treetje hoger, toontje lager

Afgelopen week zijn we begonnen met een klus waar we wel enigszins tegenop zagen: het lemen van de hal boven.

Staande op onze tenen, zouden we tot ongeveer halverwege de hoogte komen van de muur. En dus moest de stelling eraan te pas komen, opgesteld op blokken op de traptredes.
Dat staat wel stevig, maar is nogal een obstakel als je ook eens met gereedschap in de handen de trap op of af moet.

En zelfs Arnoud kan nog een deel niet bereiken, zonder een extra keukentrapje op de stelling.

Eerst moest natuurlijk het plafond (deels net zo lastig bereikbaar) gestript, gestuct, geschuurd en gelatext worden. Daarna heeft Arnoud de hele muur gestuct, in de hoop een zo goed mogelijke ondergrond te hebben voor de hechting van de leem.

Toen dat droog was, kon de eindlaag erop aangebracht worden.

De vraag of die laag in éen keer netjes bleef zitten, werd al 's middags met het verschijnen van een paar craqueleetjes beantwoord.
Regelmatig even aansmeren met een spons met verse leem doet vermoeden dat het meeste wel goed gaat, ook al zijn er op enkele plaatsen ook stukken waar ruitme tussen de leem en de onderlaag lijkt te ontstaan..... hmmmmm.

Gisteren kwam er plaatselijk een verkleuring in de leem, die erop lijkt of er vocht doorslaat.
Dus nog maar even kijken hoe dat afloopt voor we de er-haaks-opstaande-muur (net zo hoog) gaan doen.
En uiteraard staat de stelling al die tijd pontificaal op de trap.... ach ja....

Tijdens het koken zat ik maandag wat te bladeren in het lokale Engelse krantje 'Etcetera'. Globaal keek ik de kleine advertenties door.
Daar viel mijn oog op iets: zo goed als nieuw en voor een prijs waar je je echt geen buil aan kunt vallen. En.... aan het telefoonummer te zien... hier heeeel vlakbij!!

Even bellen? Echt nódig is het natuurlijk niet.....maar wel leuk!

Dus ja... even bellen en hij was nog te koop en dinsdag konden we langskomen om hem te zien en uit te proberen en uiteindelijk zelfs te kopen!!!

Maar wat dan?
Een verse loot aan de saxofoonfamilie: een tenorsax.

De Engelsman die hem twee jaar geleden nieuw gekocht had, zag er toch geen heil in om erop te spelen. Het lukt hem niet om er geluid uit te krijgen, laat staan om de logica (of het gebrek daaraan) van de knoppen en de noten te doorgronden.
En dus hing hij als snel weer in de spreekwoordelijk 'wilgen', tot de tijd nu kennelijk rijp was om er afstand van te doen.

Het is een studiesax, dus 'niks bijzonders', maar wel leuk om zo'n gevaarte eens uit te proberen. Klint toch wel heel anders en speelt ook anders!
Bespeel ik mijn alt bij voorkeur 'luid, vlug en 'onbenullig''.... de tenor nodigt vooral uit tot 'zachtjes, laag en rustig'. Weer eens heel iets anders :-)