muzikale picknick

Gisterenmiddag was de muzikale picknick in de gloednieuwe feestzaal van St.Mathieu.

Er waren vooral Nederlanders en Engelsen op af gekomen, 7 muzikanten en 2 zangeressen met het een en ander aan aanhang. De Franse delegatie bestond uit de vrouw van de burgemeester, met viool (Elly, zij en ik spelen af en toe eens samen, Elly en zij wat vaker, maar vanwege gezondheidsproblemen was ze de hele zomer uit de running geweest), de bijenman, die ik vorige week had ontmoet, wilde wel een moppie zingen in het Occitan, begeleid door Elly en een tekstschrijver die twee verhalen voorlas.

Een van de Engelse zangeressen had een bench bij zich, met een hondje.
Ik dacht eerst, dat zal dan wel een jonkie zijn die ze niet de hele middag alleen willen laten.
Het bleek echter een heel oud, ziek terriërtje te zijn, die(zo te zien) aan zijn laatste uren/dagen bezig is.
Verbazend om zo'n ziek beest mee te nemen naar een kabaalevenement!

Na de picknick (op Frans verzoek werd daarmee begonnen, i.p.v. geëindigd, zoals Jan oorspronkelijk voor ogen had toen hij het organiseerde), begon het musiceren'in de kring'.

Het 'voorstelrondje' kwam niet helemaal uit de verf, vooral omdat tegen die tijd de lokale paparazzi waren gearriveerd die, op zoek naar een leuk plaatje, muziekstandaards weghaalden, muzikanten lieten verplaatsen en verzoeknummers deden.
Ach ja.... het ging er toch allemaal informeel aan toe, dus .... maakt niet uit.

Daarna om beurten, in wisselende samenstellingen een paar dingen laten horen.

Ik had op iets meer interactie gehoopt.
Ik had van onze muziek wel een paar extra exemplaren meegenomen , maar ja... de bassist en de gitarist kunnen geen noten lezen... (ach, je hoort ze onversterkt toch niet naast de sax ;-) )

En omgekeerd wil ik best bij hun spontaan invallen, maar helaas kan ik niet in éen ooropslag horen welke toonsoort er gespeeld wordt. Voordat ik er, al doende achter ben (en nauwelijks waarneembaar zacht is gewoon geen optie op de sax), is het liedje al bijna afgelopen.

Een andere accordeoniste, die ook geen noten kan lezen verder, riep wel 'ik speel G-mineur'...maar hoeveel kruizen en mollen is dat dan? En hoeveel is dat dan in mijn geval, want voor mijn sax is dat dan weer net even anders...?
(Toch eens een lijstje van maken).

Op enig moment kwam er nog publiek om te luisteren: een busje met geestelijk gehandicapten uit St. Laurent.
Vooral de andere accordeoniste had een aantrekkingkracht als een magneet op twee van die jongens. Best grappig. Zij speelde een frans walsje, op haar eigen expressieve manier. Komt ineens die jongen aanlopen, recht op haar af, stopt op 2 meter afstand, pakt een stoel en gaat genoeglijk vlak voor haar zitten met een enorme smile.
Dus zij geeft hem een tamboerijn voor het volgende nummer en voila: spontaan samenspel!
Een andere jongen wilde daar ook niks van missen, dus die kwam er ook op een stoel bijzitten en rammelde (wel hard, niet echt in de maat) op een andere percussieinstrument.

Met de muziek van anderen waren ze ook wel blij, maar de big smile bij haar was onovertroffen.

Bij een nummer van drie Engelsen, die samen het sixties/seventies-gitaarrepertoire ten gehore brengen trommelde éen van de minder begaafde jongens zó hard op zijn percussieinstrument, dat iemand een gouden idee had en het omruilde voor een sambabal; een stuk zachter van geluid.
Dat duurde even, gezellig sambaballen met twee ballen...totdat hij doorhad dat je ze ook op elkaar kon slaan...lekker hard!

Tegen vijf uur was het wel mooi geweest en kon de boel weer opgeruimd worden.
De hond had het evenement overleefd.