gedachten bij oud-collega's

Een paar maanden geleden had ik vernomen dat een oud-collega van mij van de bibliotheek in Deventer ernstig ziek was geworden.
Een oud-collega waarmee ik vele uren samen heb gewerkt om meer uit de digitale mogelijkheden te halen en tevens echtgenoot van nog een oud-collega met wie ik in turbulente tijden veel om tafel zat.

Op afstand leef je dan mee, met een kaartje en de berichten die er zijn, in de gaten houden op nieuws en af en toe vraag je je af 'Hoe zou het nu met hem zijn...?'

Het kaartje was alweer een tijdje geleden en de laatste berichten ook, dus ik had me voorgenomen om vandaag nog eens een kaartje te sturen. Met de stapel kaarten in de aanslag, checkte ik nog wel even de interne berichtensite van de bieb, of er sinds de laatste keer dat ik erop keek, nog nieuws was bijgekomen.

Tja...
Op 1 september is hij overleden.

Veel te jong. Ik weet niet precies hoe oud, ergens rond de zestig schat ik. Tot zijn ziekte nog volop bezig in het werkzame leven om de bibliotheek op de kaart te zetten in de (digitale) wereld, met maar éen belang 'de klant!'
Er zijn van die berichten die onvoorstelbaar zijn en dit is er duidelijk éen van.

De gedachten gaan, al de hele dag, uit naar vrouw, zoon én de oud-collega's, die dit verlies heel concreet voelen in dagelijks gemis. En ik haal nog eens herinneringen op aan deze toegewijde man, die volkomen terecht door een andere collega op internet is toegevoegd aan de 'hall of fame' van de drijvende krachten in het bibliotheekwerk.