kersen en collega's

Bij het achterste weiland, had ik gzien dat de kersenboom behoorlijk wat rijpe kersen droeg.
Waar ik vanaf de grond bij kon, had ik al wat geplukt. Hoewel het kleintjes zijn, zijn ze wel lekker donkerrood en zoet.

Arnoud leek het wel een plan om wat hogerop te gaan plukken met hulp van de tractor.
Hij reed hem tot onder de boom, ik stapte in het bakje van de voorschep. Die werd hydraulisch opgetild en kijk....omgeven door rijpe kersen.

Vandaag hadden we wel zin om er even op uit te gaan. Hoewel we eigenlijk bedacht hadden bij Champagnac ta gaan wandelen met Freya, bleven we halverwege steken bij het bordje 'dolmen', waar we al heel wat keren langs waren gereden en nu wel eens wilden kijken hoe het eruit zag (hunebed).

De wandeling voerde ons, bultaf, al binnen enkele minuten langs de driedelige stenenhoop. Terwijl we het pad verder afliepen, herinnerde Arnoud zich dat er zich een collegamolenaar, die wel al eens gesproken hadden, zich daar ergens aan de rivier moest bevinden.
Helaas niet langs de door ons gekozen route, want zo kwamen we niet bij de rivier uit.

Toch nieuwsgierig geworden waar die molen nou zat, later toch maar even met de auto een weggetje ingeslagen en na enkele omzwervingen stonden we bij het huis waarvan we zeiden:"áls hier ergens eern molen is, dan móet het dit zijn'.
Tja, er stond een auto op het terrein en de naam op de brievenbus klopte. En toen we aan de licht argwanende dame meldden wie we waren, herinnerde zich ons en moesten we maar gauw komen kijken.

We hadden mazzel dat ze er waren, want ze waren net vanmorgen aangekomen. Ze wonen hier namelijk niet altijd, maar het huis is 2,5 uur rijden noordelijker.
Ruim 30 jaar geleden hebben ze dit gekocht, toen ze beiden nog werkten en de kinderen nog thuis hadden en het van 'vervallen, overwoekerde puinhoop' in de loop der tijd in vele vakanties hebben vermaakt tot bewoonbaar (huis) en begaanbaar (terrein).
De man, nu met pensioen, maar voorheen met een technisch beroep, was nu bezig om zelf een turbine te maken om zelf stroom op te kunnen wekken.

Om het terrein te onderhouden had hij in de loop van de tijd zeker drie ouwe trouwe tractors verzameld, net als twee betonmolens en nog zo wat hulpmiddelen.

Onder het genot van een kop thee, als molenaars onder elkaar nog wat gekeuveld over de rivier, de omgeving en de mensen en daarna weer onze eigen molen opgezocht.

schapenhandel

Gisteren is Francisca, samen met een vriendin, in een klein laadautootje, gekomen om haar schapen op te halen. (Drie uur heen, drie uur terug).

Ik had de kudde 's ochtend in het schuurtje ingesloten en was rustig in afwachting van dingen die komen gingen.
De andere geinteresseerden in rammetjes, had ik ook gemaild dat woensdagochtend een optie was om te komen. Maar uit de oorverdovende stilte in mijn inbox kon ik niet opmaken wat hun intenties waren... niet meer geinteresserd zijn leek me de waarschijnlijkste.

Toch, om elf uur ongeveer, stond 'de ruilram' op de stoep met zijn tijdelijke baasjes.
Deze ram had geen testikels ontwikkeld en aangezien hij voor nageslacht moest zorgen, ging dat vast niet goedkomen zo en dus wilden de baasjes een andere óf hun geld terug.
Het werd een andere. En inderdaad.. het was niet eens twijfelachtig....een knikker is nog groot in vergelijking met wat deze ram heeft .....

De ruilram werd vrijgelaten in de wei en we lieten er een paar van de oudste vrouwtjes bij, voor de gezelligheid.

Verder was er geen reuring bij de poort, totdat Franscisca rond vijf uur aankwam.

Na een kop thee en een lichte maaltijd, was het tijd om de auto bij de weidepoort te zetten en met vereende krachten de ram 'Polo' en zijn drie meissies in te laden.

Met drie vrouwen, een vangstok en een stuk touw moet je toch een heel eind kunnen komen.
Polo kregen we, met moeite en flink zwetend, wel in de auto getild.
Maar 'nummer 2', vond het vooruitzicht van een verhuizing dusdanig onaantrekkelijk, dat er aanzienlijke spartelcapaciteiten werden ontwikkeld.
Hoewel ik tegen Franscica had gezegd dat wát ze ook deed, ze áltijd het touw vast moest houden, met een slag om haar hand....liep enkele seconden later het beest achterin de wei, met het touw nog om zijn nek. Hmmm. :-(
Ik was al geen voorstander van 'om de nek', maar nu helemaal niet. Straks verstikt ie zichzelf ermee! Maar goed, dat was een probleem waar we op dat moment niks mee konden, want dat schaap kregen we echt niet meer te pakken.

Toen eerst maar eens gekeken of er iemand thuis was bij mijn Aussie-buren, voor een paar extra handjes.

Gelukkig waren ze thuis en kregen we nog twee van de meissies wel bij Polo in de auto.
Ik had als vervanging voor de andere, wel het jongste meissie van de oorspronkelijke kudde erbij willen doen...maar die bleek ik al buiten gezet te hebben als gezelschap voor de ruilram, dus dat werd het niet. En de andere dames wilde ik eigenlijk gewoon zelf houden.

Dus, na het doorstrepen van een schaap in de tansportadministratie, konden ze op weg.

Ik vroeg de Aussies nog even te blijven om éen poging te wagen om het touw van de nek van dat schaap te krijgen.
Zij stelden zich verdekt op op het eiland, ik lokte de schapen met een emmer graan.

Howel ik niet had verwacht dat ze me zouden volgen, de schuur in, waar ze al de hele dag hadden gestaan...deden ze dat toch!
Ik kon de deur dichtdoen achter degene die ik hebben moest en haar, met hulp van de Aussies bevrijden van het touw.
Gelukkig maar.

Daarna, het was ondertussen half negen, geprobeerd om het adrenalineniveau zover in te tomen dat 'slapen' zou kunnen lukken.
Hopeloos. Morgen beter :-)

Vanmorgen zag ik in de mail dat Franscisca goed was overgekomen met haar lading. Nu ben ik benieuwd hoe het haar met ze vergaat, in de boomgaard-van-minder-dan- een-hectare-zonder-afrastering-aan-alle-zijden, die volgens haar buurman ook geen volledige afscheiding nodig had (richting tarweveld bijvoorbeeld, die verderop weer aan de weg ligt.......)

Tja, ik help het haar, Polo en de meissies hopen....

vandaag is blauw.....

Het is hier nu al zo lang prachtig mooi weer, dat je bijna zou vergeten dat het nog maar net, weerkundig zomer is, sinds 5 dagen.

Waar het opvalt is in de tuin: er is spinazie, sla, radijs, rabarber. De aardbeien, voor zover aanwezig, worden door de kippen gesscoord...
De eerste peultjes zijn nu net rijp.
Dus behalve dat het veel te droog is en ik vaak water moet geven, gaat het hier redelijk volgens seizoen.

Ook in de siertuin langs de rivier, zijn de gezaaide eenjarigen, voorzover ze de kippen overleefd hebben in hun eerste dagen, nog lang niet aan bloeien toe, ook al inspecteer ik ze iedere dag.

En toch is er éen tuintje dat al helemaal meedoet aan de zomerstemming: de rozentuin naast de gele gite.
Niet vanwege de incidentele roos aan de nog jonge struiken, maar vanwege het overdadig bloeiende 'bijenvoer'.

Een lust voor het oog.



Wat duidelijk minder een lust voor het oog is, is de waterstand in de rivier.

Op een plek waar je normaal gesproken met laarzen moet lopen om geen natte voeten te krijgen, kunnen de eenden nu over de bodem lopen, zonder een natte buik te krijgen.
De buurman, die hier al 65 jaar woont, heeft het niveau nog nooit zo laag gezien.

De boeren hebebn moeite om voldoende hooi binnen te halen voor de komende winter.
Dus toen ik een lokale boer afgelopen week hoorde maaien in de velden van de Aussies, heb ik hem gevraagd of hij misschien ook geinteresseerd was in het maaien van het veld van mijn Engelse buren.

Tja, zo'n mooi, aan de rivier gelegen, vlak veld met sappig gras tot aan je oksels...dat wilde hij wel maaien.
Ach, iedereen blij. Als mijn buren later deze maand hier komen voor een vakantie, hoeven ze niet meteen 'op de trekker' en kunnen ze gewoon door het veld lopen.

Ik heb door laten schemeren aan de boer dat ik best geinteresseerd zou zijn in een baaltje, voor mijn schapen...
Ben benieuwd. Vooralsnog maakte hij de indruk in tien minuten de fasen door te maken van 'hé, een onbekend veld wat ik mag maaien, eens zien hoe het eruit ziet, voor ik wat toezeg...', 'Goh, wat een mooi gras! Mag ik dat echt zomaar komen maaien?' tot 'Alles is voor Bassie'.

Nou ja...in ons veld staat het gras ook al aardig op heuphoogte te wachten op een trekkersessie. Dat levert genoeg op voor onze schaapjes in de winter.
Maar ja... wij hooien hier nog met de bladhark...dus als je een prefab baaltje over de 'schutting' zou kunnen krijgen, scheelt dat een hoop bukken ;-)