fraaie wandeling

Gisteren hebben we de moeders met hun jong én een hoogzwangere ooi in de schuur kunnen krijgen en we laten ze daar maar even, voor alle veiligheid.

Vervolgens gingen we even de benen strekken. We namen een wandelpad dat normaal gesproken al vlug eindigt bij een schrikdraad, dat koeien binnen en wandelaars buiten de wei moet houden.

Maar gisteren was er geen schrikdraad, of enige andere belemmering om een kijkje te nemen in het weiland. En als ik niet over een hek klim, of langs een bordje 'verboden' loop en geen beesten in de wei zie..... dan is er niks aan de hand ...nietwaar?

En zo konden we stroomafwaarts van de brug naast ons, een heel eind langs de Tardoire lopen, door verschillende weilanden.
Die stonden weliswaar niet allemaal zo 'open' als de eerste, maar er waren speciale klimrekjes gemaakt, zodat 'de boer', 'een visser', 'een jager' en/of 'een wandelaar' gemakkelijk naar de andere wei kan komen.

Dat levert een fraaie wandeling op waar Fryea vrij kan lopen en je geen huizen ziet, geen mensen tegenkomt en nauwelijks geluiden van de bewoonde wereld hoort.

Nu maar duimen dat in het voorjaar het hek ook eens open staat en er geen koeien in die weides lopen..... want dan is het zeker voor herhaling vatbaar (met fototoestel).

geven en nemen

Gisterenmiddag kwam Arnoud uit de wei met de vraag om een fototoestel.... de bevalling van de volgende zou aanstonds beginnen.

En inderdaad.
Gefotografeerd vanaf gepaste afstand (en dus niet superscherp) zag hij dat ze weeën had, eerst de waterzak eruit kwam, gevolgd door een lam, de placentaresten van lam 1 bijna gelijkertijd met de waterzak van lam 2, het tweede lam en z'n nageboorte.

Niet alles staat op de foto (Arnoud houd het ook geen twee uur vol op zijn knieën in het gras).

Hier een paar van de meest scherpe:


kramp van de weeën.

Van divers

tussen de twee in (waterzak van de ene en placentaresten van de andere zijn zichtbaar)

Van divers

Het resultaat.... nummer 3 en 4.

Maar de natuur geeft en de natuur neemt......
Vanmorgen ontdekten we dat iedere moeder nog maar éen lam heeft.
SHIT!
Waarschijnlijk een roofdier die zijn kans schoon zag. Balen dus.
En dat betekent dat we voor het donker wordt vandaag toch gaan proberen om de moeders en de lammeren binnen te krijgen. Hopelijk lukt dat!

verholpen

Bij de ooi die donderdag had gelammerd, waren de vliezen niet helemaal eruit gevallen. Ook vrijdagochtend hing er nog een hele sliert aan. Dat leek ons niet dat dat zo moest blijven.
Navraag bij de dierenarts leerde ons dat we rustig tot 's middags konden bekijken hoe het ging, want het kon soms wel een dag duren voordat het losraakte. We kregen antibiotica mee en spuitjes, wat we haar konden geven en als het niet losliet moesten we het er zelf (rustig aan) uittrekken.

Maar ja.... de ooi staat in de wei en als goede verse moeder, weinig zin in andere dingen dan voor haar kroost zorgen.
Dus toen 's middags de streng er nog hing, en een voorzichtige poging haar te benaderen nergens toe leidde, hebben we toch contact gezocht met onze bekende schapenboer:"Hoe gaan we haar te pakken krijgen?"

Gisterenmiddag, kort voor de schemering kwam hij en we kregen het voor elkaar. Zijn methode was om de lammetjes in de schuur te leggen én de kudde te lokken met een emmer voer... nou, dan komen ze wel.
Nou zijn er meerdere methodes om een lammetje op te pakken. Laat ik het erop houden dat zijn methode, niet de mijne is.

Ergens tijdens de drijf-en lokmethoden had de streng bij de ooi toch losgelaten, dus alleen een injectie met de antibiotica volstond. Volgens de boer was 1 keer ook wel genoeg. Mooi!
Dan kunnen we ze nu weer lekker met rust laten.

Vanmorgen zagen we ook dat de moeder de kinderen weer zeer zorgzaam én waakzaam onder haar hoede had genomen.

De weer berichten duiken hier komende week zwaar in de min.... arme beestjes.
Maar ja, als ze willen kunnen ze in de schuur terecht.

aan de leg

De 'dames' waren al ruim twee maanden in staking, dus de eitjes kwamen al die tijd uit de supermarkt. Het duurde al zo lang, dat je niet eens meer iedere dag kijkt of er wat is.
Maar gisteren keek ik en.....twee eitjes! En vandaag weer twee! Tjonge jonge.....!

Maar ook een andere dame is 'aan de leg' gegaan vandaag. We hadden een rondje gemaakt aan het eind van de ochtend, waarbij de schapen ook naar de verse weide mochten en toen constateerden we 'nog geen baby's'.
Vanmiddag om half vier klonk er echter een klein stemmetje achter de heg. Daar bleek moeder vrij recent (want de lammetjes waren nog nat) te zijn bevallen van een tweeling. En de vader neemt zijn verantwoordelijkheid heel serieus... hij stond er zo breed mogelijk bij.



Om vijf uur zijn we nog even gaan kijken en het lijkt dat het een gezond mekkerende tweeling is, met een zorgzame moeder én vader! Jean-Luc was nog steeds in de buurt.

Affijn, het bewijs is geleverd dat Jean-Luc vruchtbaar is. We vermoeden dat er in de komende week nog wel meer bewijs van komt.

opkomst

Gisterenmiddag was er weer fotoclub en dat begon al heel wat te lijken. We waren met zijn zessen! Tussen de drie Nederlanders en twee Engelsen bevond zich zowaar een Francaise! Zij is een collega uit het bestuur.
Er waren drie deelnemers die het huiswerk hadden gemaakt, dus dat konden we bekijken. En ik had een leuke website gevonden op internet, die ik onder de aandacht bracht. En dat leek de meesten ook wel wat om te gaan proberen. Tussendoor nog een bakje thee.... prima middag!

Eergisteren had ik even wat te stellen met de schapen. Of eigenlijk, met éen schaap.
Ze krijgen iedere ochtend een emmer granen en dus wacht de hele troep me 's ochtends al op bij het hek.
Maar de ram was eergisteren in een wat andere stemming dan normaal en hij liet zich door mij wat minder dan gebruikelijk zeggen dat hij aan de kant moest.
Dat resulteerde erin dat ik op een glibberige modderige helling maar achterwaarts de schuur inliep, want ik wilde hem absoluut in de gaten houden en niet onverwachts van achteren tegen me aankrijgen.
Daar bedacht hij zich op enig moment dat de tijd rijp was om een niet mis te verstane boodschap aan mij over te brengen. Maar omdat ik hem in het oog hield, had ik nog de tijd om het doel 'mijn heup' te vervangen door 'de emmer met zaden'.
Die emmer is niet meer waterdicht... en dat is een understatement!

Jammer voor de ooien...maar het voederregime is dus bij deze aangepast. Ik zal ze over het hek voorzien van wat zaden in een losse bak en het hooi bezorg ik ze wel als ze met zijn alle achterin de wei zijn.
Mogelijk komen er beschermersinstincten bij de ram boven omdat de ooien wellicht 'bijna zover zijn' qua zwangerschap????

1e bestuursvergadering

Gisterenmiddag vond de eerste bestuursvergadering plaats van R&L, waar ik bij was.

Het was alles wat ik ervan verwachte (en meer).

Mijn NL muziekmaatje is zelf voorzitter van een stichting en heeft me al wel eens verteld hoe vergaderingen er aan toe gaan. En haar man maakt nogal eens affiches voor een andere stichting en de beraadslagingen daarover heb ik ook al eens aan de keukentafel gezien, dus ik was niet helemaal blanco.

Toch is het als met 'op de snelweg rijden met een auto': als passagier heb je er een bepaald idee van, maar als je voor het eerst zelf aan het stuur zit, is de beleving toch net even wat anders......

Dus ik heb nu zelf geconstateerd dat als er gesproken wordt over de invulling van een bepaalde activiteit, zoals in dit geval een wandeling, de kernvragen zijn:"Wat eten we die dag" en "Wat is er te drinken".
Lezer.... ik weet dat je denkt dat dat wel meevalt en dat ik overdrijf.....want iets dergelijks dacht ik ook toen ik over dit fenomeen hóorde. Ik kan melden.....het is echt waar!
Het enige wat dit keer ontbrak was de discussie of er echt aarde-en glaswerk is of wegwerpcouverts......

Daarna waren 'de affiches' het belangrijkst: "Wat staat erop (het menu bijvoorbeeld)", "welk formaat hebben ze ", "welke kleur heeft het papier" en "waar komen ze te hangen".

En nee.... dit alles was niet nádat de invulling van de dag was bepaald met hulp van gewenste doelstellingen, de verantwoordelijke personen aangesteld en een budget was toegevoegd.....want daar heb ik niemand over gehoord.....behalve een verwarde Nederlandse aanwezige, wier vragen in die richting gauw werden omgebogen richting "We kunnen ook pizza's maken, of quiches...." (Okee... nu overdrijf ik.... een heeeeeeel klein beetje :-) )

Voeg aan dit alles nog wat Frans temperament aan toe en dan heb je wel een aardige heksenketel te pakken.

Mijn gedachten, na drie uur 'kippenhok', maakten een vergelijking met mijn werkkring in Nederland. Daar kregen we op enig moment een cursus effectief vergaderen voor alle medewerkers.
Nou, ik vrees dat je hier blij mag zijn als je aan het éind van zo'n cursus de vergadercapaciteiten hebt van iedereen op mijn werk vóor aanvang van de cursus.

Mijn belangrijkste houvast was de voorzitster, die gewapend met een uitgebreid in te vullen schema naar de vergadering was gekomen en een voorstel aangenomen wilde krijgen om een stukje software te kopen om de financiële ledenadministratie overzichtelijk te laten zijn. De animo om zich hiermee bezig te houden, sneeuwde onder in de eerder genoemde onderwerpen..... maar er ís in ieder geval iemand die ook behoefte heeft aan meer structuur in het geheel. Dus wellicht kunnen we daarin iets voor elkaar betekenen.

We zullen zien, wordt vervolgd....

fraaie dagen

Sinds een paar dagen is het lekker zonnig overdag.
Het vriest wel 's nachts (vannacht zelfs een graad of 8!), maar 's middags is het lekker om even de neus buiten te steken.

De molen is weer even buiten gebruik, want de rivier staat alweer te laag. Mogelijk is dat de komende week wel weer verholpen. Wel volgens de voorspelling.

De muziekclub had vrijdag uitbreiding met een Engelsman die een Ierse trommel meebracht en 2 didgeridoo's. Interesante combie, met een trekzak en een saxofoon....!
Het werd dan ook vooral proberen om geluid uit de didgeridoos te krijgen dat meer weg zou hebben van de vóorkant van een olifant, dan de achterkant......
Hem lukt het wel, maar wij kregen er hooguit éen keer een soort van gewenst geluid uit.
Verder mochten we van Elly haar trekzak wel even uitproberen. Een reuzeleuk instrument, maar ook een instrument waar je erg veel tegelijk moet doen: knoppen links, knoppen rechts en zorgen voor genoeg lukt dmv duwen en trekken. Tot overmaat van complexiteit: bij dezelfde knop 'duwen' levert een ander geluid op dan 'trekken'. Maar ja... met enig proberen...begon ook dat al (een beetje) wat te lijken.

Zaterdag had mijn fotoclub drie verse geïnteresseerden. Dan begint het toch al meer op een klasje te lijken dan met éen (die er nu niet was).
Reuze vermakelijk vond ik wel dat we geen van allen Frans als eerste taal spreken, maar er met zijn vieren wel stug in volhardden. Heel goed, natuurlijk.
Ben benieuwd of een Franse voorbijganger ook zo onder de indruk van ons Frans zou zijn ;-)
Maar ook hiervoor geldt dat het een boeiende middag was en aan mij de uitdaging (als ze na deze eerste bijeenkomst, hopelijk wel zin hebben in meer) om een aardig programma in elkaar te draaien voor de totaal verschillende niveau's qua fotografie, waarbij ook voldoende ruimte is voor het sociale aspect....want daar komen ze, naast het Frans kunnen praten... toch ook duidelijk voor.

Ach... en als de camera toch in de buurt ligt.....deze is van vanmorgen met de zelfontspanner, toen 'de neus buiten steken' nog betekende 'min 4 graden ':

koningsmaal

Gisteren, toen ik de kipjes voor de nacht ging insluiten, zag ik een plastic tas aan de deur hangen. Nadere inspectie leerde me dat er een briefje inzat en een pakje in aluminiumfolie. Het briefje verklaarde dat het geheel afkomstig was van de buurman, wiens koeien een tijdje terug de weg over het prikkeldraad hadden gevonden.
Het pakje was nogmaals als dank voor het feit dat hij daarover netjes in kennis was gesteld, zodat hij passende maatregelen kon nemen.

Erg aardig...wat zou er in het folie zitten?
Waarschijnlijk iets te eten...want ja..... als het geen wijnfles is, dan is 'iets te eten' gewoon de beste volgende gok!

En inderdaad. Maar het was nog geen kant-en-klaar product.....
Arnoud had als commentaar op het presentje dat in sommige landen het als een daad van burenruzie opgevat kan worden als men een dood beest aan je deur hangt, maar in dit geval was het keurig schoongemaakte konijn toch echt vriendelijk bedoeld.
Affijn, hij ligt nu in de diepvries te wachten op inspiratie voor een maaltijd met een heel konijn.

Maar ja, even netjes 'dank je wel' zeggen, is toch ook wel beschaafd.
Dus vanmiddag Freya maar even meegenomen voor een wandelingetje (10 graden en zon....geen straf) naar het woonhuis van de boer.
Ik zag nergens een deurbel, maar hoorde wel stemmen achter een deur en toen ik die kant opliep, deed de boer al open.

Uiteraard moest ik maar even binnenkomen en kennismaken met zijn moeder en kennissen uit Oradour die op visite waren.

Ook hier vinden er heel wat bezoekjes plaats aan het begin van het nieuwe jaar en daar hoort hier een traditioneel gebak bij: een rond gebak met daarin éen of meerdere meegebakken porseleinen figuurtjes. Wie zo'n figuurtje vindt in zijn stuk is 'koning'. Hoera.

Er zijn twee types gebak die hiervoor gebruikt worden en ze stonden beide op tafel. Waarschijnlijk was de ene verzorgd door de boer en zijn moeder en de andere door de visite. En uiteraard is het streven dat het 'op' gaat.....
De ene is als gebak wel geslaagd te noemen: de frangipane. Bladerdeeg gevuld met een amandelsmeersel die het beste lauwwarm wordt gegeten.
De andere is beter geschikt als kippevoer wat mij betreft (zóoo droog en zóo weinig smaak), maar ja, altijd blijven lachen......

Ik realiseer me: we zitten pas op de 11e.... en dit waren al stuk nummer 4 en 5... en dit gaat nog de hele maand zo door.... en ik doe niet eens mijn best om op nieuwjaarsvisite te gaan! Kun je nagaan hoeveel van dit gebak er hier momenteel in omloop is.
Ook bij de bakker krijg je wel dat idee, want de halve winkel is er mee ingericht!

integereren, stapje verder

Sinds een paar maanden probeer ik een muziekclub en een fotoclub van de grond te krijgen voor de Stichting R&L.

Als je éen van de 'professeurs' bent, moet je toch ook eigenlijk je neus wel laten zien op de algemene ledenvergadering, vond ik. Dus gisterenavond, na het spelen met de muziekclub, bevond ik me in de raadszaal van het gemeentehuis, samen met nog 20 andere leden (waaronder in ieder geval alle andere professeurs).

De burgemeester was er ook want, zo bleek, het hoort bij zijn functie om aanwezig te zijn bij alle Algemene Ledenvergaderingen in zijn gemeente. En zelfs op een gering aantal inwoners, is de lijst met stichtingen in de gemeente toch redelijk indrukwekkend te noemen. Arme man.

Na de vaststellingen van algemeen jaarverslag en financieel jaarverslag, kwamen wat wijzigingsvoorstellen in de statuten aan bod en kandidaatstellingen voor de 'conseil d'administration' (CA) , waaruit door een paar mensen 'le bureau'(het bestuur) gevormd zou worden.

De voorzitster wilde de beide organen groter hebben dan afgelopen jaar, want bij minder dan 4 personen in het bestuur zou zij haar functie opgeven (en dan kun je op je vingers natellen dat dat wel zo'n beetje het einde is van de stichting).
Er hadden zich vooraf 4 personen opgegeven, dus er volgde nog een oproep wie zich verder beschikbaar wilde stellen. (In de statuten staat dat dat schriftelijk moet, een week voor de vergadering, maar ach......da's de papieren werkelijkheid....)

Er gingen verschillende handen omhoog voor deelname aan de CA en het streven werd om er 9 voor te vinden. Voor de meeste aanwezigen was het gesneden koek te weten wat deelname inhield... maar zover was ik nog niet gevorderd in mijn inburgeringscursus. En in Nederland werkt het met verenigingen toch anders...
Toen de CA een pool van mensen bleek te zijn die 2x per jaar het bestuur van 'meedenken' voorzien én de eerst aangewezenen zijn om met stoelen te sjouwen bij bijeenkomsten, heb ik me ook maar opgegeven.

Nadat de CA was vastgesteld, stelde de burgemeester voor om dan meteen in een zijkamer uit 'ons midden' een bestuur voor te dragen, nu toch iedereen er was.

Prima.
Dat is natuurlijk een oefening in naar je schoenzolen of het plafond kijken bij de vraag:" Wie wil er secretaris zijn?" e.d.
Nou leken de functies voorzitter, secretaris en pennignmeester, mij niets voor mij, al was het maar omdat ik het Franse systeem van verenigingsleven nauwelijks ken, klungelig Frans schrijf en mijn begrip van lange geschreven teksten in het Frans ook (nog) niet zodanig is dat ik er verantwoordelijk voor wil dragen.

Maar de wens was om ook een paar 'gewone leden' aan te stellen. Meedenkers.... buitenlander geen bezwaar......
Tja, het is net een veilig: uitkijken met knikken dat je het hebt begrepen...... voor je het weet gaat de hamer naar beneden.... :-)

Nou ja... ik wil graag integreren in de Franse gemeenschap alhier, een nuttige bijdrage leveren en mijzelf enigszins scherp houden... dus, waarom niet?
Dat ik bepaald geen avondmens ben en de maandelijkse vergadering vermoedelijk om 20.30 uur begint....?
Dat ik ervan houd als samenwerkingen soepel en efficiënt verlopen en dat ik dat nou nèt niet als dè kenmerken van de gemiddelde Fransman ondervind....?

We zullen wel zien waar ik nu dan 'ja' tegen heb gezegd.

mooi plekje

De molen heeft een paar dagen lekker alle stroom opgewekt, maar het waterniveau is nu (ondanks de regen gisteren, de hele dag) toch weer zover gezakt dat hij alleen de grote kachel in de gang nog kan doen.

Jammer, het is wel lekker als het overal in huis lekker warm is en niet alleen in de woonkamer. En ik ben niet de enige liefhebber van warmte:


Twinkel was er regelmatig vlak voor te vinden.


Voorlopig lijkt de komende week aardig droog en na maandag zelfs aardig zonnig te gaan verlopen.

Toen ik daarstraks na een rondje 'Freya vermaken' langs de schapenschuur kwam zag ik daar Nibby ook heel decoratief in het hooi liggen:

ongans

Het eerste berichtje in het nieuwe jaar....

Sinds vanmorgen voedt, voor het eerst dit stookseizoen, de molen het hele stroomgebruik. De rivier zit vol genoeg en.. met een beetje mazzel (af en toe een plensbui...)... niet te vol.

Heerlijk om links en rechts wat extra elektrische kacheltjes op turbo aan te zetten, omdat het niet kan schelen. Dat warmt mijn kamer lekker op en (omdat ik de deur naar de hal open heb staan) ook de hal.

Gisteren was ik uitgenodigd bij de buren in een vorkje mee te prikken bij hun eerste maaltijd van het nieuwe jaar. Gelukkig ditmaal rond het middaguur, zodat het geen nachtwerk werd :-)
Het was weer als vanouds, aan alle kanten overmatig en ik kreeg een doggiebag mee, zodat dat 's avonds nog als maaltijd kon dienen.
Nou..... na een maaltijd van 12 tot half 5.....geloof ik niet dat er 's avonds nog iets anders gegeten wordt dan een stukje fruit.

Maar goed, dat betekent vandaag een decadente lunch. In Nederland is het tegenwoordig zoiets als 'bont dragen' en niet echt bon-ton..... maar ja, de restjes foie gras smaakten toch wel uitstekend op een kracker....sorry.....

Op de breimachine heb ik vandaag een experimentje gedaan: een baret breien.
Maar ja... da's een rond ding en de breimachine doet voornamelijk 'recht', dus zonder YouTube had ik deze methode niet zelf bedacht. Het boord is een los onderdeel, waar je later de bovenkant in éen keer aan vast breidt op ingenieuze wijze.

Naad dichten, pompon eraan, even in vorm stomen met het strijkijzer en voila, beer kan hem even showen (ik zou hem ook op kunnen).