kwestie van durf

Sinds een dikke week hebben onze eendjes (eindelijk) de rivier ontdekt en dobberen er nu zo'n beetje de hele dag vrolijk in rond.



Da's een leuk gezicht, uiteraard, een beetje leven in de brouwerij op het water.
Het was even een kwestie van durven, voor de eendjes, zover van huis, maar dan heb je ook wat!

Nu maar hopen dat ze een beetje op ons deel blijven.....jachtseizoen, enzo.....

En verder hebben vandaag onze eerste paddenstoelen geplukt. Het zou hier het jaar rond vergeven zijn van allerlei soorten eetbare paddenstoelen, maar tot op heden hadden we niks gezien wat treffende gelijkenis vertoonde met de plaatjes in het boekje.

Nu, vlakbij huis, in het gras, vonden we een handvol witte.
Check, check, dubbelcheck: het moeten wel weidechampignons zijn!



En nu nog opeten: kwestie van durven!

Ach, over een uurtje staan er weer gasten voor de deur (compagnon van Arnoud met zijn vrouw) ..... ;-)

coing

Maandag kwam na de Franse les ter sprake dat mijn Amerikaanse klasgenoot een fruitoverschot had, waar ze wel van afgeholpen wilde worden, omdat het anders maar tot 'applesauce' vermalen zou worden door de grasmaaier.

Gisteren ging ik gewapend met een paar emmers en kratten naar St Mathieu.

Na een gezellige pluksessie ging ik twee uur later weer naar huis met een flinke bak frambozen, circa 50 vijgen, circa 100 appels, een handvol van een onduidelijk groente die je als spinazie kan eten en 6 flinke 'quinces' ofwel 'coings' in het Frans.

Nóoit eerder gezien, volgens mij, maar je zou er erg lekkere jam van kunnen maken. Hoe het in het Nederlands heet, daar kwam ik pas 's avond achter.

http://fr.wikipedia.org/wiki/Coing

Terwijl ik 's middags in de buurt van de poort moest blijven, in afwachting van een pakjesbezorger, die aan het begin van de middag zou komen, maakte ik de jam.
De enorme peervormige stevige vruchten lieten zich buitengewoon lastig schillen en in stukken snijden en ze zijn ook niet geurig ofzo. Geen idee dus wat dat zou gaan opleveren.....

Een uurtje later had ik 5 weckpotten vol van deze jam en éentje met vijgenjam, plus nog een klein beetje in een los bakje van elk om te kunnen proeven.

Hmmmmmm, jammie! Allebei erg lekker!

Het voordeel van bij de poort rondhangen (terwijl Arnoud druk is bij de dam....) is dat buren die om een praatje verlegen zitten wat gemakkelijker langskomen.
En dus was even later een Engelse buurman uit de Barbarie ook zeer gecharmeerd van de jam en kort daarop onze Franse buurvrouw ook.

Tegen half vijf kwam het pakje; dus de Fransen kennen uiterst lange middagen als dat nog maar het begin van de middag is.....

's Avonds wist de man van Elly te vertellen dat de vruchten in het Nederlands 'kwee' heten, of kweepeer. Aha. Wel van gehoord, dus, maar ik dacht dat dat hele kleine peervormige vruchtjes waren. En klein, dat zijn ze zeker niet!

weer een werkdag

Precies een jaar geleden, tenminste, ook op de dinsdag, had ik mijn laatste werkdag in Deventer, met aansluitend een afscheidsfeestje.
Toch even een paar keer bij stil gestaan vandaag 'goh, éen jaar geleden nu....'.
Met name vanochtend had ik, liggend in de tandartsstoel terwijl een kies werd gereduceerd tot de kern, als basis voor mijn eerste kroon :-( alle tijd om daarover na te denken. Wat een contrast hé, de ene dinsdag in september of de andere!

Ach ja.... ook niet te lang bij stilstaan, want terugrijdend over de kronkelende weggetjes in het zonovergoten glooiende landschap was al duidelijk dat het een mooie werkdag ging worden bij de dam.
Naast de dam lekte door de grond ernaast zoveel water, dat daar wat aan gedaan moest worden. Het hout dat we ervoor hadden gekcoht was in een een paar hapklare brokken voorbereid en nu het weer lekker weer was, konden we met de voetjes in de rivier om de boel op te bouwen.

De molen maalde het kanaal zo goed als leeg, zodat we zo min mogelijk onder water hoefden te werken, maar nat en modderig werden we er wel van.
Arnoud had na afloop zelfs een schuursponsje nodig onder de douche en desondanks ging nog niet alle 'zooi' eraf.

Het is nog niet klaar, maar het gaat de goede kant op. Gelukkig blijft het deze hele week mooi weer, dus kunnen we er wel aan verder.

Gisteren was ik na de Franse les bij Elly uitgenodigd om appels te helpen schillen voor de appelwijn.
Samen met nog drie Nederlandse dames maakten we er een gezellige boel van, terwijl de handjes wapperden.
Het plan werd gesmeed om de middag te besluiten met een pan verse zelfgemaakte nasi, dus moest ik Arnoud ook maar even gaan halen.
Die kon nog wat hand en span diensten verrichten bij de maal-en persinrichtingen.
We aten aan een lange tafel buiten en genoten van wat het Franse leven te bieden heeft: goed gezelschap (dat Nederlands praat (?)), een goede maaltijd (nasi, met pindasaus en kroepoek....frans??) en een prima wijntje (appelwijn...of voor de liefhebber..het ruwe versgeperste materiaal).

We hadden Freya mee en daarom vroeg een andere dame aan haar vent, die ook mee zou komen eten, om ook de honden mee te nemen. Freya is nu ruim 8 maanden, hun border collie vrouwtje is 9 maanden. Dolle pret dus. Behalve voor het konijn van Elly, die het geheel minder succesvol vond en het vanaf gepaste afstand, helemáal achterin het hok, gadesloeg.

Twee andere dames in het gezelschap hadden hetzelfde vervagende rode sterretje op hun hand gestempeld staan als wij. Zij waren dus ook zondagmiddag in Saint Auvent geweest. Daar waren allerlei buitenspelletjes te doen. Oud-Hollandsch, zouden we in Nederland zeggen....maar ja, oud-Fransch in dit geval. Met wel oud-Hollansch weer en bijbehorende luchten, dus af en toe moest er even geschuild worden onder de bomen.

Ook het kasteel van Saint Auvent was geopend vanwege een kunstexpositie over 'bomen'. Geinig, maar wij vonden het uitzicht vanuit het kasteel op het dorpje minstens zo leuk:

Freya in herfsttooi

Sinds een paar dagen valt me op dat Freya een rode gloed over haar vacht heeft, met name bovenop haar kop en bij de staartaanhechting.

Arnoud noemt haar nu 'Brownie', maar zo erg is het ook nog niet.

Eerst dacht ik dat het de weerschijn van de zon was, maar de zon is vandaag ver te zoeken (in Nederland, geloof ik), dus dat is het niet.

Haar vader was een roodbruine border collie, misschien dat daar nu nog wat van 'doorbreekt'? Geen idee.

We zagen vandaag wel dat we Freya eigenlijk knaloranje moeten zien te krijgen.
Via het maisveld waren er twee jagers onderweg naar ons terrein, door over het hek te klimmen!!! Toch maar even uitgelegd dat het privéterrein is waar jagen niet echt op prijs wordt gesteld.
Verbazend hé, dat dat niet leuk gevonden wordt zo dicht bij je huis..... affijn ze dropen weer af.

Wij dachten dat het jachtseizoen in oktober zou beginnen, maar dat is kennelijk vorige week ingegaan. Tot februari is het dan weer ieder weekend knallerij.

Theoretisch kun je dan bordjes plaatsen op je hekken dat het verboden te jagen is op je terrein. Praktisch gezien wordt dat lastig als ze over alle hekken klimmen, nét precies waar geen bordje hangt en waar je ook geen mensen verwacht omdat er geen weg naar toe loopt.

Dus maar op zoek naar een stuk knaloranje stof en er een leuk hondensjaaltje of jasje van maken, zodat áls er van die onverlaten met geweren rondbanjeren, in ieder geval duidelijk is dat het geen vosje is dat er loopt.

En wellicht onze eenden kortwieken, want die banjeren tegenwooridg ook in een ruime straal rond het vogelperk rond.

En dit is dan Freya in jachtoutfit:

megamikado

Het is wat minder warm buiten en dan is in het bos rondsjouwen met stukken hout wel een aardige bezigheid. Bij temperaturen boven de twintig graden smoor je dan al snel uit je vel, maar nu is het goed vol te houden.

We zijn al twee dagen bezig helemaal achterop ons terrein om een stuk weer vrij te maken langs de rivier. Alles wat dunner is dan 20 centimeter doorsnee mag weg en de grond meot weer zoveel mogelijk vrij zijn van takken en stronken, zodat het in het vervolg met de zitmaaier bij te houden is. (Tja, all-terrain zitmaaien dus).

Ik heb ook een stukje gisteren met de bosmaaier rondgezwaaid om bramen en varens te kortwieken, meestal neemt Arnoud bosmaaier en kettingzaag voor zijn rekening.




En na het opstoken van een vrolijk vreugdevuur op een open plek, was het een kwestie van aanvoeren van brandbaar materiaal, dat af en toe eerst nog flink moest opdrogen bij het vuur, voordat het echt wilde branden....

Er lagen ook nog wat dikke stronken van jaren her opgestapeld. Die waren vaak al behoorlijk molm, maar soms hadden ze nog een behoorlijke stevigheid en was het lastig om ze van de stapel te krijgen.
Megamikado dus.

Maar het ruimt wel lekker op:

appels, peren en hout

Vanmorgen staat het in de keuken in het teken van appels en peren.
Gisteravond was ik bij Elly om muziek te maken, toen ze voorstelde om wat valappels-en peren te gaan rapen in de nabijgelegen boomgaard.

Prima plan, uiteraard. En dat leverde een krat appels en een emmer peren op die wel zo snel mogelijk verwerkt moeten worden, want ja.....valfruit heeft zo hier en daar wel een butsje opglopen.

De peren staan nu te trekken in wijn en kruiden en kunnen morgen in de weck. De appels zijn al al 'stukjes op siroop' en als appelmoes vandaag aan de beurt.

Gisteren hadden we ook de aanhanger achter de auto geknoopt om een vrachtje hout op te halen dat we hadden besteld om de oever bij de dam te kunnen beschermen tegen al te veel verval. We hadden bericht gehad dat de zending klaar was, maar ter plaatse bleek dat dat betekende 'bijna klaar, sorry', want een deel van het hout was nog niet geprofileerd zoals besproken.

Dat tweede deel konden we dan vanmorgen ophalen.

Gisterenmiddag nog meer boodschapjes gedaan. In Rochechouart wat ander hout gekocht om een 'spookraam' in de schuur te kunnen herstellen.
De dame die ons daar hielp vond het wel interessant dat we Nederlanders waren die de moeite deden om Frans te praten en 'dus' wilde zij graag Nederlands leren. In korte tijd wist ze 'ja', 'nee', 'niet goed', 'heel goed' en 'niet recht' en dat kon ze zelfs verrassend goed uitspreken allemaal (de 'h', zoals in heel en de 'g'-klank zoals in goed en recht kent het Frans niet).

Verder nog een zalmpje gescoord in de vrijdagaanbieding van 4,50 Euro de kilo en de vaatwasser weer opgehaald.

Van de buurman (!) hadden we al gehoord dat hij gerepareerd was toen hij de auto weer even met startkabel op gang hielp nadat het licht was blijven branden...
Interessant nieuws natuurlijk, vooral omdat we hadden afgesproken éerst een prijsopgave voor de reparatie te krijgen!!!! (En wij hadden nog geen bericht gehad)

De buurman bleek zeer welingelicht te zijn. Hij was klaar. Op zich voor een acceptabel bedrag, maar ja, niet helemaal zoals we hadden afgesproken zo.

Affijn, of 'ie het nu ook weer goed doet gaan we vanavond meemaken, tegen die tijd is 'ie weer helemaal vol.

meloen uit eigen tuin

Deze week kwam er iets uit de moestuin, wat in Nederland niet lukt 'van de koude grond': meloen.
Er staan twee soorten in de tuin: watermeloen en een soort die genoemd is naar het naburige departement Charente.

Een superoogst is het niet, want ze zijn vooral klein gebleven, maar dat maakt niet uit. Het gaat vooral om het idee dat het mogelijk is om hier meloenen te kweken!

Lastig is om te bepalen wanneer de Charentais rijp is. In de winkel zijn ze ietwat gelig, dus donkergroen is vast nog niet goed.
Maar ja, in de volgende fase snoepen er meteen liefhebbers mee, zodat er gaten in de gelige delen ontstaan. De fase ertussen is maar buitengewoon kort, geloof ik.

Desalniettemin, de meloen die over was gebleven tussen de gaten was wel heeeeeeel lekker!

nazomeren

Vorige week was het even 4 dagen vrij herfstig en dat is na maanden van bijna alleen mooi weer wel even omschakelen.
Gelukkig is het nu weer aan het nazomeren. Dat went een stuk sneller!

De avonden vallen al een stuk eerder in en ook 's ochtends is het weer aanmerkelijk kouder.
Ook in de moestuin ziet het eruit of de tijden van 'pluk maar raak' wat voorbij zijn. De groei is eruit, het blad wordt bruin. De herfst komt er toch dduidelijk aan.

Ook in de winkels zijn de tuinstoelen opgeruimd en staan de electrische kacheltjes weer hoog opgetast.
In een advertentiekrantje zag ik zelfs aanbiedingen voor handschoenen! Brrrr. Daar ben ik nog helemaal niet aan toe hoor! Ik hoop toch gewoon tot eind oktober in een T-shirtje buiten te lopen (zonder het koud te hebben).

Eén van de kleine kipjes is al een paar dagen weg. Da's vast niet zo gunstig voor het beestje....

Verder maken we ons op voor een setje gasten dat donderdagmiddag komt met een Leonberger (supergrote hond).
Dus Arnoud heeft vandaag nog een rondje gezwaaid met de kettingzaag en als we de blokken hout morgen in mootjes uiteen laten vallen met ons kloofapparaat en opbergen is het erf er in ieder geval (bijna) klaar voor.