schapenhandel

Gisteren is Francisca, samen met een vriendin, in een klein laadautootje, gekomen om haar schapen op te halen. (Drie uur heen, drie uur terug).

Ik had de kudde 's ochtend in het schuurtje ingesloten en was rustig in afwachting van dingen die komen gingen.
De andere geinteresseerden in rammetjes, had ik ook gemaild dat woensdagochtend een optie was om te komen. Maar uit de oorverdovende stilte in mijn inbox kon ik niet opmaken wat hun intenties waren... niet meer geinteresserd zijn leek me de waarschijnlijkste.

Toch, om elf uur ongeveer, stond 'de ruilram' op de stoep met zijn tijdelijke baasjes.
Deze ram had geen testikels ontwikkeld en aangezien hij voor nageslacht moest zorgen, ging dat vast niet goedkomen zo en dus wilden de baasjes een andere óf hun geld terug.
Het werd een andere. En inderdaad.. het was niet eens twijfelachtig....een knikker is nog groot in vergelijking met wat deze ram heeft .....

De ruilram werd vrijgelaten in de wei en we lieten er een paar van de oudste vrouwtjes bij, voor de gezelligheid.

Verder was er geen reuring bij de poort, totdat Franscisca rond vijf uur aankwam.

Na een kop thee en een lichte maaltijd, was het tijd om de auto bij de weidepoort te zetten en met vereende krachten de ram 'Polo' en zijn drie meissies in te laden.

Met drie vrouwen, een vangstok en een stuk touw moet je toch een heel eind kunnen komen.
Polo kregen we, met moeite en flink zwetend, wel in de auto getild.
Maar 'nummer 2', vond het vooruitzicht van een verhuizing dusdanig onaantrekkelijk, dat er aanzienlijke spartelcapaciteiten werden ontwikkeld.
Hoewel ik tegen Franscica had gezegd dat wát ze ook deed, ze áltijd het touw vast moest houden, met een slag om haar hand....liep enkele seconden later het beest achterin de wei, met het touw nog om zijn nek. Hmmm. :-(
Ik was al geen voorstander van 'om de nek', maar nu helemaal niet. Straks verstikt ie zichzelf ermee! Maar goed, dat was een probleem waar we op dat moment niks mee konden, want dat schaap kregen we echt niet meer te pakken.

Toen eerst maar eens gekeken of er iemand thuis was bij mijn Aussie-buren, voor een paar extra handjes.

Gelukkig waren ze thuis en kregen we nog twee van de meissies wel bij Polo in de auto.
Ik had als vervanging voor de andere, wel het jongste meissie van de oorspronkelijke kudde erbij willen doen...maar die bleek ik al buiten gezet te hebben als gezelschap voor de ruilram, dus dat werd het niet. En de andere dames wilde ik eigenlijk gewoon zelf houden.

Dus, na het doorstrepen van een schaap in de tansportadministratie, konden ze op weg.

Ik vroeg de Aussies nog even te blijven om éen poging te wagen om het touw van de nek van dat schaap te krijgen.
Zij stelden zich verdekt op op het eiland, ik lokte de schapen met een emmer graan.

Howel ik niet had verwacht dat ze me zouden volgen, de schuur in, waar ze al de hele dag hadden gestaan...deden ze dat toch!
Ik kon de deur dichtdoen achter degene die ik hebben moest en haar, met hulp van de Aussies bevrijden van het touw.
Gelukkig maar.

Daarna, het was ondertussen half negen, geprobeerd om het adrenalineniveau zover in te tomen dat 'slapen' zou kunnen lukken.
Hopeloos. Morgen beter :-)

Vanmorgen zag ik in de mail dat Franscisca goed was overgekomen met haar lading. Nu ben ik benieuwd hoe het haar met ze vergaat, in de boomgaard-van-minder-dan- een-hectare-zonder-afrastering-aan-alle-zijden, die volgens haar buurman ook geen volledige afscheiding nodig had (richting tarweveld bijvoorbeeld, die verderop weer aan de weg ligt.......)

Tja, ik help het haar, Polo en de meissies hopen....