aan de wandel

Met Elly had ik gisteren afgesproken om een wandeling te maken.

Rond half 10 stapten we in onze auto om af te reizen naar het startpunt van een gemarkeerde route in een nabijgelegen plaats.
Voorzien van een rugzakje met drinken, eten, een kaart, een kompas en vergezeld door Freya, begonnen we op het plein bij de officiele start voor een wandeling langs molens, oud dorpjes, de rivier en door bos en veld van 3 uur.

Al kletsend kwamen we al snel bij 'punt 2', hoewel we toen al wel de begraafplaats langs de verkeerde kant hadden gerond, gezien de beschrijving dat de 'poort' zich aan de rechterkant bevond.

Bij een kruising waar 'punt 3' zich zou bevinden (een grote boerderij) waren we wat in verwarring. Er was geen opvallend andere boerderij dan de vele kleine verbouwde 'fermettes' en ook de beloofde routemarkering was op geen enkele boom of electrapaal te vinden.
Bestudering van de route op de kaart, deed ons besluiten om de 'linkertak' te nemen van de splitsing. Die was weliswaar gemarkeerd met 'doodlopende weg', maar ja...dat wil niet zeggen dat het pad er niet gewoon doorloopt voor wandelaars, nietwaar?

Na een fraaie kronkelige weg van een ruime kilometer, stonden we aan de rivier die ook langs ons huis stroomt, bij een voormalige molen, sjiek opgeknapt.
Een rivier, mét molen is zo'n handig herkenningspunt, dat we snel terugvonden waar we zaten: op enige afstand ten noord-westen van de route!

Affijn, het pad langs de Tardoire zag er goed uit, dus we besloten dat pad tenminste een kwartier lang te volgen en dan te zien hoe het leek, met onze kansen om weer op de route uit te komen.

Rond die tijd moesten we een vrij breed aanvoerbeekje van de Tardoire oversteken om langs de rivier te kunnen blijven lopen, die even de uitdaging bood: hoe houd je hierbij droge voeten vor de rest van de wandeling.

Het pad bleef goed te volgen, dus we besloten de doorsteek maar door te zetten.

Het was een prachtige wandeling! We zagen zelfs twee keer een groot hert weghollen voor ons en een keer een flink konijn.

Maar ja....ik weet vanuit mijn 'achtertuin', dat de oevers van de Tardoire verschillende vormen kunnen aannemen en ik hoopte nu maar dat het steeds een begaanbaar pad bleef, tot aan de weg.
En zo hier en daar moesten we toch onder prikkeldraad door, of stond de begroeiing een meter hoog, of lag er een boom dwars over het pad. Maar gelukkig geen ondoordringbare braambossen, brandnetelvelden, of sompige moerasgebieden die ons zouden dwingen om terug te keren, noch boze grondeigenaren die ons terug zouden jagen :-)

En dus na een uurtje Tardoire, kwam de brug in zicht, die zich, net als naast ons eigen huis, in een hoge boog ver boven de rivier uitstrekt, die op dat punt (verder stroomafwaars) wel een stuk breder is dan bij ons.

Na een welverdiende lunch uit de rugzak, besloten we de rest van de route niet meer in de geplande richting te volgen, maar 'terug', richting de auto. We hadden nu immers al twee uur gelopen. De route afmaken zou waarschijnlijk nog wel twee uur duren, mits we dan ook nog op de route bleven en niet nog ergens een D-tour zouden maken....Het eerste deel van de route omgekeerd volgen zou ongeveer een uur kosten.

En dus volgden we de, zelfs omgekeerd, uitstekend aangegeven routepijlen.
Op het punt '3' weer aangekomen toch nog eens goed rondgekeken, maar echt nergens een markering kunnen ontdekken.

Alles met elkaar inderdaad drie uur gewandeld. En het was een mooie tocht, al was het niet helemaal de aangeven route.