voorzorgsmaatregelen

Gisterenmiddag stond er een dame op de stoep die zich beroepsmatig bezighoudt met het bevorderen van de waterkwaliteit van de rivieren Tardoire en Bandiat.
Ze had gezien dat het water nogal laag staat en ze vroeg zich af of we daar misschien wat aan konden doen, met de molen.

Maar nee, wij hebben geen schuif waarmee je het kanaal kan afdichten zodat daarna echt al het water doorloopt in de rivier. De molen stond al (tijden) stil, dus behalve het water dat weglekt uit ouderdomsgaten her en der, konden we verder niet zoveel meer.
Na haar vertrek hebben we nog wel de grote waterinlaatschuif helemaal laten zakken. Hoewel we niet dachten dat dat effect zou hebben, omdat die ook niet goed afdicht, is het niveau in kanaal en rivier toch wat gestegen.

Ze vertelde ook dat wij waarschijnlijk in deze streek volgende week ook met restricties voor watergebruik te maken gaan krijgen: geen tuin meer sproeien, geen auto's wassen.... dat soort werk.
Tja, die auto is hier in Frankrijk nog nooit gewassen; dus da's niet zo'n probleem.

Maar mijn moes-en siertuin.....als ik die niet meer van enig water kan voorzien, zou dat toch wel erg jammer zijn.

Dus vandaag, nu er nog geen restricties gelden, maar wat voorzorgsmaatregelen genomen.
Er staan nu 3 grote containers alvast vol water klaar naast de moestuin, met een deksel erop. Het is niet veel, maar je kan dan toch een paar plantjes af en toe wat extra geven.

Verder hebben we een flinke bos takken gesneden van hazelaars langs de rivier en die versnippert en als mulchlaag bij de belangrijkste planten neergelegd, in de hoop dat er dan minder verdamping optreedt en de grond beter het vocht vasthoudt.
Deze hoeveelheid vind je nauwelijks terug in d emoestuin, dus misschien moeten we nog wel een keer zo'n actie ondernemen.

Alle overbodige planten zijn eruitgerukt en ook op de aarde teruggelegd: ze verbruiken zo geen vocht meer en zorgen ook voor minder uitdroging van de grond....

Verder hád ik gisteren nog voorzorgsmaatregelen móeten nemen, maar dat had ik nagelaten en dat moest ik bezuren.
De witte kat, die we vorige week hadden gevonden, moest ontwormt worden. Ik had daarvoor piulletjes van de dierenarts gekregen die, volgend haar, lekker zouden smaken en er zonder problemen in zouden gaan.

Met onze kat heb ik voorheen nooit echt moeilijkheden gehad met pilletjes: bekje open, pilletje erin, dichthouden, keel masseren tot er geslikt is en voila....

Dus toen ik Johan (vernoemd naar J. De Wit), na een slaapje op me af zag lopen dacht ik dat even te regelen........
Laat hij daar nou echt heeeeeeeeel anders over gedacht hebben.

Dus na een eerste poging waarbij bleek dat hij ietwat tegesputterde, deed ik een handoek om zijn lijf en pootjes en waagde een tweede poging.
Laat ik zeggen dat het pilletje over de tafel werd gekatapul. Mijn vinger was lek geraakt op zowel de tafel als de kat vertoonden daar de bloederige bewijzen van.

Toen Arnoud maar even opgehaald voor jodium en een pleister én assistentie bij de derde poging, want dat pilletje ging er natuurlijk wél inkomen!
Volkomen gebakerd in de handoek, pootjes stijf tegen zijn lijfje aan, kreeg hij dan toch eindelijk zijn pilletje.
Over drie weken nog éen!

De vinger is nu stijf, paars, dik en pijnlijk. Maar al iets minder stijf, dik, paars en pijnlijk dan gisterenavond. Dus over drie weken is 'ie vast weer zo goed als nieuw :-)