Op uitnodiging van mijn Australische buurvrouw, gingen alle aanwezige inwoners van le Moulin de la Barbarie vandaag eten bij de producentenmarkt, nét over de grens met de Dordogne.
Het concept is buitengewoon Frans: aan lange tafels op het marktplein wordt gegeten (en gedronken) wat je bij de diverse standjes rechtstreeks bij de producenten kunt kopen: vlees, kaas, wijn, groenten.
Podium erbij met wat muziek, een mooie zomeravond en heeeeeel veel bezoekers.
Het is eerst een beetje onoverzichtelijk, maar als je dan met zijn allen een strategie hebt bedacht om ervoor te zorgen dat iemand frietjes koopt op het moment dat iemand anders (eindelijk) aan de beurt is voor het vlees op de centrale barbecue, dan loopt het uiteindelijk wel los.
Naast mij, aan de hele lange tafel, schoof een echtpaar aan dat met zijn tweetjes kwam eten. Ik bood ze wat van mijn zelfgekweekte kerstomaatjes aan, ik kreeg wat van hun geitenkaas en het begin van een gesprek was geboren.
Ik moest maar op Occitanles (de oorspronkelijke taal van het zuiden), want als ik toch al drie of vier talen sprak, kon er nog wel een bij....
En had ik schapen? Dan had ik grond. En als ik grond had, dan moest ik eigenlijk ook bijen gaan houden, net als hij. Ik heb zijn telefoonnummer gekregen; dus als ik bijen wil houden, moest ik eerst maar eens bij hem langskomen om het te komen bekijken en ondervinden.
De Australische buurvrouw had ook een Engels echtpaar uitgenodigd die in de Barbarie wonen, een deel van het jaar. Maar, zoals het een rechtgeaarde Engelsman/vrouw betaamd niet veel verder komen dan 'bonjour' en 'merci'.
Da's dus weer over en weer vertalen in het Frans en Engels om iedereen een beetje op dezelfde lijn te houden en dat boven de decibellen uit van de muziek..... maar ja.
Mocht je denken dat dit een eenmalig feestje is....
Nee hoor, iedere week is er wel ergens in de buurt tenminste éen zo'n avond, in de zomer, meestal zelfs wel twee keer.
Maar dit was wel zo'n beetje de laatste van het seizoen.
dinsdag 30 augustus 2011
zaterdag 20 augustus 2011
tomatenjungle
Het is hier al een paar dagen overdag héel klef heet. Boven de dertig graden en een hoge luchtvochtigheid...weer om heel rustig stil te zitten ergens in de schaduw.
Maar ja, ook weer voor de tomaten en bramen om lekker te rijpen.
Dus dat betekent om een uur of half acht 's ochtends aan de slag om al dat lekkers in een emmer te krijgen.
Als je langs de tomatenplanten loopt, dan denk je in eerste instantie dat er bijna niks aan zit: weelderige groene toeven met af en toe een geel bloemetje. Rood zou toch heel goed moeten afsteken op dat groen....
Nou, niets is minder waar. In de 'tomatenjungle' hangen honderden cherrytomaatjes. Je komt daar alleen achter door je hoofd diep voorover in al dat groen te steken en dan heel goed overal onder en achter te kijken.
Steeds als ik dat doe, neem ik me voor (hoe lekker ik cherrytomaatjes ook vind) om volgend jaar echt strenger te zijn: maximaal 6 tomatenplantjes laten staan!
En dan met meer tussenruimte en de boel toch maar wel proberen aan te binden aan hele lange stokken (die dan vantevoren heeel diep in de grond moeten worden gestoken). Dit in de hoop dat volgend jaar de jungle wat meer op een moestuin lijkt.
Na de tomaten, de bramen.
Dat vraagt al om een petje (en laarzen en een lange broek), dus dat gaat maar tot half tien, want de mooiste bramen hangen in de volle zon en da's al snel weer erg warm.
En na dit alles... inderdaad... de weckketel staat alweeer te snorren.
Maar ja, ook weer voor de tomaten en bramen om lekker te rijpen.
Dus dat betekent om een uur of half acht 's ochtends aan de slag om al dat lekkers in een emmer te krijgen.
Als je langs de tomatenplanten loopt, dan denk je in eerste instantie dat er bijna niks aan zit: weelderige groene toeven met af en toe een geel bloemetje. Rood zou toch heel goed moeten afsteken op dat groen....
Nou, niets is minder waar. In de 'tomatenjungle' hangen honderden cherrytomaatjes. Je komt daar alleen achter door je hoofd diep voorover in al dat groen te steken en dan heel goed overal onder en achter te kijken.
Steeds als ik dat doe, neem ik me voor (hoe lekker ik cherrytomaatjes ook vind) om volgend jaar echt strenger te zijn: maximaal 6 tomatenplantjes laten staan!
En dan met meer tussenruimte en de boel toch maar wel proberen aan te binden aan hele lange stokken (die dan vantevoren heeel diep in de grond moeten worden gestoken). Dit in de hoop dat volgend jaar de jungle wat meer op een moestuin lijkt.
Na de tomaten, de bramen.
Dat vraagt al om een petje (en laarzen en een lange broek), dus dat gaat maar tot half tien, want de mooiste bramen hangen in de volle zon en da's al snel weer erg warm.
En na dit alles... inderdaad... de weckketel staat alweeer te snorren.
dinsdag 16 augustus 2011
weckseizoen
Het weckseizoen is in volle gang. Het kleine kastje in de gang waarin het het seizoen 2011 was begonnen met een paar potjes bonen en courgette-saus, -blokjes- en -soep, is nu alweer lang te klein.
De logees hadden me geholpen met de eerste drie kilo snijbonen, maar ook die hoeveelheid is alweer ruim verdubbeld sindsdien.
Bij Elly lagen er weer 'pikperen'in de buurgaard, ofwel: 2 emmers verwerkt tot circa 9 potten stoofpeertjes.
De vier rode bieten in de moestuin, zijn via een tussenstop van twee uur in twee enorme kookpannen, ook verwerkt tot 8 potten bietjes.
Als ik dan toch bezig ben, kunnen er meteen wat tomaatjes in de weck, want ook daarvan borrelt de moestuin nu aardig over.
In de koelkast staat nu een kwarktaart op te stijven waar 1 kilo bramen aan heeft meegewerkt. Maar als het ergens deze week lukt om tenminste 2 kilo bramen in éen keer bij elkaar te verzamelen, dan kan de weck weer aan. En dat gaat vast lukken.
De logees hadden me geholpen met de eerste drie kilo snijbonen, maar ook die hoeveelheid is alweer ruim verdubbeld sindsdien.
Bij Elly lagen er weer 'pikperen'in de buurgaard, ofwel: 2 emmers verwerkt tot circa 9 potten stoofpeertjes.
De vier rode bieten in de moestuin, zijn via een tussenstop van twee uur in twee enorme kookpannen, ook verwerkt tot 8 potten bietjes.
Als ik dan toch bezig ben, kunnen er meteen wat tomaatjes in de weck, want ook daarvan borrelt de moestuin nu aardig over.
In de koelkast staat nu een kwarktaart op te stijven waar 1 kilo bramen aan heeft meegewerkt. Maar als het ergens deze week lukt om tenminste 2 kilo bramen in éen keer bij elkaar te verzamelen, dan kan de weck weer aan. En dat gaat vast lukken.
donderdag 11 augustus 2011
nieuwe verbinding
Sommige verhalen laten zich pas opschrijven, na afloop...... dit is er zo eentje.
Een week of 6 geleden had Arnoud via internet, in Nederland, een nieuwe satelietset besteld voor een nieuwe (snellere) internetverbinding.
Hij kon het ook in Franrijk bestellen, maar dat leek hem niet zo'n goed idee...vakantietijd, Franse service....
Hij betaalde voor verzending met de post en wachtte een weekje af.
Navraag in NL leerde dat het onderweg was. Een volgnummer kon niet gegeven worden, dus Arnoud wachtte weer een weekje af.
Navraag leverde de info op dat hij naar de Franse importeur was verzonden met de vraag hem door te sturen aan ons. Echter, de Fransman, vond het wel een mooie set om aan éen van zijn klanten dóor te schuiven.....
Maar, zei de Nederlander Gilbert, hij moest toch in Zuid-Frankrijk zijn de week erop...hij zou hem dinsdags wel even langsbrengen en dan meteen installeren.
Dinsdag ging voorbij....
Affijn, hij was meteen doorgereden naar Zuid-Frankrijk, maar hij zou hem donderdags op de terugweg langsbrengen.
Donderdag ging voorbij....
(En je blijft toch in de buurt, want ja... er kan iemand komen.....)
Dan zou het in de loop van de week erop worden.....
De toon van onze correspondentie werd allengs minder vriendelijk, want los van het doelloos in de buurt blijven met een half oog op de poort, begonnen we ons gewoon 'aan het lijntje gehouden' te voelen.
Afgelopen weekend was de boodschap dan dat iemand anders vanuit Belgie zou komen rijden ermee. Maandagavond zouden we hem hebben.
Wat is er zo moeilijk aan: het ding in een doos doen, ons adres erop schrijven en hem op het postkantoor afgeven?????
Maandagavond in de mail het bericht dat kort na vertrek de ruitenwisser kapot was gegaan en ze terug moesten....
Het is bijna grappig, ware het niet dat ons oude abonnement al is opgezegd en de tijd toch wel wat begint te dringen....
Ze zouden dan dinsdagmorgen weer gaan rijden; we konden ze dinsdagavond hier verwachten.
Natuurlijk zou dat weer een email opleveren met verstuikte enkels, lekke banden, afgesloten viaducten, buikpijn of willekeurig welke andere reden om nog steeds niet te komen.... maar nee.... verbazing: mensen bij de poort tegen half zes, met een schotelset bij zich!!!
Pa en zoon melden dat het nu in een uurtje gepiept zou zijn: even de schotel richten, de boel aansluiten en voila, lekker snel internet.
Ach ja.....
Om zeven uur had ik de kantine maar even geopend voor een warme hap, want ik had geen zin om te wachten met eten tot het klaar was....zo voorspoedig ging het allemaal niet. Volgens Arnoud kon 'zoon', die bij het bedrijf werkt en die de boel zou aansluiten, nog geen dopsleutel vasthouden. Bovendien hield hij de schotel hardnekkig in de verkeerde richting... en was hij zijn kompas vergeten mee te nemen.
Na het eten ging hij weer onverdroten voort.
Tegen half tien heb ik hem toch maar eens de vraag voorgelegd wat hij ging doen, want er was nog 15 minuten daglicht: morgen terugkomen na een nachtje in een hotel, of alle info achterlaten en het ons zelf laten doen.....
Hij koos voor het hotel en morgen terugkomen.
Na een nachtje, waarin we niet heel best sliepen van het hele gebeuren bereidden we het een en ander voor: Arnoud laste een ronde paal aan het frame, zodat het draaien gemakkelijker zou gaan bij het zoeken, verstevigde de hele constructie, zodat het geheel écht niet meer kon bewegen en ik maakte een A4-tje met daarop de windroos én een streep in de goede richting. We markeerden om 8 uur 's ochtends de plek waar de zon op dat moment stond: het oosten.
Ik ging boodschappen doen.
Na terugkeer vertelde Arnoud dat de heren meteen bij aankomst hadden gezegd dat het nóoit ging werken, want het frame was te beweeglijk. (Ruim twee jaar had het prima voldaan voor de vorige schotel, maar affijn...)
Arnoud sprong, naar eigen zeggen, onmiddelijk uit zijn vel en heeft toch even, niet al te fijntje, opgemerkt dat hij de geringe beweging die erin zat al had verholpen én dat het tijd werd dat hij in de goed richting ging zoeken: niet in het oosten, maar veel meer naar het zuiden.
Affijn, mijn papiertje onder de schotel, ding in die richting aansluiten en PIEP....signaal gevonden...kwartiertje werk.
Nog wat software en instellingen regelen....uurtje later....internet!
Als tegemoetkomning in dit Murphytraject krijgen we de verbinding een half jaar gratis.
Tel daar de reiskosten van de heren (2 x duizend kilometer over o.a. Franse tolwegen, een hotelovernachting, werkuren en overige onkosten bij op en wij geloven niet dat het bedrijf veel gaat verdienen aan onze internetverbinding.
Sterker nog, we hebben zo onze twijfels over de hele bedrijfsvoering.
Maar ja...totdat ze failliet zijn...heben we nu in ieder geval een stuk sneller internet.
Een week of 6 geleden had Arnoud via internet, in Nederland, een nieuwe satelietset besteld voor een nieuwe (snellere) internetverbinding.
Hij kon het ook in Franrijk bestellen, maar dat leek hem niet zo'n goed idee...vakantietijd, Franse service....
Hij betaalde voor verzending met de post en wachtte een weekje af.
Navraag in NL leerde dat het onderweg was. Een volgnummer kon niet gegeven worden, dus Arnoud wachtte weer een weekje af.
Navraag leverde de info op dat hij naar de Franse importeur was verzonden met de vraag hem door te sturen aan ons. Echter, de Fransman, vond het wel een mooie set om aan éen van zijn klanten dóor te schuiven.....
Maar, zei de Nederlander Gilbert, hij moest toch in Zuid-Frankrijk zijn de week erop...hij zou hem dinsdags wel even langsbrengen en dan meteen installeren.
Dinsdag ging voorbij....
Affijn, hij was meteen doorgereden naar Zuid-Frankrijk, maar hij zou hem donderdags op de terugweg langsbrengen.
Donderdag ging voorbij....
(En je blijft toch in de buurt, want ja... er kan iemand komen.....)
Dan zou het in de loop van de week erop worden.....
De toon van onze correspondentie werd allengs minder vriendelijk, want los van het doelloos in de buurt blijven met een half oog op de poort, begonnen we ons gewoon 'aan het lijntje gehouden' te voelen.
Afgelopen weekend was de boodschap dan dat iemand anders vanuit Belgie zou komen rijden ermee. Maandagavond zouden we hem hebben.
Wat is er zo moeilijk aan: het ding in een doos doen, ons adres erop schrijven en hem op het postkantoor afgeven?????
Maandagavond in de mail het bericht dat kort na vertrek de ruitenwisser kapot was gegaan en ze terug moesten....
Het is bijna grappig, ware het niet dat ons oude abonnement al is opgezegd en de tijd toch wel wat begint te dringen....
Ze zouden dan dinsdagmorgen weer gaan rijden; we konden ze dinsdagavond hier verwachten.
Natuurlijk zou dat weer een email opleveren met verstuikte enkels, lekke banden, afgesloten viaducten, buikpijn of willekeurig welke andere reden om nog steeds niet te komen.... maar nee.... verbazing: mensen bij de poort tegen half zes, met een schotelset bij zich!!!
Pa en zoon melden dat het nu in een uurtje gepiept zou zijn: even de schotel richten, de boel aansluiten en voila, lekker snel internet.
Ach ja.....
Om zeven uur had ik de kantine maar even geopend voor een warme hap, want ik had geen zin om te wachten met eten tot het klaar was....zo voorspoedig ging het allemaal niet. Volgens Arnoud kon 'zoon', die bij het bedrijf werkt en die de boel zou aansluiten, nog geen dopsleutel vasthouden. Bovendien hield hij de schotel hardnekkig in de verkeerde richting... en was hij zijn kompas vergeten mee te nemen.
Na het eten ging hij weer onverdroten voort.
Tegen half tien heb ik hem toch maar eens de vraag voorgelegd wat hij ging doen, want er was nog 15 minuten daglicht: morgen terugkomen na een nachtje in een hotel, of alle info achterlaten en het ons zelf laten doen.....
Hij koos voor het hotel en morgen terugkomen.
Na een nachtje, waarin we niet heel best sliepen van het hele gebeuren bereidden we het een en ander voor: Arnoud laste een ronde paal aan het frame, zodat het draaien gemakkelijker zou gaan bij het zoeken, verstevigde de hele constructie, zodat het geheel écht niet meer kon bewegen en ik maakte een A4-tje met daarop de windroos én een streep in de goede richting. We markeerden om 8 uur 's ochtends de plek waar de zon op dat moment stond: het oosten.
Ik ging boodschappen doen.
Na terugkeer vertelde Arnoud dat de heren meteen bij aankomst hadden gezegd dat het nóoit ging werken, want het frame was te beweeglijk. (Ruim twee jaar had het prima voldaan voor de vorige schotel, maar affijn...)
Arnoud sprong, naar eigen zeggen, onmiddelijk uit zijn vel en heeft toch even, niet al te fijntje, opgemerkt dat hij de geringe beweging die erin zat al had verholpen én dat het tijd werd dat hij in de goed richting ging zoeken: niet in het oosten, maar veel meer naar het zuiden.
Affijn, mijn papiertje onder de schotel, ding in die richting aansluiten en PIEP....signaal gevonden...kwartiertje werk.
Nog wat software en instellingen regelen....uurtje later....internet!
Als tegemoetkomning in dit Murphytraject krijgen we de verbinding een half jaar gratis.
Tel daar de reiskosten van de heren (2 x duizend kilometer over o.a. Franse tolwegen, een hotelovernachting, werkuren en overige onkosten bij op en wij geloven niet dat het bedrijf veel gaat verdienen aan onze internetverbinding.
Sterker nog, we hebben zo onze twijfels over de hele bedrijfsvoering.
Maar ja...totdat ze failliet zijn...heben we nu in ieder geval een stuk sneller internet.
maandag 8 augustus 2011
plaatjes
Vanmorgen zijn de dakpannen geleverd. Rustig laten staan; voor de bovengîte staan ze niet in de weg.
Arnoud is ondertussen al een heel eind op streek met het installeren van de ramen in de molen:
Het is even een paar weken werk, maar dan lijkt het of het altijd zo geweest is ;-)
Ach, als ik toch plaatjes aan het schieten ben dan ook maar even het pleintje, waar tot voor kort nog een laag zand over de stenen lag:
En dit is de ombouw van het schoepenrad van de molen, die nu zichtbaar is omdat het waterbassin leeg staat:
Arnoud is ondertussen al een heel eind op streek met het installeren van de ramen in de molen:
 |
Het is even een paar weken werk, maar dan lijkt het of het altijd zo geweest is ;-)
 |
 |
Ach, als ik toch plaatjes aan het schieten ben dan ook maar even het pleintje, waar tot voor kort nog een laag zand over de stenen lag:
 |
En dit is de ombouw van het schoepenrad van de molen, die nu zichtbaar is omdat het waterbassin leeg staat:
 |
vrijdag 5 augustus 2011
van 7 naar 2
Vanmorgen zijn Tjeerd, Marjan en Suzanne weer met de vouwwagen op pad gegaan naar hun 2e vakantieadres in noordelijk Frankrijk.
Kort daarop kwamen we de twee dames in de gîte tegen met de boodschap dat ze eigenlijk ook liever vandaag al wilden gaan rijden ipv op de hele drukke zaterdag.
Dus die ruimden in een paar uur de gîte leeg, maakten hem schoon en om kwart voor éen hadden we het hele domein weer voor ons tweeen.
Freya vond het onmiddelijk maar saai dat er niemand meer was om stokken mee te gooien.
Tja....
Arnoud ging weer verder met zijn raamplaatsacties én het uitsorteren van 1100 E-books voor zijn bestelde E-reader. Ik plukte een eerste bakje vol met bramen, nadat ik een half klosje vol Solognotwol had gesponnen.
Kortom, het gaat gewoon zijn gangetje.
Kort daarop kwamen we de twee dames in de gîte tegen met de boodschap dat ze eigenlijk ook liever vandaag al wilden gaan rijden ipv op de hele drukke zaterdag.
Dus die ruimden in een paar uur de gîte leeg, maakten hem schoon en om kwart voor éen hadden we het hele domein weer voor ons tweeen.
Freya vond het onmiddelijk maar saai dat er niemand meer was om stokken mee te gooien.
Tja....
Arnoud ging weer verder met zijn raamplaatsacties én het uitsorteren van 1100 E-books voor zijn bestelde E-reader. Ik plukte een eerste bakje vol met bramen, nadat ik een half klosje vol Solognotwol had gesponnen.
Kortom, het gaat gewoon zijn gangetje.
Abonneren op:
Posts (Atom)