Vorige week vroeg ik me hardop af of er misschien een koe van de buurman in ons weiland aan het rondstruinen was geweest. Er lag 'bewijsmateriaal' in de vorm van iets flatserigs.
Maar ja.... 'een koe komt nooit alleen' en 'een koe produceert wel meer dan dit', stelden de boel weer gerust.
Vanmorgen bleek echter dat het vorige week waarschijnlijk wél een koe was geweest. Een verkenner die aan zijn kompanen had gemeld dat er vers gras te vinden was 'en een stapel vers hooi, voor wie de moed heeft om over een wankel draadje prikkeldraad te stappen.
Drie of vier kuddegenoten hadden die moed, maar waren toch niet dapper genoeg om in mijn veld te blijven toen ik eraan kwam... en stapten weer terug hun eigen wei in.
Ze hadden een aardig toertje gemaakt in dit paradijs, getuige hun voetstappen en eerder genoemde eindproducten van de spijsvertering.
Gelukkig hadden ze het hooi voor de schapen nog niet soldaat gemaakt, ook al was wel duidelijk dat ze het een beetje opgefluft hadden met hun koppen.
Hun baasje, die ik toch maar even in kennis had gesteld van zijn ondernemende dames, ging meteen an de slag om de barriere te versterken. Maar ja, als een koe eenmaal weet dat er ergens wat lekkers ligt......
We zien wel of ze nog weer eens 'vleugels' krijgen. Voorlopig heb ik een extra hekwerkje voor het hooi neergezet.
Een beetje koe trapt dat zo om, vrees ik, maar misschien schrikt 'ie ervan....
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten