bloedruil

Al lang geleden, toen we nèt de schaapjes hadden, kwamen we via mijn muziekmaatje in contact met een Nederlander in de Dordogne, die ook Solognots heeft, die ons dan wel wat wilde vragen....

De vraag lag er duimendik bovenop natuurlijk: want een verse kudde Solognots 'in de buurt' levert mogelijk vers bloed op in de bloedlijnen in de vorm van een verse ram!

Ergens in het vorjaar zou hij langskomen om onze kleine rammetjes te bekijken er er eentje uit te zoeken. Die zou dan nog bij zijn moeder blijven en in augustus zo'n beetje naar de Dordogne gaan.

Affijn, het uitzoeken kwam er niet van. De afspraak werd 'eind augustus kom ik en dan kom ik hem meteen halen'.

De laatste zaterdag van augustus hadden we afgesproken dat hij zou komen met in zijn kofferbak een ruilram, dat samen met onze kleine ooien een verse minikudde gaat vormen voor Franscisca (de dame die in het voorjaar bij ons was).

Ik had mijn jonge rammen alvast in de weide gezet bij de schuur; zodat we ze relatief gemakkelijk daarin zouden kunnen krijgen en er daar éentje vangen.

Helaas was dat nog niet zo gemakkelijk! Zodra de de schuur zagen, hadden ze het ideedat daar geen goede dingen vandaan zouden komen en spurtten ze langs ons heen de wei weer in.... hmmmmmm.....

Een paar pogingen later besloten we dat het niets werd. Ze werden steeds vlugger en minder van zins om zich in de schuur te wagen.

De afspraak werd dat ik ze in alle rust in de schuur zou lokken en tegen de tijd dat ze daar waren, hem zou bellen om te komen.

Mijn tactiek was om de 'gele emmer' weer in ere te herstellen; de emmer waar in de winter lekkere haver al bijvoeding in zit.
Mijn strategie was: eerst de bak los in de wei, op veilige afstand van de schuur...dan steeds dichterbij...dan in de ruif in de schuur...dan zelf in de schuur blijven bij het eten van de haver en dan BAM...deur dicht.

Maar de eerste dag bleef de haver onaangeroerd in de emmer... de tweede dag ook....

Dan maar de hulp ingeschakeld van de rest van de kudde in de andere weide. Díe herkenden de gele emmer namelijk wél en die hadden wel zin in een maaltje.
Dus gewacht tot de jonge rammen de rest van de kudde kon de zien...de kudde voeren... en dan een bakje voor de jonge rammen neerzetten.

Ha, dat ging al beter! "Zien eten, doet eten". En de emmer schoof in enkele dagen langzamerhand richting schuur.

Vanochtend vond ik in de mail de vraag of het al een beetje opschoot, want ze zouden binnenkort naar Nederland gaan en wilden eigenlijk voor die tijd de ram al wel in de weide hebben.
Maar voordat ik ze zou mailen dat ik zover nog niet was, ben ik de schaapjes eerst maar even gaan voeren om te kijken hoe ver we dan wél zijn.

Grappig genoeg huppelden ze vóor me uit de schuur in, vlogen niet héel ver weg terwijl ik de ruif vulde en durfden zelfs met mij in de schuur naar de ruif te gaan om van de haver te eten..... tja..... in dat geval wordt BAM een beetje vervroegd! En zo kon ik ze bellen om half negen in plaats van mailen en wel met de boodschap 'komt u maar!"

Dus anderhalf uur later stonden ze op de stoep en konden we de gewenste ram in de kladden grijpen, van een handvat voorzien met een stuk touw en naar de grote kooi achterin de auto zeulen.

Ik kon deze 'nummer 4' wel vertellen dat hij een leuk jaar tegemoet zou gaan, met volop vrouwen voor hemzelf alleen in een lekker weiland... zijn blik vertelde me dat hij in deze man eerder een slager herkende dan een 'goede herder'.

Maar ja, toch vangt de reis al snel aan.... ik hoop dat hij een mooie dynastie kan stichten....