doorgewurmt

Gisterenavond bij het insluiten van de kippies, wou de grijze buitenkat Twinkel naar binnen. Okee, da's nieuw. Sinds we in de molen wonen, was het gezellig binnenkomen, wat ze in de gite wel deed, bij Twinkel aardig afgelopen.

'Johan op de bank' vond Twinkel niet zo'n aanwinst, maar op veilige afstand daarvan wilde ze toch graag binnen blijven.
Voor het slapen gaf ik haar de keus: buiten (deur open en wegwezen) of niet. Nou, niet dus.

Nibbel, de rooie, was de afgelopen week al eens twee nachten hier binnen gebleven en die had ik maar in de tochthal beneden geïnstalleerd. Als ze eerder wel eens in de gite binnen bleef, moest ik er halverwege uit om éen portie kattegejank buiten te parkeren en ik slaap liever en mijn bed staat 2 verdiepingen hoger...buiten gehoorsafstand. Bovendien is even de vraag of ze nog weten om te gaan met de kattebak en dan is een kleine, gemakkelijk schoon te maken ruimte met een lekker slaapkleedje een beter keuze, leek mij zo.

Affijn, dus ook Twinkel mocht binnen slapen, in de hal.

Maar nu kom ik vanmorgen beneden, kijk ik door het glas van de tochtdeur en zie....geen Twinkel! Onmogelijk...waar kan dat beest dan zijn?
Alle deuren zaten dicht, dus waar is ze gebleven?

De meest waarschijnlijk optie, hoe onwaarschijnlijk ook, was de weckkeuken. En inderdaad, Twinky kad zich toegang verleend door de spleet van een centimeter of 5 a 6 onder de deur! (Ja, of ze heeft de deur open gedaan en weer netjes achter zich dichtgedaan....:-) )
Dus wie lag er heerlijk wakker te worden in een stapel wol....ja hoor. Nou die wil best nog wel eens binnen slapen, schat ik zo in!

einde weckseizoen?

Om de twee a drie dagen smelt ik nog altijd een paar kilo cherrytomaatjes om tot tomatensaus. Dat levert ongeveer twee porties op, want bij het inkoken en zeven gaat er heel wat volume verloren aan water, pitjes en velletjes.
Zo'n 'geringe' hoeveelheid is dus niet de moeite waard om de weckketel voor aan te zetten en het belandt dan ook in de diepvries, die nu toch al een flinke 'tomatenla' bevat.

De bonenplanten heb ik in afgelopen week maar eens uit de tuin getrokken. Geen zin meer aan bonen. De laatste lichting snijbonen heb ik maar bij de buren bezorgd; ook al levert dat dan weer een zak appels en onduidelijke knollen voor in de soep op.

Het enige wat zich nog aandiende voor een wecksessie, uit de moestuin, was een flinke bos rabarber.
Die heb ik dan ook vanmorgen maar even vermaakt, met de appels, wat rozijnen en suiker, tot zeven potjes met compote.

Behalve tomaten, zijn er nog andere groenten overvloedig voor handen, totdat de eerste nachtvorst de toestroom binnenkort definitief intoomt: courgettes, aubergines en pepertjes.
Het was al een paar nachten vrij dicht bij het nulpunt, dus dat kan maar zo een keer gebeuren binnenkort.

Ach.... dan eet je weer eens iets anders dan courgette, tomaat en aubergine :-)

De spruitjes, andijvie en boerenkool staan al enigszins te trappelen.
En hoewel ik de cherrytomaatjes af en toe (als ik er weer een uurtje op mijn knieën in de tomatenjungle doorbreng en niet weet waar ik het eerst of het laatst moet plukken/rapen) wel een nachtvorstje toewens, ben ik nog niet helemaal toe aan wínterkost...

Tja, tegen die tijd maar eens kijken wat ik nu eigenlijk in die 200 (?) weckpotjes heb gestopt de afgelopen maanden. Bonen, courgette en rabarber....maar ook stoofpeertjes.

kans gehad

Gisterenmiddag bij het voeren van de schapen, zag ik dat het niet allemaal pais en vree was in de kudde.
Zo te zien zijn er een stuk of drie vier van de dames (bijna) in de stemming om te paren.
De bedoeling is dat Jean-Luc zich daarmee mag amuseren, want die hebben we aangesteld als de vader van de toekomstige lammetjes.

Maar ja, er lopen nog weer twee rammetje bij, sinds een paar dagen...

De kleinste, beetje kreupele, zal zich niet bemoeien moet aardse zaken als voortplanting. Hij is overduidelijk kleiner en zwakker dan Jean-Luc, dus hij doet niet eens moeite.

Maar de andere, de rebel, is overmoedig geworden na zijn sprong naar de vrijheid en had zich nieuw doelen in het leven gesteld.

En ook al is hij een flinke slag kleiner dan Jean-Luc en dus ook lichter, zijn doorzettingsvermogen is gigantisch.

Dus terwijl Jean-Luc éen van de dames bezitterig afschermde van de rebel, ging die ongegeneerd aan wat andere achterwerken snuffelen. Dát vond Jean-Luc ook geen goed idee en plantte zijn voorhoofd vól in de zij van de rebel.
Die was daarvan maar matig onder de indruk, dus dat herhaalde zich ettelijke malen.

De hele kudde werd onrustig van deze machtsstrijd, die Jean Luc ongetwijfeld wel zou winnen...maar ja.... ten koste van hoeveel stress?

De rebel zou dus ideaal gezien eigenlijk gewoon weg moeten uit de kudde. Maar ja....ik pak hem ook niet zomaar in zijn lurven!

Toen ik met de lege emmer wegliep, nadenkend over dit probleem, merkte ik dat ik werd gevolgd. De kudde kwam achter me aan, met de rebel aan het hoofd, wellicht in de verwachting dat ik meer lekkers voor ze had.
Onder het motto:"Tja, kijken of het werkt...", nam ik de afslag het schuurtje in. Want áls hij me zou volgen en ik de deur dicht zou kùnnen doen.....

Hij was de eerste die in de schuur stond en zeer kwiek kon ik de deur achter hem dichtdoen. Gotcha!

Nu nog de deur flink barricaderen en het is weer gedaan met de zelfverworven vrijheid.
Helaas voor hem, dus ook niet meer een perkje buiten, want dan springt 'ie er zo weer uit.
Ook geen gezelschap, want de kleine andere ram gedraagt zich wel naar wens.
Best zielig, maar ja...ruzie in de keet en straks niet zeker weten wie de vader is....dat is al helemaal niet de bedoeling. Als 'ie zich nou gewoon rustig had gehouden.....
Tja.

gelukt!

Nee, de titel van dit bericht gaat niet over onze telefonische bereikbaarheid, maar over de schapen.

Ha, leer mij mijn schaapjes kennen!

Eerder deze week was de kudde in de benendenwei geplaatst, omdat het voor hun gezondheid nu eenmaal beter is om regelmatig van wei te veranderen. Ze konden écht niet langer in de achterste weide blijven, vér van de vet-te-mesten-rammetjes, want dat zou maar zo nog eens vijf weken kunnen duren.

En ja... schapen zijn kuddedieren....

Nu was de interesse van de kudde om naar de anderen toe te gaan in de stal niet zo groot. Maar de drang van éen van de twee rammetjes om naar de kudde te willen was wel heel groot, getuige zijn continue geblaat.
Vrij rondwandelen en gras eten zouden echter niet de beste ingrediënten zijn om hem snel slachtrijp te krijgen en dus had ik de hele omheining met plastic ondoorzichtig gemaakt en gecheckt of alles op hoogte is, zodat hij er niet uit kon.

En vanmorgen moest ik constateren dat het hem eindelijk gelukt was. Het ietwat kreupele lammetje was er nog (uiteraard), maar hij had het rijk alleen. De andere had zich bij de kudde gevoegd en dat leek in redelijke harmonie te zijn. Hij moet gesprongen/geklommen/gevlogen zijn, want alles was verder intact.

Tja, in dat geval, dan gaat het hek maar open en kan ook de andere zich bij de kudde voegen. Eén schaap alleen is wel erg zielig.
Bovendien ziet de kudde er gevulder uit dan de rammetjes waar al een paar weken alleen maar brokjes in zijn verdwenen omdat ze daar zo lekker van zouden aankomen. Al kan dat eraan liggen dat de ram zijn werk heeft gedaan, natuurlijk ;-)

lekker buiten

Vandaag is het zo'n dag al ik eigenlijk het liefst zie qua weer: zonnig en niet te warm.

Vanmorgen liep ik al tegen tienen, toen de thermometer nog maar 13 graden aangaf, met Freya aangelijnd in la Chapelle Montbrandeix (la C-M) om een deel van éen van de aangegeven wandelroutes te lopen. Klinkt frisjes, maar met de pas er lekker in, in het licht glooiende landschap, in het zonnetje, is een T-shirt en een heel dun katoenen vestje echt ruimschoots genoeg bovenkleding. Mij dus niet gezien om dit te doen met temperaturen boven de 20 of zelfs 25 graden!

Onderweg kwam ik meer mensen tegen die zin hadden om de neus, actief, buiten te steken. Er werd druk getuinierd, champignons gezocht en gejaagd.

Op de route lag onder meer een meertje dat hoort bij la C-M, maar dat ik nog niet in het echt had gezien en dat op sommige kaarten zelfs volkomen ontbreekt.
Het blijkt een aardig gelegen, best groot, meertje te zijn, wat (uitsluitend) voor vissers gebruikt wordt.
Weten we dat ook weer.

Het eerste ruime uur van de route was een leuke wandeling, meest rustige weggetjes, afwisselend met water, bos, akkerland, dorpjes....
Maar nóg eens anderhalf uur vond ik wat veel van het goede, dus ik nam de doorsteek, langs de grote weg, terug naar la C-M. Da's minder, ook al was het niet erg druk op de weg.

Freya is een bangerd. Niks mis mee om die gewoon aan de lijn te laten lopen op zo'n wandeling, want voor je het weet ziet ze weer ergens een paard, pony, koe, jager, gele watertank op wielen, of hond en zou ze het liefst met de staart tussen de benen rechtsomkeert maken. (En dat kan ik niet bijhouden ;-) )

Na de wandeling, vanmiddag, lekker in het zonnetje zitten spinnen.
Aangenaam dagje, zo. Morgen nog zo eentje??? Van mij mag het.

Gisteren moest ik nog even bij de buren langs. De Aussie buurvrouw was van het weekend weer terug naar 'down under', met achterlating van een aardig gevulde provisiekast. En omdat de buren niet houden van spicy dingen, gemaksvoedsel en andere dingen die 'de boer niet kent', moest ik maar even kijken of er nog wat mijn mijn gading bijzat.

Tja, nu kan ik even voort qua popcorn, kant-en-klare pannekoeken, hete sauzen en zomeer. Een soort kerstpakket: allemaal dingen die je zelf ook niet snel koopt, maar best wel kan opeten.

Wel apart trouwens dat ze nog zoveel had staan; want haar vertrekdatum stond al een week of drie vast.

De buren zijn in ieder geval weer helemaal in hun element, want nu is het Aussie huis weer 'van hen' en ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat ze dat toch wel het allerliefst hebben. Het geeft ze wat te doen en dat bevalt wel, zo te zien (spik en span is echt een understatement als zij met het huis klaar zijn na een dag of 4 stofzuigen en poetsen).

schapenroulatie

We hadden nog altijd 2 rammetjes in de stal staan om vetgemest te worden.
Onze schapenboer had ze vandaag eens van dichtbij bekeken, maar ze moeten nog wel even....
Tja, de andere schapen moesten eigenlijk al in de benedenwei staan. Maar nu de stal bezet is, hebben ze daar dan geen beschutte plek. Bovendien is even de vraag in hoeverre de rammetjes hun springneigingen kunnen onderdrukken als ze de rest van de kudde kunnen zien, door het gaas.....

De overweging om de rammetjes dan maar in éen van de paardenboxen te doen, werd verworpen, omdat het dan wel een heel eind sjouwen is met vers water én de beestjes dan niet meer een stukje naar buiten kunnen. Los van de kwestie, hoe krijg je die beesten daar....

Dan maar de omheining van het vetmesthok met een zeil ondoorzichtig gemaakt en met een ander zeil een overkapping gecreëerd op een toch al beschutte plek, onder de bomen.
Ook het hek naar het vorige weiland staat nog open, dus als ze écht binnen willen liggen, dan kan dat daar.

Hopelijk gedraagt iedereen zich naar (mijn) wens: eten ze lekker en blijven ze in de daartoe bestemde ruimtes.

gedachten bij oud-collega's

Een paar maanden geleden had ik vernomen dat een oud-collega van mij van de bibliotheek in Deventer ernstig ziek was geworden.
Een oud-collega waarmee ik vele uren samen heb gewerkt om meer uit de digitale mogelijkheden te halen en tevens echtgenoot van nog een oud-collega met wie ik in turbulente tijden veel om tafel zat.

Op afstand leef je dan mee, met een kaartje en de berichten die er zijn, in de gaten houden op nieuws en af en toe vraag je je af 'Hoe zou het nu met hem zijn...?'

Het kaartje was alweer een tijdje geleden en de laatste berichten ook, dus ik had me voorgenomen om vandaag nog eens een kaartje te sturen. Met de stapel kaarten in de aanslag, checkte ik nog wel even de interne berichtensite van de bieb, of er sinds de laatste keer dat ik erop keek, nog nieuws was bijgekomen.

Tja...
Op 1 september is hij overleden.

Veel te jong. Ik weet niet precies hoe oud, ergens rond de zestig schat ik. Tot zijn ziekte nog volop bezig in het werkzame leven om de bibliotheek op de kaart te zetten in de (digitale) wereld, met maar éen belang 'de klant!'
Er zijn van die berichten die onvoorstelbaar zijn en dit is er duidelijk éen van.

De gedachten gaan, al de hele dag, uit naar vrouw, zoon én de oud-collega's, die dit verlies heel concreet voelen in dagelijks gemis. En ik haal nog eens herinneringen op aan deze toegewijde man, die volkomen terecht door een andere collega op internet is toegevoegd aan de 'hall of fame' van de drijvende krachten in het bibliotheekwerk.

muzikale picknick

Gisterenmiddag was de muzikale picknick in de gloednieuwe feestzaal van St.Mathieu.

Er waren vooral Nederlanders en Engelsen op af gekomen, 7 muzikanten en 2 zangeressen met het een en ander aan aanhang. De Franse delegatie bestond uit de vrouw van de burgemeester, met viool (Elly, zij en ik spelen af en toe eens samen, Elly en zij wat vaker, maar vanwege gezondheidsproblemen was ze de hele zomer uit de running geweest), de bijenman, die ik vorige week had ontmoet, wilde wel een moppie zingen in het Occitan, begeleid door Elly en een tekstschrijver die twee verhalen voorlas.

Een van de Engelse zangeressen had een bench bij zich, met een hondje.
Ik dacht eerst, dat zal dan wel een jonkie zijn die ze niet de hele middag alleen willen laten.
Het bleek echter een heel oud, ziek terriërtje te zijn, die(zo te zien) aan zijn laatste uren/dagen bezig is.
Verbazend om zo'n ziek beest mee te nemen naar een kabaalevenement!

Na de picknick (op Frans verzoek werd daarmee begonnen, i.p.v. geëindigd, zoals Jan oorspronkelijk voor ogen had toen hij het organiseerde), begon het musiceren'in de kring'.

Het 'voorstelrondje' kwam niet helemaal uit de verf, vooral omdat tegen die tijd de lokale paparazzi waren gearriveerd die, op zoek naar een leuk plaatje, muziekstandaards weghaalden, muzikanten lieten verplaatsen en verzoeknummers deden.
Ach ja.... het ging er toch allemaal informeel aan toe, dus .... maakt niet uit.

Daarna om beurten, in wisselende samenstellingen een paar dingen laten horen.

Ik had op iets meer interactie gehoopt.
Ik had van onze muziek wel een paar extra exemplaren meegenomen , maar ja... de bassist en de gitarist kunnen geen noten lezen... (ach, je hoort ze onversterkt toch niet naast de sax ;-) )

En omgekeerd wil ik best bij hun spontaan invallen, maar helaas kan ik niet in éen ooropslag horen welke toonsoort er gespeeld wordt. Voordat ik er, al doende achter ben (en nauwelijks waarneembaar zacht is gewoon geen optie op de sax), is het liedje al bijna afgelopen.

Een andere accordeoniste, die ook geen noten kan lezen verder, riep wel 'ik speel G-mineur'...maar hoeveel kruizen en mollen is dat dan? En hoeveel is dat dan in mijn geval, want voor mijn sax is dat dan weer net even anders...?
(Toch eens een lijstje van maken).

Op enig moment kwam er nog publiek om te luisteren: een busje met geestelijk gehandicapten uit St. Laurent.
Vooral de andere accordeoniste had een aantrekkingkracht als een magneet op twee van die jongens. Best grappig. Zij speelde een frans walsje, op haar eigen expressieve manier. Komt ineens die jongen aanlopen, recht op haar af, stopt op 2 meter afstand, pakt een stoel en gaat genoeglijk vlak voor haar zitten met een enorme smile.
Dus zij geeft hem een tamboerijn voor het volgende nummer en voila: spontaan samenspel!
Een andere jongen wilde daar ook niks van missen, dus die kwam er ook op een stoel bijzitten en rammelde (wel hard, niet echt in de maat) op een andere percussieinstrument.

Met de muziek van anderen waren ze ook wel blij, maar de big smile bij haar was onovertroffen.

Bij een nummer van drie Engelsen, die samen het sixties/seventies-gitaarrepertoire ten gehore brengen trommelde éen van de minder begaafde jongens zó hard op zijn percussieinstrument, dat iemand een gouden idee had en het omruilde voor een sambabal; een stuk zachter van geluid.
Dat duurde even, gezellig sambaballen met twee ballen...totdat hij doorhad dat je ze ook op elkaar kon slaan...lekker hard!

Tegen vijf uur was het wel mooi geweest en kon de boel weer opgeruimd worden.
De hond had het evenement overleefd.

nocturne

Gisterenavond was ik uitgenodigd bij een huisconcert.
Het begon tegen half negen, dus voor mij wordt het dan al snel een nocturne, in de betekenis van een nachtactiviteit.
Zeker omdat ik vorige week ziek was en mijn energiepeil nog niet helemaal terug is op het oorspronkelijke niveau. (En het oorspronkelijke niveau is na 10 uur 's avonds al meer gericht op 'oogjes dicht en snaveltjes toe'...)

Bij aankomst kreeg ik een programmaatje in handen gedrukt, wat me deed vermoeden dat het eindtijdstip ver na middernacht zou liggen.

De (ruime) huiskamer stond mudvol met allerhande stoelen, dus ik zocht een fraai exemplaar met armleuningen en een kussentje voor mezelf uit. Dat was niet onbeleefd, want de meeste grijze hoofden die volgens de beleefdheid recht zouden hebben op de meest comfortabele zitplaatsen, hadden zich al genesteld op de bank, de eetkamerstoelen e.d.
Een blik over de (meest grijze) hoofden deed me denken: meer 'Baudartius' dan 'Stedelijk', wat niks met geloof te maken heeft, in dit geval.

Nederlandse, Engelse en Vlaamse pianisten, zangers en een voordrachtskunstenaar brachten hun werk voor het schemerlamplicht. Ingewikkelde stukken: quatre mains of op twee piano's, of meerstemmig, of meerdere tempi, of in het latijn.....
In ieder geval meer 'nocturnes', dan 'de cucaracha'. En eerder richting een kwartier per muziekstuk, dan 3 minuten.

Ik moest ook wel een beetje lachen toen er een stuk kwam dat 'valse brève' heette volgens het programma...wat volgens mij 'korte wals' betekent.
Elly en ik spelen ook een paar walsjes en die muziek past meestal ruimschoots op 1 A4-tje, hooguit 2.
De pianisten die dit op twee piano's ten gehore gingen brengen waren vooraf in de weer om een rits van minstens 7 aan elkaar geplakte vellen papier in het gareel te krijgen op iedere piano!

Tegen half elf waren we halverwege het programma en toe aan de pauze.
Voor mij toch wel het moment om er toch maar tussenuit te knijpen. Niet zo beleefd, weinig respect voor de musici van na de pauze....

Vandaag staat er echter weer een muziekactiviteit op het programma, georganiseerd door de man van Elly namens de stichting waar hij affiches voor maakt: een muzikale ontmoeting (met eten...het blijft Frans). Het idee: neem je instrument mee (en wat te eten) en probeer eens wat anders te spelen dan met je eigen muziekmaatjes....
Ben benieuwd.

de 'r'in de maand

Viel het in juli en augustus nog wel mee, nu gaan we toch hardhollend weer de verkeerde kant op. Het is alweer merkbaar korter licht.
Qua weer is het nog steeds zomer. Maar de kipjes zitten bijvoorbeeld al om kwart voor negen op stok en dat is iedere week nu ietsje vroeger.

Sinds eind maart is het hier in grote lijnen mooi weer geweest, op een weekje in juli na. Dus, in tegenstelling tot de Nederlandse zomermaanden, was er hier niks mis mee.
Uiteraard mag het best nóg wel een maandje of wat mooi weer blijven!