workshopje

Gisteren had ik een paar dames over de vloer om te leren spinnen.

Okay, in de basis vooral een gezellig dagje samen, natuurlijk.
Maar ach, en passant heb ik zo een keer ervaring opgedaan in het 'wegwijs maken met spinnen', zoals vermeld op onze website.

We begonnen na de koffie met de spintol. Ik had er voor ieder éen gemaakt, dus iedereen kon meteen aan de slag nadat ik had uitgelegd én voorgedaan wat de bedoeling was.

Ik herinner me nog dat het me wel even een uurtje ofzo duurde voordat ik de slag een beetje te pakken had. Met dat in mijn achterhoofd vond ik dat de drie anderen het heel erg snel oppikten! Gelukkig maar, want dan is het toch ook al snel leuk, nietwaar? Wat ons allemaal meteen bijzonder beviel aan de spinnen met de spintol is dat je zogezegd kunt 'breien en praten tegelijk'.

Na de lunch maakten we een wandelingetje over het terrein. We zagen de 6 lammetjes in de wei wel rondspringen, maar de kudde bleef wat op afstand omdat Gerda en Jetske ieder hun hond bij zich hadden. 'Freya' vinden de schapen niet erg, maar hónden...ha, ha...
Daarna was het tijd voor muziek van Gerda en Elly, die samen trekzak spelen en waagde Jetske zich alvast aan het spinnewiel.

Ik liet haar eerst een katoenen draad 'opwinden' via het spinnewiel, om wat gevoel te krijgen voor het aantrappen van het wiel. Als dat regelmatig liep, werd het een tandje moeilijker: ik liet ze twee katoenen draden twijnen, om daarmee te voelen hoe het gaat om de toevoer naar wens te sturen.

En dan.... hechtte ik een stuk gekaarde wol aan en kon ze helemaal zelf proberen een stuk te spinnen.

Na de trekzaksessie deden Gerda en Elly ook hun eerste pogingen op het spinnewiel, volgens dezelfde methode.

Uiteraard is alle begin moeilijk, maar met wat aanwijzingen van mijn kant over wát je nu precies met welke hand doet en waar je op moet letten, ging het bij alledrie behoorlijk goed! Vergelijkbaar bij hoe ik het na een dag of 4 ploeteren kon.
Mijn eigenwaarde werd opgekrikt bij deze constatering door de dames door vast te stellen dat dat kwam door mijn goede aanwijzingen..zíj hoefden het nu immers niet helemaal zelf uit te vinden allemaal!

Arnoud kwam ons 's middags vertellen dat er een half uur eerder een nieuw lammetje was geboren.
De moeder is er éen van de tweeling die hier eind januari vorig jaar zelf is geboren!

déjà vu

Met een stralende zon léek het gisteren een fraaie dag om lekker buiten te zijn. De temperatuur was weliswaar zo laag dat werken in de schuur niet goed zou gaan (lijmen enzo, dat gaat niet 'rond 0'), maar lekker braamstruiken verwijderen zou toch een mooi klusjes kunnen zijn.....

Nou, mooi niet!

Met bijna dertig kilometer per uur kwam er een zeer frisse Noordooster aanblazen en dus was het, zelfs met twee fleecetruien, een winterjas, sjaal, handschoenen en muts over de oren nóg steeds heel koud.

Desondanks toog Arnoud ermee aan het werk, toen de tractor rond de middag eenmaal wilde starten bij ongeveer 0 graden op de thermometer.

Ik hield het op het wegwerken van wat stopverf in het grote huis.

Toen ik daarvan terugkwam riep Arnoud me, met een bekende mededeling die ik nog kende uit augustus 2010:" De tractor ligt op zijn kant."

Ik verwachte hem boven, naast de moestuin, in het bramenveld op zijn kant te zien, maar nee, hij lag in het veld aan de rivier, vlak naast de vuurhoop waar de bramentakken zouden worden verbrand. (En waar het, bij mijn weten, vrij vlak is!)
"Een bevroren molshoop", leek de boosdoener.

De oplossing om hem weer recht te krijgen leek ons te liggen in de tractor van onze Engelse buurman, die er nu een paar dagen is.
Helaas zei hij dat zijn tractor startproblemen heeft. Gelukkig wilde hij wel komen helpen.

De methode van augustus werd weer toegepast: cementstenen, een hefboom en dan langzamerhand de boel opkrikken.
Michael herinnerde zich nog een industriële krik in zijn schuur en die bewees ook goede diensten.

Al met al was het een hele kluif, vooral ook omdat het bramentakkenvuur dat eerst niet wilde branden, ineens de geest kreeg, waardoor de rook er ook nog eens overheen waaide, maar na een tijdje kwam hij toch wel weer overeind.

En na het bijvullen van wat weggelopen vloeistoffen en 'even wachten' om dat te laten bezinken, deed hij het ook weer goed.

"shoppingue"

In september ofzo, was er een nieuw winkelplein geopend in Limoges en ik was er nog helemaal niet geweest!!!
Dat moest dus wel een keer dringend verholpen worden. En vandaag was daar een prima dag voor.

Om 10.00 uur was ik ter plaatse om een uur lang 'Leroy Merlin' te bekijken, een grote doe-het-zelf zaak. (Vraag een Engelsman hoe het heet en het is 'Lee-wroi Mùrlin', een Fransman noemt het 'Le rwa merlèè'....)

Om 11.00 uur was de 'Alinéa' aan de beurt, een soort Trendhopper.

Beide winkels hadden een opvallend nieuw betalingssysteem: de doe-het-zelf-kassa.
De procedure is simpel:
1) Scan het (eerste) te kopen object
2) Plaats het dan op de naastgelegen weegschaal
3) Herhaal 1 en 2 met ieder volgende object
4) Betaal met je bankkaart.

Zeer gemakkelijk en ook zeer on-Frans, want 'efficient' en 'met vertrouwen in de klant' zijn bij Frankrijk niet de eerste woorden die in me opkomen.

Tussen 12.00 en 13.30 uur waren de 'kleine' winkeltjes aan de beurt: een boekhandel met knutselspullenafdeling, de snuisterijenwinkel, de schoenenzaak...dat soort werk.

Tot 14.00 heb ik me nog vermaakt in een grote verswarenwinkel, met exotische groenten en fruit, maar ook vis, vlees, kruiden, sauzen....

Daarna nog even doorgereden naar een ander winkelplein in Limoges en daar tot bijna half vier nog rondgekeken.
Het is uitverkoop. Dat is hier nog echt aan strikte periodes iin het jaar gebonden. Zo hier en daar wisten ze echt wel van afprijzen; dus voor 3 Euro per stuk weer twee lange broeken en een T-shirt erbij om af te raggen.

Met versleten beentjes werd het daarna toch wel tijd om op huis aan te gaan.
Niet heeel veel gekocht, maar ja, da's ook niet speciaal het doel van 'shoppingue'.

lenteachtig

Zestien januari.... maar wát een lekker weer!
Buiten koffie drinken vanmorgen, buiten picknicken tussen de middag, buiten thee drinken vanmiddag.... het lijkt wel voorjaar.
En wie denkt:"Tja, met een dikke trui aan zeker!"...... Nee, hoor! Ik heb de tuin een beetje geschoffelt in T-shirt!

Arnoud had met dit weer ook zin een buitendagje (okay...niet in T-shirt) en heeft de geul wat opgeschoond met de tractor.



En daaraan voorafgaand een flink stuk van het talud met de bosmaaier bewerkt.

Ik ben nog maar even gaan kijken, gewapend met fototoestel, hoe het met de jonge aanwinsten in de wei gaat. Gisterenochtend was een een tweeling geboren; twee mannetjes. Aaaach, zo klein!



Denk ongeveer een gemiddelde maat kat, maar dan met langere poten en een langwerpiger snuit.



De andere vier zijn dan toch wel een flink stuk groter, (eentje vijf dagen oud, 3 stuks drie weken oud):

twee-twee

Vanmorgen kwam Arnoud binnen met het bericht dat het "2-2" is.
Even nadenken: aha.... er is een lammetje bijgekomen en het is een mannetje!

Gisteren was het mooi weer. Eerst knapjes frisjes (min 5 ofzo om 8 uur), maar het zonnetje was ook al meteen paraat.

En dus gingen we maar met de tractor en de zaagspullen naar de overkant, om daar een boompje te vellen.

Langs de rivier staan een paar forse bomen, die enerzijds het zicht vanuit de woonkamer op de overkant ontnemen en anderzijds een risico vormen voor de muur. Als er éen omvalt, dan valt 'ie op de muur... en die kan daar niet echt tegen.

Laatst hadden we er al eens éen omgehaald en nu stond er éen op het programma die extra lastig zou kunnen zijn. Zijn natuurlijke valrichtig zou namelijk 'recht op de muur' zijn. We wilden hem dan toch liever precies in de rivier zien te krijgen.

Arnoud had een touw hoog in de boom vastgebonden en die om een naburige boom geslagen, richting de tractor.
Hij zou onderin een gleuf zagen en zodra hij dan aan de andere kant de boel ging doorzagen en de boom zou gaan vallen...moest ik gas geven met de tractor om hem te laten afbuigen: de rivier in.

"HUUUUUNG...HUUUUUUUNG....HUUUUUUNG" en "VROEM"....."KRAAAK" en "PLONS"...... het had niet mooier gekund. Hij lag recht in de rivier.

Daarna dient zich de volgende klus aan; hoe haal je hem er dan weer uit?

Met de tractor hebben we hem naar de molenkant gesleept (waar het minder diep is), waar Arnoud hem in tilbare stukken kon zagen, met zijn laarzen in de rivier.

Een dagje werk... éen boom minder...nog een stuk of vijf te gaan...

in de plooi

Vandaag weer een mijlpaal bereikt in het grote huis: de gordijnen voor de ramen in de woonkamer zijn gemaakt én hangen nu strak in de plooi, zodat ze (is de bedoeling) over enige tijd netjes in dezelfde plooien terugvallen bij het dichtdoen.....

Het is dus nu nog even een apart gezicht, met stroken papier eromheen gevouwen, maar het kleedt de boel weer lekker aan met een paarsa/grijsachtige kleur, die het beuken en gebroken wit van de vloer en de muren lekker ophaalt!

Ook hier zitten weer de nodige uurtjes huisvlijt in.
Vooral ook omdat mijn oorspronkelijke idee om ze op te hangen met ringetjes waar knijpertjes aanzitten, toch niet heel fraai werd. Na die constatering heb ik dus maar 48 lusjes gemaakt en die van 48 zelfgemaakte ringetjes voorzien, zodat het geheel gemakkelijk over de roede kan schuiven en die heb ik aan de bovenrand gezet van de 8 gordijndelen.

Verder heb ik de potten met pizza-oven gekleurde wol geopend.
Hmmmmm.... niet helemaal wat ik ervan gehoopt had.
De walnootdoppenversie is wel vaaglijk wat rossiger geworden en de elzenproppen is een tintje grauwer-richting-grijs geworden.
Maar om nu te zeggen:"Tjongejonge, wat móoooi intens gekleurd......", nou nee....

Dat kan natuurlijk aan vele dingen liggen. Welicht was de wol nog te vet? Wellicht moet het langer in de warmte staan.... Geen idee.

Ook heb ik me vandaag blootgesteld aan de zorg van een andere tandarts, die een pijnlijke kies achterin gaat voorzien van een mooi driekoningenkroontje.
De vorige tandarts zit een kwartiertje rijden verderop; deze dame zit in Cussac; dus om de hoek. Toch de moeite waard om hierheen te gaan.

Interessante bijkomstigheid is dat zij ook import is, net als ik.
Maar zij komt uit Spanje.
Een mondkapje voor én een Spaans accent in het Frans, bevorderen de communicatie niet direct, maar ja....'mond open' is het belangrijkste :-) De rest is haar taak. En als het zeer doet merkt ze dat vanzelf. Bovendien, in welke taal je ook wil praten met een spiegel, een boor en een afzuiginstallatie in je wijdopenstaande mond...dat wordt toch niks!

Nou ja, dit zal voorlopig wel weer een wekelijks bezoekje opleveren: nu voorbereiden, checken, happen, kroon plakken....

Morgen gebak!
Freya is de 5e jarig. Dus dat wordt stokken gooien!
Als het net zulk weer is als vandaag is dat, mits warm aangekleed, geen staf.