Gisterenmiddag bij het voeren van de schapen, zag ik dat het niet allemaal pais en vree was in de kudde.
Zo te zien zijn er een stuk of drie vier van de dames (bijna) in de stemming om te paren.
De bedoeling is dat Jean-Luc zich daarmee mag amuseren, want die hebben we aangesteld als de vader van de toekomstige lammetjes.
Maar ja, er lopen nog weer twee rammetje bij, sinds een paar dagen...
De kleinste, beetje kreupele, zal zich niet bemoeien moet aardse zaken als voortplanting. Hij is overduidelijk kleiner en zwakker dan Jean-Luc, dus hij doet niet eens moeite.
Maar de andere, de rebel, is overmoedig geworden na zijn sprong naar de vrijheid en had zich nieuw doelen in het leven gesteld.
En ook al is hij een flinke slag kleiner dan Jean-Luc en dus ook lichter, zijn doorzettingsvermogen is gigantisch.
Dus terwijl Jean-Luc éen van de dames bezitterig afschermde van de rebel, ging die ongegeneerd aan wat andere achterwerken snuffelen. Dát vond Jean-Luc ook geen goed idee en plantte zijn voorhoofd vól in de zij van de rebel.
Die was daarvan maar matig onder de indruk, dus dat herhaalde zich ettelijke malen.
De hele kudde werd onrustig van deze machtsstrijd, die Jean Luc ongetwijfeld wel zou winnen...maar ja.... ten koste van hoeveel stress?
De rebel zou dus ideaal gezien eigenlijk gewoon weg moeten uit de kudde. Maar ja....ik pak hem ook niet zomaar in zijn lurven!
Toen ik met de lege emmer wegliep, nadenkend over dit probleem, merkte ik dat ik werd gevolgd. De kudde kwam achter me aan, met de rebel aan het hoofd, wellicht in de verwachting dat ik meer lekkers voor ze had.
Onder het motto:"Tja, kijken of het werkt...", nam ik de afslag het schuurtje in. Want áls hij me zou volgen en ik de deur dicht zou kùnnen doen.....
Hij was de eerste die in de schuur stond en zeer kwiek kon ik de deur achter hem dichtdoen. Gotcha!
Nu nog de deur flink barricaderen en het is weer gedaan met de zelfverworven vrijheid.
Helaas voor hem, dus ook niet meer een perkje buiten, want dan springt 'ie er zo weer uit.
Ook geen gezelschap, want de kleine andere ram gedraagt zich wel naar wens.
Best zielig, maar ja...ruzie in de keet en straks niet zeker weten wie de vader is....dat is al helemaal niet de bedoeling. Als 'ie zich nou gewoon rustig had gehouden.....
Tja.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten