ging het in eerste instantie alleen maar bergafwaarts. Een testopstelling dichterbij de schotel liet (na het vervangen en herinstalleren van allerlei onderdelen en kabels en het opblazen van de satfinder) wel zien dat nu alle satelieten gevonden werden; maar ondanks dat, bleef de t.v. in onze gite voornamelijk zwart.....

Kort voor zessen, na het opnieuw vervangen van de kabelaansluiting (van een kabel die 's avonds nog gewoon beeld doorgaf), had alles er zomaar opeens wel zin in.

foto's beesies

Vandaag maar even met de camera naar buiten om de schaapjes te fotograferen en Freya.

Freya kan sinds een paar weken een nieuw kunstje:"Eromheen". Dat wil zeggen dat ze een grote ronde (altijd met de klok mee) maakt. Dat kan zijn: rond een kuil in het weiland, of dóor de rivier, langs de overkant en weer terug. Maar de favoriet is wel over de brug en het eiland. Haast sneller dan het geluid... en dus lastig te fotograferen:



De schaapjes zijn altijd te porren voor wat te eten. Liefst zaden natuurlijk, maar een kruiwagen vol hooi is ook wel de moeite waard om met zijn allen voor langs te komen:







Polootje (de ram) komt ook af en toe voor een knuffel en een hapje jas of camera....

Van dieren op het terrein

Op de foto's van vanmorgen is het nog mistig en grijzig.
Gelukkig hebben we na drie uur dan toch (eindelijk) kunnen genieten van de volle zon, blauwe lucht en een graad of 10.

Zephyr?

Het is de afgelopen paar dagen steeds heél erg koud geweest. Denk: dikke lange broek, 2 fleecetruien, winterjas, sjaal, muts, handschoenen, snowboots en het dan nog koud hebben.....

Het meest van de tijd hebben we dus maar binnen besteed.

Eén van de klusjes is het verven van de talloze binnendeuren en kozijnen.
Daar kwam nog iets aparts om de hoek kijken.

We hadden een bus verf uitgezocht 'Zephyr d'Ivoire' voor de kozijnen...dezelfde kleur als de keukenkastje hebben.
Maar aan het eind van de 2,5 liter hielden we nog een stuk kozijn over :-) en dus schaften we blik nummer 2 aan.

Toen ik die op het kozijn streek zei ik nog: "Goh, dat droogt straks wel een heeeel stuk lichter op dan het nu is, zeg!".
Maar dat deed het dus niet. Het bleef een stuk geler.

Niet zo heel erg, in de gang, maar omdat er ook nog stukje keuken geschildert moeten gaan worden, is het wel aardig als we de wittere versie ervan nog wel kunnen kopen.
En dan ben ik toch ook benieuwd naar het verhaal hoe het kan dat voorgemengde verf van een specifiek merk zo anders kan zijn....
Al vermoed ik dat niemand me het antwoord daarop gaat vertellen.....
'Ander batchnummer', kan het haast neti zijn.... het is gewoon een echt andere kleur!

Af en toe werden we toch naar buiten geroepen door de schaapjes.
Ze hebben honger! Ook al krijgen ze iedere dag extra hooi en zaden... ze lusten altijd meer!
En.... regelmatig is de jongste moeder haar kind kwijt of vice verca... en dan moeten wij de molshoop met oortjes gaan zoeken en weer bij de kudde afleveren.
Op zich wel leuk... maar niet erg handig van ze dat ze het zelf niet een beetje in de gaten houden...